De Waarheid Over Ondernemen: Hoogtes, Laagtes En Lessen

Goedemiddag Jeroen. Goedemiddag. Dankjewel om mij hier te ontvangen op jullie kantoor. Met veel plezier. Ik werd hier al meteen warm ontvangen door uw medewerkers. Dan merk je dat de sfeer en de waarden goed zitten. Dat is heel leuk. Toen mijn plezier te horen.

Daar werken we hard aan. Ja, en hard werken, dat was meteen ook al de intro van dit gesprek hier, waar ik over wou beginnen. Het is heel duidelijk dat je al sinds jongs af aan superhard werkt. Dat heb ik in heel Vlaanderen en Nederland gezien, in Jonge Wolven. Maar dat is ook iets dat steeds terugkomt in podcasts van jou, in interviews dat je doet en zo. Dus ik ben heel benieuwd om eens van jou te horen

hoe de start voor jou als ondernemer is verlopen. Hoe heb jij dat zelf ervaren? Ja. Ik moet toegeven... Hoe ik begonnen ben, was meer vanuit een soort van opportuniteit dat ik op dat moment zag. Ik was zelf als student aan het werken. Ik werkte op een locatie waar ze zochten naar studenten.

Laat ons zeggen dat van het ene het andere gekomen is en dat ik ben beginnen mensen mee te engageren. Zo is een beetje het verhaal ontstaan. Nu, hoe ik die beginjaren ervaren heb als iemand heel jong. Want ik heb het bedrijf opgericht, of laat ik het even noots, gaat bestaan sinds toen ik achttien was. Dus dat is 2012. Ja, die eerste jaren was dat heel hard opboksen

tegen mijn leeftijd, die dat een beetje tegen mij speelde. Pas op, later in het verhaal heb ik daar een voordeel uitgehaald, omdat het een cool verhaal was om te vertellen dat ik heel jong was en al dingen aan het doen was. Maar helemaal in het begin is dat, denk ik, het... Vond ik dat het vervelendste. Zo geen credibiliteit hebben.

Mensen die leeftijd gelijk zetten aan ervaring, waar ik trouwens ook denk dat ze grotendeels gelijk in hebben. Maar dat was ingewikkeld. En hoe ging je daar dan mee om, als mensen je bijvoorbeeld niet serieus nemen omdat je zo jong was? Ja. Ik heb daar een grappig verhaaltje over. Dus voor ik met DeltaWorks zelf ben begonnen,

werkte ik dus als meid ter hotel in een feestzaal. En laten we zeggen, ik was toen zestien. Bijna zeventien. En ik was de verantwoordelijke van de locatie die de feesten begeleidde. Gewoon klassiek meid ter hotel. Maar dat was altijd heel geestig, want dat was een chique feestzaal.

En de type feesten dat wij deden waren de mooiere huwelijksfeesten. Dus mensen die toch 25, 30, 40 duizend euro betaalden voor hun trouw daar te organiseren. En die kwamen dan ochtends of middags, dus binnen nadat ze van de kerk kwamen of het gemeentehuis. En ik stond er dan in mijn kostuum. En dan, goeiemiddag, ik ben Jeroen, bij jullie meid ter hotel. En dan kreeg ik toch heel vaak

zo gefronste gezichten van, klopt dit wel, kan dit wel? En ik heb heel vaak de vraag gekregen hoe oud ik was. En ik antwoordde altijd hetzelfde. En ik zei, als tegen een dessert de vraag nog altijd voor jullie belangrijk is om beantwoord te krijgen, dan zal ik je vertellen hoe oud ik ben. En ik deed dat heel bewust omdat... Ik wilde beoordeeld worden op het einde van de avond

op de kwaliteit van het werk en niet zozeer op de leeftijd die ik had. Pas op, de meeste mensen vroegen nog altijd wel hoe oud ik was. Maar toen was dat geen probleem meer. Omdat het effectief gewoon goed liep. Dus ja, hoe moet je ermee omgaan? Ik heb eigenlijk gewoon altijd geprobeerd om... Om, zoals je zei, hard te werken en goede resultaten te boeken.

En... En ervoor te zorgen dat we deliverden wat we beloofden. Maar je moet wel kansen krijgen. En ik denk dat dat voornamelijk was... In het begin, wat ik heel frustrerend vond, is dat soms mensen nu gewoon geen kansen wilden geven. En dan is het blijven op deuren kloppen totdat ze het wel doen. Ja, effectief gewoon die kansen grijpen.

Ja, klopt. De nee blijven slikken totdat je de ja krijgt. Ja, als ik je keynotes geef, dat is zo'n slide die er al kei lang in zit. En dat is de betekenis van nee. Voor mij staat een no voor next opportunity. Ja, supercliché. Maar het is wel zo. Ik denk, eender wie, of dat je nu jong bent en begint te ondernemen,

of je bent iets ouder en je begint te ondernemen, ik denk dat je in het begin best wel veel nees krijgt. Zeker ook als je als founder mee commercieel actief bent. Ja, dat doet er gewoon nu eenmaal bij. Doorzetten, hè. Dat is cliché, zeg je, die no next opportunity. Maar ik heb die nog nooit gehoord. Nee?

Het was echt fantastisch. Ja, dat is zo'n slide met drie woorden. De fail, end en no. En fail staat dan voor first attempt in learning. End staat voor effort never dies. En no staat voor next opportunity. Heerlijk. Dat zijn zo'n dingen die zo aan de muur mogen hangen.

Ja, ja, ja. Maar het is uiteindelijk ook wel zo, hè. Ik vind dat wij in Vlaanderen en in België leven in een angstcultuur rond falen. Dat wordt niet echt aangemoedigd. Ik vind dat heel jammer. Je moet superhyper... ...performing zijn en heel succesvol. Maar tegelijkertijd hebben we moeite om met andere mensen een succes te gunnen.

We consumeren heel graag nieuws waarin dat slecht gaat. Dus ja, dat is wel een beetje de wereld waar we vandaag leven. Ik zie dat wel... Dat is veranderd over de afgelopen tien, vijftien jaar. Maar toen was dat zeker zo. Toen jij startte. Toen ik startte, ja. En dan zeker als jonge persoon is dat nogal moeilijker.

En dan mensen die zeggen, doe jij maar. Ja, ja, doe maar, mannetje. Ja. Maar goed, langzaam aan de rekening. Ik heb altijd... Ik heb heel hard geprobeerd om... Dat wat ik toen heel vervelend vond, zijnde mijn jonge leeftijd, om te zetten in iets...

In iets dat wel opbracht. Zijnde, ik ben jong en ik doe dit. En dan dacht ik, ja, ik kan liegen over mijn leeftijd. Maar mijn leeftijd is wat ze is. Dus ik heb het dan maar... ...er iets... Het gedraaid op een manier dat... Dat voor mij ook iets opbracht.

Ik vind het ook zalig dat je... Dat je een factor laat zijn. Dat je ook tegen klanten of tegen gasten bijvoorbeeld zegt van... Zie maar hoe dat het verloopt. Vraag dan achteraf nog maar eens. Ja, maar ik heb ook weinig keuze. Je moet je voorstellen dan. Ik ben zeventien, wat gaan die dan zeggen?

Wat zou je zelf zeggen? Als je zo'n bedragen uitgeeft en er staan de snotneus van zeventien jaar voor je neus. En die zegt, trouwens, ik ga de show regelen vanavond. Dan zou ik misschien het ook wel zeggen. I want to speak to the manager of the owner. I'm the manager. Ja, op dat vloer was ik de manager. Maar de eigenaar van die feestzaal liep daar ook natuurlijk rond.

Maar ja, dat heeft wel... Het einde van de avond heeft dat soms heel grappige, komische momenten opgeleverd. Als ik dan vroeg, ik zeg, hoe oud denk je dat ik ben? Toen heb ik dan ook nog wel eens een keer gevraagd. En dan lees ik soms dat mensen mij dertig, vijfentwintig jaar schatten. Ik hoop dat dat was omwille van hetgeen dat ik deed qua werk. Ik weet niet hoe dat ik eruit zag, maar dat is grappig. Zalig.

