De CEO Die ERA Tot €75M Groeide: Vastgoed Kopen Zonder Eigen Inbreng, Een Fonds van €100M en een Masterclass in Ondernemerschap!

Ik ben Johan Krijgsman, eigenaar en CEO van ERA en Alphabet. U luistert naar Ben's Mentor. Voor we beginnen, welkom. En dankjewel om week na week naar deze show te luisteren en te kijken. Dat betekent de wereld voor ons. En het is ongelooflijk wat we al met Ben's Mentors hebben kunnen doen. Maar vooral, het voelt alsof we dan nog maar aan het starten zijn. We gaan nog zoveel waarde voor jou creëren.

En het zou jammer zijn als je daar iets van mist. Dus volg Ben's Mentors op dit platform en klik op het belletje om een melding te krijgen bij elke nieuwe aflevering. En als je geniet van deze gesprekken, zou het me een enorm plezier doen als je ook een rating kan geven. Dit vraagt maar tien seconden en helpt ons samen groeien naar nog betere content en nog meer topgasten. Dankjewel en geniet van het gesprek.

Dag Johan. Goedemiddag. Toen jij CEO werd van ERA, stond het bedrijf al even stil of het groeide toch niet eens meer. En jouw eerste actie was niet voor een nieuwe strategie te presenteren, maar je bezocht alle 110 kantoren. Klopt. Klopt.

Wat ontdekte je toen in die kantoren ter plaatse dat je nooit in een rapport had kunnen lezen? Een goeie vraag. Ik denk allereerst, ik zat natuurlijk in het bedrijf. Dus ik had eigenlijk wel al een goed idee van waar ik naartoe wou gaan. Alleen, ik heb geleerd dat de realiteit vaak heel anders is dan hoe je mensen vertelt over hun bedrijf, wat ze doen. En ik vond het heel belangrijk om iedereen mee te krijgen

en dat ik iedereen ter plaatse ging gaan bezoeken. Toen heb ik daar ontdekt dat het veel slechter was dan ik zelf dacht, als ik eerlijk ben. Omdat ik toch meer met de grootste en beste kantoren veel contact had en niet met onze zwakste kantoren. Dus dat maakte de confrontatie nog veel confronterender. Daarnaast heb ik mij heel veel van die gesprekken gevraagd aan hun. Eén, wat verwacht je van mij in de nieuwe rol?

En wat wil je dat er verandert? Twee, wat vind je dat we goed doen op dit moment? En drie, wat moet er nu direct veranderen? Door die drie gesprekken hebben we ook altijd een stuk een open gesprek gehad en heb ik heel vaak al een deel kunnen voorfiltern in de richting dat ik wou gaan. Als ze dan zeiden, ze zeiden iets links, maar ik wil echt wel naar rechts gaan, dan kon ik ze dan ook niet veranderen. Als ze dan een deel meenemen in de rechts, dan zeiden ze vaak,

ah ja, dat zou eigenlijk wel een goed idee zijn. En kon ik nadien ook veel meer laten uitkomen dat het vanuit hun buik kwam dat de vraag was, we moeten naar rechts gaan, we moeten samen naar daar. Wat daar gewoon zorgt dat mensen meer opstaan voor verandering en sneller de juiste richting willen uitgaan. Is dat dan ook de reden waarom je dat zelf wou doen en niet iemand anders? Of een paar mensen zoveel kantoren liet doen, zodat je die mensen direct mee kon krijgen in het verhaal?

Ik doe zoveel dingen in mijn leven niet in mijn beleving meer, mega bewust allemaal gesetteld. En als ik er achterop terugkijk, dan was dat wel bewust. Maar als je mij nu zou vragen, heb ik daar toen een strategie een dag over gedaan en nagedacht over hoe ga ik dat doen? Nee, ik ben gaan zitten en ik denk, wat wil ik naartoe? Wat zijn de beste acties? Ik denk wel dat het onbewust, zeer bewust was dat ik het zelf gaan doen ben.

Omdat ik ben een hele grote believer van not to talk about, but to experience. En vaak praten we over de dingen en mensen praten tegen mij over wat zij ervaren en daardoor denk ik dat ik het weet. Versus als je het zelf echt te ervaren hebt, ja, dat heeft veel meer impact. En ik denk dat dat voor mij belangrijk was dat ik het met mijn eigen ogen zag, enerzijds. En twee, ook al mensen mee kon nemen in de richting. Los van het feit dat we toen een organisatie hadden dat ik dat had kunnen uitbesteden, daar twijfel ik ook aan.

Ik heb me wel vaak afgevraagd hoe ik dat in die periode in mijn agenda gekregen heb. Maar soms neem je de beslissing dat dit moet en dan wordt dat de prioriteit en dan doe je dat niet eens. Ja, dan doe je het gewoon. Johan, toen dat ik in jouw verhaal dook en mijn onderzoek deed naar jou, dan leerde ik zoveel en ik vond het een fantastisch verhaal dat eigenlijk verfilmd zou moeten worden, hoe je dat helemaal hebt aangepakt. Dus ik wil graag samen met jou eens door jouw verhaal gaan

en ik wil graag starten bij jou als student. Je stopte na één jaar met de opleiding handelsingenieur en stapte op je negentien een era-kantoor binnen. Neem mij eens mee door dat moment in je leven. Ja. Ik had een heel korte, toch wel intro aan tevoren. Iets niet waar ik per se heel trots op ben, maar wel wat mijn leven gewoon is en mij gevormd heeft tot wie ik ben.

Ik ben een hele grote believer dat mensen vandaag zoeken vaak enerzijds excuses en ook labels om dan te kunnen zeggen, daardoor doe ik dat niet goed. En daardoor is dat mijn probleem of niet. En ik denk juist, wat je meemaakt in je leven, maakt je tot wie je bent. En omarm dat. En zoek daar je voordeel. En als ik kijk naar mijn schoolcarrière, ben ik daar fier op. Zoals ik zei, nee, maar het heeft mij gemaakt tot wie ik ben.

Ik ben geen goede student. Ik denk dat ik een slimme jongen ben. En ik heb het vijfde leerjaar overgeslagen. Ik ben van vierde naar het zesde leraar gegaan. Ik heb Latijn, wiskunde gedaan. Elk jaar had ik iets minder punten. Omdat ik studeer en ik wist niet wat dat was. Ik heb nooit gestudeerd.

Ik had het moeilijk om mijn concentratie lang te houden, omdat ik vond dat tempo in de klas, als ik er nu op terugkijk, vaak niet snel genoeg was. En in het vierde middelbaar heb ik eens gespiekt, en dan heb ik een nul gehad voor chemie. En dan hebben ze een BA-test gegeven, waar ze van zeiden, Johan, studeer niet. En je moet toch een keer beseffen dat je verantwoordelijk moet worden.

En ik heb toen geantwoord, er is hier niemand voor mij die beslist dat ik moet veranderen van richting. Ik blijf zitten. Wat ik achteraf van denk, dommerik. Maar goed, het was wel zo. En het jaar nadien zijn mijn ouders gescheiden, faillissement. En daar heb ik echt mijn klak naar gegooid. En ik had altijd internaat.

En alleen Latijn en alleen jongens. En die school stopte. En dus ook in het vierde