Je zei daarnet ook al even dat het u wel dingen had opgebracht, zo vroeg starten. Wat zijn dan zo'n zaken waardoor je denkt dat je wel blij was dat je zo vroeg bent gestart? Ja, ik zeg daar vaak hetzelfde in. Mensen vinden het heel indrukwekkend als je op jonge leeftijd start. Ik vind het vaker indrukwekkender als je op een latere leeftijd start. Omdat ik...

Ik vind de mooiste moment om te beginnen ondernemen, is eigenlijk als je heel jong bent, nog in je studies zit, omdat je een bepaalde financiële onafhankelijkheid hebt. Je kan nog een stukje terugvallen op het valnet, dat je al dat niet thuis hebt. Ik zeg niet dat iedereen dat heeft, maar de meeste mensen hebben toch nog een vangnet thuis, al is het maar gewoon een bed en een dak boven hun hoofd.

En dus de risk of loss, als je jong begint, is naar mijn gevoel aanzienlijk kleiner dan als je veertig, vijfenveertig bent, en met een gezin en kinderen, bijvoorbeeld. En afscheid neemt van een gouden kooi, of goed en steady inkomen, en begint te ondernemen. Dus ja, voor mij zijn dat de voordelen van jong te beginnen. En ik denk ook dat je op een bepaalde manier

ook heel risico-avers bent en niet zo goed beseft wat je doet. Bijvoorbeeld, helemaal in het begin, toen ik net startte, en ik moest bij de bank... financiering organiseren, ja, dan werd er aan mij gevraagd van ja, oké, je moet een solidaire borststelling tekenen. Ja, in alle eerlijkheid, ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Ik heb met heel veel plezier altijd getekend.

En ik merk vandaag dat, nu op de leeftijd dat ik vandaag ben, dat ik dat moeilijker zou vinden om dat te doen dan dat ik dat toen vond. Omdat ik heb ondertussen ook privé dingen opgebouwd. En ik heb... Ik heb een huisje waar ik in woon, enzovoort, enzovoort. En dan denk ik, poh. Dan nu ook nog mee op het spel te zetten. Pas op, ik denk dat ik het wel zou doen, hoor, op het einde van de rit.

Maar... Ja, dat is toch anders. Ja, als nog jongere persoon denk je daar misschien minder over na, over de gevolgen, of zo? Of heb je gewoon minder om voor een borg te staan? Ik denk dat je daar gewoon minder over nadenkt. En je tekent borg, maar voor wat? Allee, als in...

Wat heb je te verliezen op dat moment als je nog niks hebt? Nou... Niet zoveel, hè? Ja, dat is goed. In de beginjaren, toen je net begon te ondernemen, dus als ik het goed voor heb, heb je aan je hogere studies begonnen. KMO-management, dacht ik. Ik heb dat ook gedaan. Maar ik heb het wel verder gezet.

Maar hoe zagen jouw dagen of weken er dan uit als je gestopt was met studeren en headfirst in het ondernemen was gesprongen? Oh, my. Lang geleden, hè? Ehm... Ja, ik... Ik was in mijn eerste jaar KMO-management en ik denk dat ik onmiddellijk in dat jaar ook al met DeltaWorks gestart was. Dus...

Ik zeg altijd, ik was ingeschreven op de hogeschool, maar ik was op de campus meer aan het recruteren dan dat ik effectief in de lessen zat. Ik heb wel lessen gevolgd. Maar ik was ook gewoon vooral veel aan het werken. In het beginjaar bleef DeltaWorks echt gestart. Als ik die meid tot hotelfeestjes organiseerde voor cateraars. Dus alles draagde ook nog effectief rond mijn operationele acties,

als je het zo kunt zeggen. Maar ik heb wel altijd de intentie gehad om mijn studie af te maken. Alleen op een bepaald moment. Heel jammer, maar helaas. En we komen uit een tijd, gewoon dat mensen dat weten, waarin dat zaken als ondernemersstatuten en zo, dat bestond nog niet. Dus ik wil geloven dat ik een van de mensen ben

die dat in Vlaanderen heel hard aan die boom geschud heeft en ervoor een beetje mee gevochten heb. Omdat ik dat heel jammer vond dat een klasgenoot van mij, die dan een topsporter was, wel ruimte en vrijheid kreeg om zijn examens in te regelen en zijn lessen in te regelen op een manier die paste rond die trainingen dat hij deed en de wedstrijden.

Maar dat ik als student, ondernemer, wat, again, niet bestond toen, dat statuut, maar dus gewoon als jonge gast die wilde starten met ondernemen, in dan nog eens een keer een studierichting die eigenlijk claimt de studierichting van de ondernemer te zijn, want ik vond dat vrij paradoxaal, dat daar eigenlijk heel weinig ruimte of mogelijkheden waren

om die twee zaken te combineren. En ik weet dat ik daar te vergeefs heel veel pogingen voor gedaan heb. Ik herinner mij bijvoorbeeld, ons allereerste kantoor waar we naar verhuisd waren, ik was er ongelooflijk trots op, want ineens hadden we een tafel met vier stoelen en een bureautje. Trouwens, hier niet zo heel ver vandaan, ook in Antwerpen.

En ik herinner me dat ik voor die opening van dat kantoor al mijn docenten had uitgenodigd. En dat van alle docenten waren er maar twee of zo komen opdagen, twee of drie. Ik vond dat echt jammer, omdat ik zoiets had, maar ik wil jullie laten zien dat dat geen boel is, dat dat bullshit is, dat ik wel effectief iets aan het doen ben

dat zinvol is. Op een bepaald moment heb ik gewoon de knoop doorgehaakt en beslist van goed, ik kan die twee dingen combineren. Blijkt heel moeilijk te zijn. Ik werd op een bepaald moment ook geweigerd voor examens en vrijwillige praktica enzovoort enzoverder, omdat ik geen aanwezigheid had in de lessen. En dan moet je gewoon beslissingen nemen.

Dus zoals je zegt, heel paradoxaal. Ze willen nu opleiden om te ondernemen, en dan doe je het, en dan word je gestraft. Ja, pas op. Ik ben er een heel pak in gekalmeerd. Ik weet nog heel goed dat helemaal in het begin ik er ongelooflijk gefrustreerd door was en dat ik er bijna een missie van maakte

om op elk moment dat ik kreeg het onderwijssysteem af te breken totdat ik tot het besef kwam dat mijn product vandaag gestoeld is op mensen die lang studeren. En dan dacht ik, ik moet misschien stoppen met er zo hard over te brullen. Maar... Kijk, ik ben blij met de beslissingen die ik gemaakt heb en het heeft mij geen windtijger gelegd. En ja, voilà.

Nu zitten we hier, twaalf jaar later. Twaalf jaar. Dat is wel heel veel ervaring dat je op nog steeds een vrij jonge leeftijd hebt bij elkaar gespeeld. Ja, veel geleerd. Veel geleerd. Dat was plezant, hè? Dat kan ik geloven, veel ups en downs.

Om het nog even over die studententijd te hebben, want we gaan natuurlijk ook over jou als ondernemer en over DeltaWorks als bedrijf. Ik las een opinie waar ik volledig mee akkoord was. Ik denk in de tijd of zo. Daarin zei je dat hogescholen en universiteiten hun stages of hun opleiding beter zouden koppelen aan langdurige, kwalitatieve en liefst betaalde stages.

Laten we het daar misschien even over hebben. Waarom vind je dat zo belangrijk? Ja, nu raak je echt de core van wat onze organisatie vandaag doet. Ik... Eh... Kijk, mijn idee is altijd dezelfde geweest. Ik vond het bizar dat jongeren, de generatie zet vandaag, door zijn of haar omgeving en eigenlijk door alles,

gestimuleerd wordt om tweeënhalf decennia van hun leven te investeren in hun studie, om in heel veel gevallen af te studeren en enerzijds nog altijd niks te kunnen en anderzijds, en dat vind ik nog veel erger, nog altijd niet te weten wat ze willen gaan betekenen op die arbeidsmarkt. En laat ons heel even een onderscheid maken tussen alles wat pre-hogere studie is en vanaf hogere studie.

Want ik wil nog wel meegaan in de idee dat je lagere en middelbare school, dat dat algemene vorming is enzovoort enzoverder. Maar ik vind het moment dat je intekent op een hogere studie, vind ik dat daar heel vaak een gebrek is aan touch met de realiteit. En wat je bent beginnen zien, en dat is een trend die ik heb meegemaakt de afgelopen tien, twaalf jaar ook, is dat generatie zetten, er wordt veel over gezegd en geschreven,

en ik vind het vaak ook, want ik ben een hele grote activist, zou ik het bijna kunnen noemen, van die generatie waarin ik vind dat ze te vaak negatief gepercipieerd worden vandaag in de media. Ja, en in de pers, want het zijn jobhoppers en het zijn klimaatspijbelaars en het zijn, wat was het toen in de tijd van COVID, waren het lockdownpartiers enzovoort enzoverder. Maar het is wel een generatie, dat jobhoppen, dat klopt wel.

Het is een generatie vandaag die, als het gaat over work-life, individualistischer in het leven staat en minder de groep. En dat is een generatie die zich op de eerste plek zet. En dus, als we het hebben over loyaliteit naar werkgevers, in contrast met de loyaliteit naar zichzelf, van is dit wel wat ik wil doen, zien we dat daar, daar zijn verschuivingen aan het komen.

Dus het is, mijn inziens, belangrijker dan ooit om ervoor te zorgen dat wij er alles aan doen om die jonge mensen, die van hun achtingen, van hun jaren van middelbare school komen, starten met de hogere studies, te helpen en te begeleiden in de zoektocht naar wat wil ik straks gaan betekenen op die arbeidsmarkt. En de opinie, waar je naar refereert,

kadert naar mijn mening volledig daarin. En waarom zeg ik betaald? Omdat ik ook vind dat vandaag stages betalend zouden moeten zijn, omdat ik geloof dat de kwaliteit van de stages zou toenemen wanneer er ook effectief betaald wordt voor de arbeidsmarkt. Voor de mensen die dat op stage komen. En dat het vrijblijvende karakter van de stageplaats er ook een klein beetje vanaf gaat.

En dat er niet wordt gekeken naar een stagiair als cheap labor, maar wordt gekeken naar iemand die een volwaardig onderdeel van de organisatie is, zo zou ik het niet willen noemen, want een stage blijft wel een lerenomgeving, maar waar we toch het niveau een klein beetje naar boven zouden kunnen tillen. Ja, en dat is ook deels wat jij doet met Delta Works. Ja, en dat is nu exact wat wij doen. Wij helpen jonge mensen aan het opbouwen van relevante werkervaring

tijdens hun studies en helpen hen in de zoektocht naar wat ze willen betekenen op die arbeidsmarkt wanneer ze afstuderen. En wij vinden relevant werkervaring, wij vinden dat dat een heel breed begrip is en dat kan heel veel zijn. Dat kan sectorrelevante ervaring zijn, dat kan organisatiestructuur relevant zijn,

dat kan jobinhoudelijk zijn. Ik geef altijd hetzelfde voorbeeld als je een student rechten bent, bijvoorbeeld, en op een bepaald moment ga je afstuderen en moet je gaan kiezen, oké, ga ik de bedrijfswereld in of ga ik mij inschrijven aan de balie en wil ik advocaat worden? Maar zelfs dan nog, ik schrijf mij in aan de balie en ik word advocaat, dan heb je nog een zee aan mogelijkheden, wat ga ik doen? Wil ik gaan werken voor een klein boetiekantoor,

voor een mid-size, voor big law firms, internationaal, niet-internationaal, big forest, et cetera, et cetera. En ik vind dat soort beslissingen, op het einde van de rietenproof, de pudding is in de eating, waar voel ik mij thuis? En als je het niet weet, sommige mensen weten het, fantastisch, maar er zijn heel veel die dat gewoon niet weten. En dan denk ik, maar hoe zalig zou het zijn moesten wij die mensen al tijdens hun studie,

kunnen helpen in dingen ervaren? En misschien niet, want zo pretentieus ben ik niet, niet om met zekerheid te kunnen zeggen, wanneer ze afstuderen, dat ze weten wat ze willen, maar misschien toch op z'n minst om al wat dingen te kunnen schrappen van het lijstje dat ze zeker weten niet te willen. In de hoop net dat die first fits, de moment dat ze de arbeidsmarkt opkomen,

dat die gewoon vlotter verlopen. En dat dus ook, dat we van dat job hoppen afgeraken. Ja. Dus, vroeger was het enkel of vooral horeca en huwelijksfeesten en maître d'hôtel en zo, en evenementen ondersteunen. Hoe breed gaan jullie nu?

Klopt hé, wij waren bij de start van DeltaWorks, waren wij een, noem het een hospitality staffing kantoor. Onze klanten waren cateraars en event organisatoren, en misschien zelfs een beetje horeca. En de start, echt start-start was ik die als maître d'hôtel mijn ploegje vrienden feestjes organiseerde, of feestjes begeleidde. Vandaag zijn wij, en dat zijn we toch al een jaar of vijf, zes, vandaag zijn wij een uitzendkantoor die zich specialiseert op de doelgroep studenten.

We zijn er vandaag nog steeds één van de enige die dat als doelgroep-niche heeft in België. En binnen dat kader van die specialisatiestudenten, en dan nog eens een keer een bijkomende focus op voornamelijk 18-plussers, hogescholers, universitairen, doen we eigenlijk eender wat. En dat kan gaan van medewerkers in de logistieke sector die aan het orderpikken zijn, tot studenten die in de retail en supermarkten werken, tot studenten die in een productieomgeving, mee als operator in een productieomgeving werken,

tot effectief studierelevanter werk, bij meer white-collar type jobs, customer service, sales, finance, admin, marketing, kan eigenlijk eender wat zijn. En in het absolute begin was je een metro-hotel. Je kan mij inbeelden dat, naarmate de tijd vordert en je bedrijf groeit, dat je steeds minder operationeel, bezig bent.

Ja. Met wat ben je zo vandaag de dag bezig binnen Deltaworks? Ik vind dat ik toch nog altijd heel operationeel bezig ben, maar ik sta niet meer op de vloer met borden rond te lopen. Dat is misschien wel het verschil. Ik denk vandaag mijn hoofdtaken bestaan eruit interviews geven aan toffe gasten, maar uiteraard ook op strategisch niveau nadenken over wat de volgende stappen zijn. Ik ben veel bezig met de groei.

Ik heb veel werk gedaan. Ik heb investeerdersraden van besturen, waar ik uiteraard mee moet bezig zijn. Alles rond financiering. Maar ook nog altijd met een stukje dagelijkse operationele werking. Best gevarieerd. Ja. Klinkt zo boeiend. Klinkt echt als een leuke manier om je dagen te vullen als je dat graag doet,

als je ondernemer bent. Ja. Het is wel leuk en soms wel minder leuk, maar het hoort erbij. Ik geloof niet in de always op je roze wolk leven ofzo. Ik denk altijd als je van de 100%, als 30% echt heel tof is, dan neem je de rest er ook met plezier bij. Absoluut. Je sprak al over strategisch bezig zijn met investeerders en bezig zijn met de groei.

Waar gaat het naartoe? Kan je daar al iets over kwijt? Wat zijn de dromen en de realiteiten, de doelen? Ik denk de absolute goal is dat wij in België echt een referentiespeler willen worden, blijven binnen ons domein. Ik heb een lange tijd ambitie gehad om dat ook in het buitenland te gaan doen, maar ik denk dat het belangrijk is focus te houden en dat er eerst nog in België

nog hard gewerkt moet worden alvorens dat we kunnen kijken naar andere avonturen. Wij zijn vandaag nog niet actief in Wallonië. Wij willen heel graag in Wallonië iets gaan doen. Ik vind dat al best een exotische bestemming. En misschien kunnen we dat ook wel een klein beetje als het buitenland beschouwen. Dus dat is echt iets waar ik constant naar uitkijk om daar iets te doen. Maar vandaag zijn wij georganiseerd zoals dat een klassiek uitzendkantoor georganiseerd is,

met kantoren of units, zoals je het wilt zien. En de focus voor de komende jaren zal zijn de bestaande units verder uitbouwen en kijken naar nieuwe units binnen het Belgische grondgebied. Bedoel je dan over de locaties waar de studenten bijvoorbeeld werken? Klopt, klopt. Je bent niet meer het enige uitzendkantoor, ook niet dat met studenten werkt. Hoe onderscheiden jullie zich als DeltaWorks? Ja.

Ik denk dat wij ons het meeste in onderscheiden is dat we niks anders doen dan dit. En als we bijvoorbeeld kijken, de grote concurrenten zijn de grote reguliere uitzendkantoren, die dat heel veel aanbieden, zowel studenten, niet-studenten, flexies, of heel de nannekesnest. En ik denk dat wij... Waar wij het grootste onderscheid in zijn, is dat bij ons is er een heel duidelijke focus. En alles wat wij hier doen, communiceren, ademen, staat in functie van die een doelgroep, 18 tot 25, die aan het studeren is.

Die zijn studie combineert met werk en die dat we proberen te helpen. En dat daar het grote verschil in zit, is vrij atypisch voor onze sector. Meestal zie je binnen HR of staffing, of recruitment, het maakt dan niet uit, zie je sectorkeuzes. Wij zijn de niche-specialist in logistieke profielen, of wij zijn de niche-specialist in office-profiel. Wij hebben net gekozen voor een doelgroep, omdat we geloven dat we met die doelgroep veel meer kunnen. En dat we daar geen sectorniche in moeten hebben, bijvoorbeeld. Dus ja, ik denk dat dat het grootste onderscheidend vermogen is. Je sprak daarnet al over dat het niet altijd op een roze wolk lopen is.

Dat niet altijd... Dat het vaak leuk is, maar ook niet altijd. Wat is zo'n heel zware tegenslag bijvoorbeeld, dat je nog voor de geest kan halen in je tijd als ondernemer? Ik heb er veel hoor. Ik heb er een aantal. Misschien de zwaarste tegenslag zal ongetwijfeld periode 2015-16 geweest zijn. Ik refereer naar die periode altijd als mijn bijna doodervaring. Van de organisatie, niet van mij privé natuurlijk.

Ja, we hebben te hard gegroeid, te gekke dingen gedaan, niet goed nagedacht. En echt omwille van cashflow-issues op het randje van het faillissement gestaan. Maar wel uitgeklommen of uitgekrabbeld. Ja goed, nu negen jaar later staan we hier nog altijd. Dus dat is zo wel een moment. Ik herinner mij ook heel die pandemieperiode. Vond ik het ook wel echt heel boeiend. Daar zijn we zeer goed uitgekomen.

We hebben cijfermatig het heel goed gedaan. Maar ik herinner me wel dat het begin was heel spannend. We kenden dat niet. Ineens is het crisis. Ik zie mij hier nog zitten op een bureau. Na die persconferentie kijken en dat ze zeiden dat de horeca sluit. En dit. En dit.

En dat. En op dat moment was ongeveer 50% van onze business. En we noemden dat ook zo. We hadden 50% hospitality. En 50% non-hospitality van onze omzet. Van ons volume. Dus ja, ineens met één persconferentie zie je 50% van je business weg. En dan herinner ik mij toch nog wel dat ik mijn papa belde.

En dat ik aan het huilen was. Ik zei, wat moet ik nu doen? Op dat moment heb ik vijf jaar of zeven jaar hard gewerkt. En alles in de vuilnisbak. En hoe verleven we dit? Zoals onze good old Winston Churchill zei. Never waste a good crisis. Dus dat hebben we dan ook maar gedaan.

Hoe hebben jullie dat dan gedaan? We hebben een aantal dingen gedaan. In het begin zijn we een beetje op die kar van die supermarkten gesprongen. Herinner je je de wc-papiercrisis? Ja. Dus we hebben de eerste zes maanden heel veel gewerkt voor de grote supermarkt-retailers. Dat was heel plezant. Want die sector was ontploft.

Een gigantisch tekort aan mensen. We hebben heel veel mensen geleverd. En dat was hallucinant. Want dat was, ik heb er morgen 50 nodig. En overmorgen 100. En morgen 150. En zo was dat dag na dag. Op een bepaald moment moesten we stoppen. Stop.

Wij kunnen niet meer. Dat is één ding. En dan een andere. En dat vind ik eigenlijk misschien nog het coolste verhaal van allemaal. Op een bepaald moment kregen wij een aanvraag om studenten te leveren in een testdorp. Covid-testdorp. En dat was de organisatie die het contract gegund had gekregen van Brussels Airport Company. Dus BAC.

Om een testdorp op onze nationale vlieghaven te bouwen. En dat moest het grootste Covid-testdorp van België worden. En dus die contacteerden ons. En die zeiden, kunnen jullie daar iets voor ons voorzien? En ik dacht, wat moeten die doen? Covid-stalen afnemen. Ik begin daar een beetje onderzoek naar te doen. En ik denk, uiteindelijk, als een student mag je dat in het kader van een stage-overeenkomst.

Als die een stage in een ziekenhuis loopt. Als verpleegkundige of als geneeskundestudent. Dan mogen die dat. Waarom zouden die dat niet mogen als jobstudent? En wij nemen via via contact op met de toenmalige kabinet volksgezondheid. Ik herinner mij nog telefoons met de kabinetchef. Ik zeg, we hebben een idee. Toen op dat moment herinner je je nog grote kortaanzorgpersoneel.

Ik zeg, we hebben een oplossing. Kunnen we daar geen studenten verpleegkunde, geneeskunde, vroedkunde of noem maar op. Gewoon iets medisch gerelateerd. Kunnen we die daar niet op inschakelen? Toen zei die, ah ja, goed idee. Doe maar. En ik zei, zo werkt dat niet. Want het doen van een...

Het afnemen van een Covid-stal in medische termen was een B2-handeling. En voor een B2-handeling moest je medisch gecertificeerd zijn. En de studenten mochten dat niet. En die mochten dat wel in het kader van een stageovereenkomst. Omdat ze dan onder toezicht stonden van het ziekenhuis. Of van de organisatie waar ze toen werkten. Maar in het kader van een arbeidsovereenkomst. Als jobstudent kon dat niet.

Een heel lang verhaal kort. Hebben wij uiteindelijk meegelobbyd en geschreven aan de teksten. Om uiteindelijk dat erdoor te krijgen. Ook op juridisch niveau. En zijn er ministeriële besluiten voor getekend geweest. En ineens... Konden we studenten gaan leveren voor de test in het vaccinatiedorp. En denk ik hebben we alles samen...

Toch wel 15 miljoen mensen getest. En een paar miljoen mee helpen vaccineren. Dus dat is toch wel... Pretty impressive. Ja, dat heeft echt een mooie impact gemaakt. Ja, en... Dus oké, dat was aan de aanloop naar daar. Goed, we konden daar dan opstarten in Zaventem.

Ik denk dat we daar... Ah ja, juist, dat wilde ik nog vertellen. Ik herinner mij nog heel goed. 31 december. Dat moet aan 2020 geweest zijn, denk ik. Ik kreeg telefoon. Van onze klant daar. Ja, Jeroen...

Ik weet niet of je het al gelezen hebt, maar... De federale overheid heeft beslist dat vanaf nu alle inkomende passagiers getest moeten worden. En ik zei, ja oké, goed nieuws. Want dat wil zeggen dat we kunnen opschalen en meer testen kunnen draaien. Je schiet me nu dood in de exacte cijfers. Maar toen hadden we een testcapaciteit van 1500 of 2000. En we moesten naar 10.000 of zo. Per dag.

En dus... Ik zeg ja, en tegen wanneer? 31 december. En niet vergeten, dus de smiddags een dag voor oud en nieuw. Of de dag voor nieuwjaar. Ik zeg ja, en tegen wanneer? Ah ja, tegen zaterdagochtend was dat. 2 december. Ik zeg maar, guys...

Ik zeg, het is 31 december. Het is oud en nieuw vanavond. Het is morgen een feestdag. Ik zeg, allee. Ik zeg, dat kan toch niet? En dan moesten we van 35 medewerkers per dag naar 140 per dag of zo. Maar die moesten allemaal medisch geschoold zijn. En een bepaald niveau al in hun bachelor hebben.

Dus dat was niet zomaar van de straat plukken en iemand plaatsen. En dan herinner ik me nog, echt met het hele team hier nachtjes doorgetrokken. Om dan uiteindelijk tegen 2 januari... We hadden ze niet allemaal gevonden. Maar ik denk dat we uiteindelijk op 110 geëindigd waren of zo. Van dan de 140 die we moesten vinden. Ja, en dan... Die 2e januari kom je dan op zaventem.

En daar zie je dan zo die tentjes van Trooijen-Kruis. Precies in een of ander oorlogsgebied terechtgekomen. Chaos, chaos. Want die koppelingen met die QR-codes en het recif waren niet in orde. En af einde... Maar dat was wel... Dat was heel cool. Craziness.

Ja, dat was echt een heel crazy verhaal. Ja. Ja, tof hé. Ja, dat zijn dingen waar ze zo films ofzo van moeten maken. Dat ze er niet films van moeten maken, dat weet ik niet. Maar alleszins, het was wel... Allee, dat was ongelooflijk boeiend. En...

Los van dat... Het is een leuk verhaal om te vertellen. Maar ik denk ook dat het verhaal... Het vertelt iets over... Dat ik denk dat je als ondernemer... Dat je als ondernemer heel resilient moet zijn in wat je doet. En dat je vooral moet rustig blijven en nadenken in opportuniteiten. En ik zei het er net al.

Never waste a good crisis. Dat is wel effectief zo. Zo ongetwijfeld altijd de opportuniteit te zijn. Heeft het ondernemen vanaf zo'n jonge leeftijd of gewoon ondernemen in het algemeen u harder gemaakt of rationeler of pragmatischer? Ehm... Ja, dat denk ik wel. Ik ben minder naïef dan vroeger.

Hoewel ik ook wel geloof dat naïviteit ook enigszins positief kan zijn. Nee, ik ben wel harder geworden, denk ik. Ja. Ja. Ja. Wat zijn zo nog bepaalde skills of habits die je als ondernemer heel hard gebruikt? Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. geïnspireerd, heeft veel andere jonge mensen geïnspireerd om te ondernemen.

Een andere groot ding wat ik vind dat echt fantastisch is, dat je nu mee bezig bent, is Goed Bezig TV. Ja. Hoe is dat tot stand gekomen? Ja, je zei er net die jonge wolven. Het is grappig, dat heeft dan blijkbaar, want je zegt

het heeft veel impact gemaakt en toch was dat een van de slechtst bekeken programma's op VTM. Maar ik denk wel dat die een juist publiek bereikt hebben uiteindelijk. Misschien was dat niet heel veel volk, maar wel een leuk juist publiek. Ja,

Goed Bezig is eigenlijk ontstaan vanuit jonge wolven. Ik ben daar gecontacteerd, ben gecontacteerd geweest door het productiehuis in 2019 al, december, dus dat was pre-covid. En

dat was niet de enige keer dat ik de eerste keer dat ik voor zo'n programma gecontacteerd werd. En ik heb daar altijd heel argwanend tegenover geweest. Ik ben alles behalve mediaschuw, ik denk dat als je mijn naam

googelt, ga je veel terugvinden, ook televisiewerk, maar ik heb daar wel altijd gedrag te houden binnen een professionele context. Media inzetten is ook altijd een van onze strategie geweest. Ik geloof heel hard dat je

dat je media voor een stukje voor jou kan laten werken. Klinkt wat fout, zo bedoel ik het niet, maar het is wel een het is als je begrijpt hoe dat het in elkaar zit, dan kan het iets positiefs opleveren.

Dus goed, wij zijn ik werd gecontacteerd door dat productiehuis en ja, wil je daar mee doen? En ik zei ja, wank er een beetje vanaf. Ik zei als het is om een sky is the limit 2.0 te maken dan niet. Goed, hun focus was heel hard

op die jonge ondernemers. Voor mij ging heel veel afhangen ook van de andere mensen die gecast waren of die mee mochten doen om een klein beetje het niveau of de kwaliteit van het programma te gaan bepalen. Ik ben dat uiteindelijk laten overhalen en dat is een ongelooflijk leuke avontuur geweest.

Ik vind dat ik er ook redelijk uitgekomen ben. Maar ik heb daar dus Mathias leren. Mathias Broa is van Win Winner. Hij is een zeer, zeer goede vriend geworden van mij. Dus ik, daar alleen al super tof wat ik uit het programma

heb gehaald. Maar wij werden tijdens die uitzendingen en ook daarna echt overspoeld met reacties, leuke, positieve reacties uit Vlaamse mensen die ofwel aan het ondernemen waren of wilden beginnen ondernemen of die dat

deel daar naar opkeken. Of, enfin, gewoon iets wilden beginnen doen. En Mathias en ik, wij dachten toen ja, wij moeten iets maken dat beantwoordt aan die vraag.

Gewoon leuke content over entrepreneurship die eerlijk is, kwetsbaar, veilig. Ja. En toen is na een heel zatte avond op een café in Brussel is hij goed bezig

geboren. En ik zei het er net al, de idee erachter is eigenlijk heel simpel. Ik zei het in het begin al van ons gesprek, de angst rond falen in onze cultuur,

mensen niet voldoende gunnen of dingen gunnen, succes gunnen. Maar vooral misschien een gebrek aan veilige omgevingen om je kwetsbaar op te stellen. En dat is bijvoorbeeld een van de een van de scènes binnen Jonge Wolven waar ik het, trots is niet het juiste woord,

maar waar ik het meeste blij mee ben dat ik het heb toegelaten, was hier op kantoor toen dat het lockdown 738 was en dat heel veel dingen weer niet konden doorgaan. Het is heel bizar, er staan hier nu ook camera's, maar voor zo'n

productie, dat zijn van die monstercamera's. Dus er stond een cameraman voor mijn neus geluid ernaast en dan een regisseur erbij en dat die mij tot het huilmoment krijgt, dat de tranen over mijn wangen lopen dat ik eigenlijk in zak en as was. En achteraf waren we erover bezig

ja, gaan we dat gebruiken? Voel je je er comfortabel bij? En ik dacht toen, weet je wat, fuck it. It is what it is. Dit is de realiteit. En ik heb gemerkt achteraf dat ik beloond een beetje ben geweest voor het durven tonen van je kwetsbaarheid.

En ik denk dat dat geen is wat Matthias en ik ook proberen of willen proberen bereiken met hoe bezig dat we een setting creëren waar je aan het praten zijn met peers, wij zijn allebei ondernemers genodigd ondernemers uit en we dat eens een keer echt tot in de fond kunnen gaan van, maar zijn jullie zeerlijk?

In plaats van een good news show altijd gewoon zeg het eens, hoe zit het nu echt in elkaar? Dat was kut hè, ja dat was kut. Hoe kut was dat? Dat is wat we proberen te doen, ben ik goed bezig.

Ik vind het echt fantastisch. Voor mij persoonlijk, zo'n verhalen waar je diep gaat en gaat over de mislukkingen en de learnings en wanneer dat het niet zo goed ging en hoe je daardoor bent gekomen ik vind dat dat een grotere impact maakt dan

weer zoveel omzet, weer dit super goed gedaan, of zo de sky is the limit waar je over spreekt. Ja, dat dat maakt een grotere impact gewoon. Ja, ik geloof dat ook heel hard. Ik denk dat we, er zit ongelooflijk veel talent in Vlaanderen en

ik ben ervan overtuigd dat als we vaker met elkaar zouden praten elkaar het licht in de ogen zouden gunnen en elkaar zouden helpen en we helpen is ook door thought leadership, door te praten over de dingen die goed gelopen zijn

te praten over dingen die niet goed gelopen zijn waarom moeten we allemaal met onze kop tegen dezelfde muur lopen? Een beetje wat dat principe. En misschien kunnen we door dingen te vertellen of door er maar meer over te vertellen er mensen mee helpen.

Los ervan vind ik het ook zelfs. Ik vind het zelfs ongelooflijk boeiend. En doe ik dat ook heel graag. Ik kan me inbeelden dat jij dat ook heel plezant vindt om in die stoel te zitten. Ja, anders zou ik het ook niet doen. Dat zeggen Mathias en ik ook. Wij hebben ongelooflijk veel plezier om in onze stoel

van de host van dat programma te zitten. En wat ook leuk is, het is ook eens een keer een getaway van je dagelijkse activiteiten. En soms er zijn een paar momenten op een jaar dat ik zeg het is zalig om eens een keer iets anders te mogen doen.

Ook zo kan je weer proeven van andere dingen. Misschien nadenken over later. Wat mij ook opviel tijdens Goed Bezig bijvoorbeeld en tijdens Jong Wolven is, en ik zou ook iedereen aanraden die daarin geïnteresseerd is om het te gaan opzoeken op YouTube

of waar dat ook anders staat. Ik heb het gevonden op YouTube. Maar je kunt heel goed praten. Je bent heel wijs met je woorden en je kunt goed dingen uitleggen. Is dat iets dat in je jeugd al zo was? Is dat iets dat je hebt ontwikkeld? Is dat iets waar je mee bezig bent zelfs?

Ik denk wel dat dat iets is waarin ik thuis altijd gestimuleerd ben geweest om dat te ontwikkelen. Ik denk dat dat voor een stukje ook in u moet zitten. Ik praat ook gewoon graag. Ik ben ook niet camera schuw. Ik ben niet mensen schuw.

Ik kom misschien zelfs een beetje tot leven als ik voor een groep mag spreken. Dat heeft er altijd wel wat in gezeten. Groepensbeurten op de school vond ik plezant. Keynotes geven vind ik ongelooflijk plezierig. Het is ook niet iets waar ik verstijf er niet van. Ik heb er geen stress over.

Dus ik denk dat dat sowieso een ding is. Dus ik ben wel goed met woorden. Maar ik geloof ook wel dat je dat kan trainen. En ik heb ook wel naar aanleiding of in aanloop van een jonge wolvenverhaal, maar ook goed bezig

en ook een aantal avonturen daarvoor nog een aantal avonturen. Ook wel daar mij in getraind of bijgeschoold. Mijn mama zei altijd vroeger dat het blijkbaar een quote was van mijn grootvader. Ik heb hem jammer genoeg nooit ontmoet.

Hij is vrij jong overleden. Hij was ook echt zo'n ondernemertje. Die zei altijd je kunt altijd iemand vinden die voor je schrijft, maar niet die voor je praat. En dat was dan in het kader van voltalen leren en zo.

Wat je interpreteert op een andere manier. Uiteraard kun je iemand voor je laten praten, maar het is, als je goed kunt praten, dan schrijven kan effectief wel iemand anders voor je. Dat maakt niet zoveel uit. Als je het maar gewoon goed kunt uitleggen. Je bracht daarnet ook al

Winston Churchill naar boven met een fantastische quote. Zijn er, of is dat een persoon waar je naar opkijkt? Of zijn er nog andere personen, nationaal of internationaal, waar je echt naar opkijkt? Ondernemers of daarbuiten? Ja. Er zijn veel mensen

waar ik naar opkijk omwille van verschillende redenen. Los van zijn politieke overtuiging vind ik bijvoorbeeld Obama een ongelooflijke marketeer en meesterspreker.

Ik vind dat hoe hij speelt met woorden en met pauzes en met zijn zinnen is, ik vind dat de, fantastisch. Dus dat is bijvoorbeeld iets waar ik naar opkijk. Maar evengoed,

de grote bekende ondernemers die die die die dat we allemaal kennen, zoals de musks en de jobs enzovoort enzoverder. Maar ook hier op lokaal niveau.

Als je kijkt naar onze Belgische ondernemers van een Mark Koeken tot een Conny van den Driessen tot een Willy Naases. Dat zijn gewoon allemaal indrukwekkende mensen met indrukwekkende verhalen

waar dat je, daar kun je niet anders dan naar opkijken. Ja. Maar ik kijk evengoed op naar kunstenaars of muzikanten. En dat vind ik zo, dat is helemaal iets buiten bereik voor mij.

Een topsanger of een topmuzikant bijvoorbeeld, ja, dat is ook zo. Je hebt dat of je hebt dat niet, hè? Dan denk ik, fuck jong, hoe zalig zou dat zijn? Ja. Tweede Harry Styles. Ja, of bijvoorbeeld,

ik spring een beetje uit de nak op de tak, maar bijvoorbeeld als je kijkt nu naar een naar een Mark Rutte bijvoorbeeld, hè, voormalig minister-president van Nederland. Even de langste

vlittende eerste ministers in Europa, vandaag baas geworden van de NAVO. En dan denk ik, ja, fuck, dat moet wat boeiend zijn in tijden als vandaag, op die stoel zitten. Wat knap dat die dat doen, en mag doen,

en kan doen. Dus ik kijk nog veel mensen op. Ik zie precies zo'n trend van allemaal mensen die een grote visie hebben en daar alles voor hebben gedaan om er tegen te raken. Ja, en nog steeds, waarschijnlijk. Ja, en ook niet stoppen, hè, want bijvoorbeeld

Willy Nessens, waar je over sprak, die is heel ervaren. Maar hij blijft gaan. Ja, een ongelooflijk kleurrijk figuur. Ik heb het privilege gehad om hem ook al bij ons in de stoel gehad te hebben. Van goed bezig. Het is echt een grappig persoon. Het is echt, dat is nu gezegd,

het is een personage, hè. Dat is ongelooflijk. Maar hij weet ook ongelooflijk simpel. Want dat is een voorbeeld van media, hè. Die begrijpt heel goed. Hoe dat dat werkt. Die weet wat hij ervoor moet doen. En die laat media voor hem werken. Ja, ik verkoop zoveel

duizend zwembaden meer als ik af en toe in dat programma Marie-Jeanne roep. Die snapt dat. Ja, ik vind dat wel cool. Dat is interessant om te bestuderen, ook. Ja, maar, ja. Ja.

Zalig. We gaan stillig zijn naar het einde van onze tijd, maar er zijn toch een aantal zaken waar ik nog snel of niet snel, dat kan je zelf kiezen, wil overgaan, omdat ze heel belangrijk zijn voor jonge ondernemers, of gewoon jonge mensen die iets meer

van hun carrière of hun leven willen maken. Een eerste daarvan is jouw focus. Wat zou je zeggen dat jouw focus is als ondernemer? In de grootste fout die ik, of in alle fouten die ik gemaakt heb in de afgelopen tien jaar, allemaal terug te brengen

zijn naar een gebrek aan focus. Dus ik vind dat een ongelooflijk boeiende vraag. Mijn focus vandaag, wij zitten in de fase waarin dat de focus rentabiliteit is. Dus voor mij

is dat op dit moment absoluut de focus rendabele groei. En meer als ooit, daar proberen ze ook kristal, wel, mogelijk helder te krijgen en te definiëren.

En ik geloof dat wij in een van de eerste momenten op die tien jaar tegen veel dingen nee ook aan het zeggen zijn. Vroeger was het pakken, pakken, pakken, pakken. Allee, opportuniteit, opportuniteit, en vandaag doen we dat minder.

Gewoon focus. Benieuwd of dat een antwoord is op je vraag? Deels. Ik ben ook dan benieuwd met dat je nee zegt en zei dat het gebrek aan focus een grote factor was of een grote fout was. Waarom dat je dan bepaalde

dingen laat? Is dat te veel energie of dat er naartoe ging? Ik ga dat gewoon met een heel concreet voorbeeld geven. Als, stel je voor, een bepaalde bekende of niet bekend pretpark ergens

helemaal van boven in West-Vlaanderen, je weet wel, ergens in de pannen of zo. Mij zou bellen met de vraag of ik studenten zou willen leveren daar. Dat op een locatie zit die quasi onbereikbaar is. Minstens een uur, een uur kwart

met de trein tot bij het dichtstbijzijnde grote studentenstad, Bruggen of Kortrijk. Bar 1 malonen betaald en niet al te interessant werk aanbiedt, dan zou dat een opdracht zijn waar wij nee tegen. Dat zou ik je zeggen.

Omdat wij hebben een aantal zaken gedefinieerd waar keys tot succes zijn en die voldoet daar niet aan. En vroeger zouden we gezegd hebben kom, fuck it, we moeten dat proberen, want die niet verder gespecifieerde, heel bekend

pretpark is goed om op uw palmarès te zetten en daarvoor te werken. Alleen heeft de ervaring ons geleerd dat je gaat heel veel tijd steken in iets dat niet zoveel succesvol zal zijn, je kunt veel beter

je houden aan wat je weet dat wel 100% zeker succesvol zou zijn. Zelfs focus, hè. Dat is een heel belangrijke. En durven lezen. En dat is ook weer een van die honderdduizend clichés die je overal ziet opkomen. Het is echt zo. Jonge

gasten en vrouwen en everything in between die aan het ondernemen zijn, die daar willen groeien en willen groter worden die de grootste fout die je kunt maken is te willen pakken, pakken, pakken. Het ligt een beetje

out of scope, maar we gaan het toch pakken. Je kunt dat beter niet doen. Waarom dan beter niet doen? Omdat je heel veel tijd en effort gaat investeren in iets dat eigenlijk geen bijdrage levert aan je uiteindelijke doel.

Dat is hem. Wat is het beste advies dat jij ooit hebt gekregen? Maak je zwembad niet te klein. Leg uit. Het was geen quote van Willy Nassens. Hoewel hij dat waarschijnlijk ook zou zeggen.

Om het zwembad niet te klein te maken. Nee, ik... Dan moet ik eenmaal terug gaan naar... Het zijn er twee eigenlijk. Ik ga er twee geven, maar ik zal beginnen met deze. Maak je zwembad niet te klein. Dan moeten we terug naar het beginjaren. En toen, zoals ik zei,

ik was met het hotel in een feestzaaltje. En op een bepaald moment was ik erover aan het nadenken om die feestzaal over te nemen. Dus het made sense. Die man ging richting pensioenleeftijd. Ik ronde daar die feestzaal mee, samen met hem.

En ik dacht van ja, ik kan die rijk gewoon wel overnemen. Ik was toen zeventien. Even ter verduidelijking en herhaling. Ik ga die feestzaal overnemen. En ik ging toen, helemaal naar een, noem het, een businesscoach.

En die, ik was erover aan het vertellen. Ik ga dat doen, ik ga dat overnemen, ik ga dat overnemen. En die zei toen tegen mij, maak je zwembad niet te klein. En dat was het beste advies dat ik ooit gekregen heb, want dat had inderdaad een heel klein zwembad geweest. En vandaag,

vandaag ben ik in een aanzienlijk groter zwembad aan het spelen. Bedoelde hij puur qua regio? Of gaat dat verder? Dat was gewoon activiteiten. Dat was een feestzaal. Heel lokaal, heel, dat was klein.

Pas op, ik had daar goede kosten mee verdienen. Maar dat wat ik vandaag aan het doen ben, daar zijn de de possibilities en opportunities veel groter. En die verwoorden dat op zo'n ja, op zo'n manier. Maak je zwembad niet te klein.

Ik vond dat heel boeiend. Ik heb uiteindelijk beslist om het niet te doen. Dus, maar die gesprekken waren bezig. En ik heb gezegd, nee, ik ga dat niet doen. En ik ga iets anders beginnen. Ik ga binnenstudenten uitzenden. Het lijkt mij ook dan dat hij meer in u zag dan uitbuiten van zo'n feestzaal.

Die persoon die mij dat advies gaf? Ja, dat sowieso. Dus dat is heel mooi dat hij met één uitspraak zo'n impact maakt. Ja, die heeft mega impact gemaakt. Dat is ongelooflijk. Ben ik haar nog altijd heel dankbaar voor, trouwens. En dan het tweede is

een ander megacliché, maar ik vind het, het is effectief zo. Als je niet kan delen, kan je niet vermenigvuldigen. Ja. En zouden we gewoon wat meer moeten doen. En waarom is dat delen zo belangrijk voor u? Ja, dat keldert allemaal een beetje

in wat we ook heel eerder zeiden en wat ik ook vind, mekaar successen gunnen. Ik ben ongelooflijk privileged om in een omgeving van mede-ondernemers te zitten. Mathias is er zo eentje van,

maar eigenlijk heb ik nog een aantal andere jongens uit dat jonge wolven. Maar ook anderen, gewoon binnen het ondernemersmilieu, waarin je naar kunt bellen en kunt zeggen hé, Jeroen, ik heb dat en dat en daardoor kun jij mij helpen. En ik geloof heel hard in dat

in dat paid-forward-principe. Als je mensen helpt, als je deelt, dan, dat is een katalysator. Succes, ja, succes is een katalysator. Ik geloof daar heel hard in. Als je omringd bent

met alleen maar succesvolle mensen, geloof ik dat je automatisch succesvoller zult zijn. Het principe van you're the average of the five people you spend the most time with. Ik geloof daar heel hard in. Haal het morgen iemand uit een omgeving waarin dat

er geen ambitie is. Ze zitten in een omgeving met extreem veel ambitie. Ik wil geloven dat dat een positief effect geeft. Absoluut, ik ben daar volledig mee akkoord. Ik geloof ook, en jij waarschijnlijk ook, dat dat in de andere richting ook werkt. Als je dan in een omgeving komt met mensen die dan

nergens mee bezig zijn, dat je dan zelf je eigen ook wat gaat tegenhouden. Maar honderd procent. Want you're the average of the five people you spend the most time with gaat in één door welke richting? Dat gaat ook in de richting van, ben ik omgeven

door criminaliteit? Zal ik hoogstwaarschijnlijk zelf ook in de criminaliteit? Ik zeg niet altijd, want het zijn geen iets... Het is allemaal niet set in stone, maar the probability is higher. Ik vind het ongelooflijk plezierig om erin te zijn met extremely high performers.

Ik ben liefst van al de minst goeie van de klas. Misschien niet de minst goeie, de tweede minst goeie. Nee, maar ja, super boeiend. Ongelooflijk plezierig. Heb je zelf eigenlijk mentors?

Ja, ja, ja. Ik heb er wel een aantal, ja. Bon, die businesscoach waar ik over sprak, dat is nog altijd één van mijn mentors. Meneer Peter is zo iemand meer vanuit juridisch standpunt. Advocaat, maar hij heeft eigenlijk heel mijn traject ook mee begeleid.

Een aantal vrienden. Ik heb mensen in mijn raad van bestuur die ik beschouw als mentors vandaag. Ja, het is wel belangrijk om te kunnen terugvallen op een netwerk die je vertrouwt, waar je open tegenkomt, tegen kan zijn, eerlijk tegen kan zijn,

waar je je niet voor hoeft te schamen, niet hoeft te liegen en gewoon kunt zeggen oké, hier zit ik mee, wat moet ik doen? Ja. Ja, en die dan ook uit alle liefde en het beste voor je willen eerlijk advies gaan geven en niet wat je wilt horen.

Exact, exact. Ik denk soms dat het beter is om met iemand iets minder slim close te zijn, maar die dat wel het beste met je voorheeft dan iemand met een hidden agenda of zo. Ja. Misschien nog een leuke

om af te sluiten. Jij bent heel vroeg gestart en een hele hoop mensen eindigt hun middelbare studies bijvoorbeeld en dan de wereld gaat voor hun open beginnen te studeren. Dus voor die iets jongere

ja, jongere leeftijd van mensen die veel met hun leven willen doen, wat zou je advies aan zo'n kleine Jeroen het typen? Wat zou het advies zijn voor mijn jongere zelf of zo?

Ja, bijvoorbeeld je jongere zelf, maar dan niet jezelf, want je weet wat je allemaal hebt gedaan. Maar de jonge luisteraar die aan het begin staat. En eigenlijk moet dat niet qua leeftijd jong zijn. Die zo aan het begin staat van iets. Die twijfelen om te beginnen. Ik weet niet, dat gaat zo bij mij

in fases. Het ene moment in mijn parcours zou ik degene zijn die zegt kom aan, je moet go, go, doen, doen. En in een ander moment denk ik wacht nog maar even. Ik weet niet, anders klinkt dat

onnozel. Ik weet niet of dat per se advies is, maar het is wel een opinie die ik heb. Ik vind, dat vandaag het ondernemerschap en het starten van een onderneming

en bij gevolg de ondernemer te geïdealiseerd is. Het is bijna een superhero-statuut. Een Maré Cooke zit in de mask het zinger.

Los van het feit dat dat een ongelooflijk plezierige mens is, waar ik heel veel respect voor heb. Maar het vertelt wel iets over hoe wij vandaag kijken naar topondernemers. En ik vind dat heel gevaarlijk.

Omdat ik vind dat het niet, dit is niet voor iedereen weggelegd. En je moet echt uit een bepaald type hout gesneden zijn. En het is ook helemaal niet erg dat jij niet die persoon bent.

Dus ben ik iemand die dat iemand wil, of die dat mensen wil aanmoedigen om te ondernemen? Absoluut. Maar ik ben ook wel iemand die daarbij zegt, en dat hoeft niet te lang te duren, bezint hier je begint, ben je zeker, denk je dat je hier gemaakt voor

zijn, en als dat check, check, check is, dan moet je gewoon, then you have to go. En als je dan met issues zit, moet je mij altijd bellen. En help ik je heel graag daar waar ik kan helpen. Maar ik vind het een klein beetje gevaarlijk, omdat om dit te

idealiseren. Want fucking helgen moet toch wel tegen een stootje kunnen. Ja, het succes wordt zo geïdealiseerd. Niet het jarenlang struggelen, het harde werk,

de pijn, de onzekerheid. Verdriet, ja, alles. De verantwoordelijkheid. Ik denk, een van de zwaarste dingen die ik vind, is hoe verpletterend verantwoordelijkheid kan zijn. Hoe zie je dat?

Ik ben verantwoordelijk voor 30, 35 gezinnen vandaag. Medewerkers, hè. Dat is mijn verantwoordelijkheid. Die eten elke avond, of elke maand, die huren of kopen, huren elke maand, of moeten hun hypotheek afbetalen, rijden een auto,

een kaart. Dat is mijn verantwoordelijkheid, hè. Pittig. Ja, en dan gaat dat maar over 30, 35 mensen vandaag. Moet je je voorstellen dat je er morgen zo duizend hebt rondlopen. Ja, snap ik wel dat je zegt. En daarom,

en ook in tijden als Hoega, dan you're flying, hè. Dan zit je de keuning. Maar, ja. Ik bedoel, ik wil nu niet zo als Mr. Negativo eindigen of zo, want ik blijf wel bij hetgeen dat ik eerder heb gezegd.

Als je de boxes gecheckt hebt, dan moet je gewoon vooral gewoon gaan. Gewoon gaan. Hard werken. We zullen het zijn. Laten omringen met de juiste mensen. Praten over

je... Praten over je issues en praten over je product. Mensen hebben ook altijd zo een beetje een... Zo'n natuurlijke reflex om... Ah, maar daar kan ik nog niks over vertellen, hoor. Terwijl ik vind dat... Share.

Als jij je niet overtuigd bent dat je het beste product op de markt brengt, dan moet je er gewoon überhaupt niet aan beginnen. Natuurlijk iets anders als je in productfase zit en je zegt echt iets... Maar ik wil maar zeggen... Ik run een uitzendkantoor voor studenten. Ik heb het waar en waar niet uitgevonden.

Dit bestond al. En dit zou waarschijnlijk nog bestaan nadat wij er, alleen na mei, Ja. Door over dingen te praten kun je inderdaad alleen maar zaken winnen, lijkt me. Ideën van andere mensen. Dingen waar je zelf niet met je oog klept. En heb je gedacht... Klopt.

Klopt. En dan kom je tot nieuwe inzichten. En dan ga je weer naar de designtafel en ben je weer aan het verfijnen. Ja. Ja, en wacht ook alsjeblieft niet tot het perfect is, want dat bestaat niet.

Hmm. Ja, het is niet voor niks zo'n principe als MVP, hè. En als de MVP klaar is, moet je launchen. Klaar. Ik vind het een heel belangrijk advies. Kan je nog iets meer zeggen over

de MVP en waarom dat zo belangrijk is? Ja, MVP staat voor Minimum Viable Product. Met andere woorden, ik ga een voorbeeld geven van Mark Zuckerberg, die wilde Facebook bouwen. Maar die heeft MVP gelaunched. Als ik me niet vergis, was dat foto's

van mensen op de campus. Ja. Maar die heeft wel product launch gedaan, nog vooraleer dat Facebook was, wat dat vandaag was. En als je maar doorontwikkelt en doorontwikkelt en doorontwikkelt en doorontwikkelt, totdat jij denkt dat het product perfect is,

dan, één, gaat het je heel veel time en resources kosten hebben. Twee, kom je tot het grote risico dat je iets gebouwd hebt waar mensen helemaal niet op zitten te wachten. En dat het dus, of drie, dat het überhaupt nooit van de grond komt.

Dus, ja, gewoon beginnen, jong. Ja, zeker niet wachten totdat het perfect is. Daar niet bang voor zijn. Wat is perfect? Wat is perfect? Bestaat niet, hè?

Bam. Moi. Dank je wel voor zo eerlijk en diep te gaan. Ik apprecieer dat. Ja, met plezier. Bedankt voor de invite. Ik vond het leuk, tijdens het voorbijgevlogen. Ja, inderdaad. Ik vond het mega inspirerend

en ik kijk er echt naar uit om dat met mensen te delen. En ook om je stappen verder te volgen. Ik denk dat er leuke dingen zitten aan te komen, op korte en op lange termijn. Dus, dank je wel. Top, met veel plezier. Dank je wel. Dank je wel om te luisteren naar Ben's Mentors. Ik nodig je van harte uit om je te abonneren

op de podcast, zodat je geen enkele aflevering mist. Heb je van het gesprek genoten of wil je de podcast steunen? Geef dan gerust een rating en volg onze Instagram-pagina, at Ben's Mentors, voor leuke content en een nog leukere community. Tot de volgende!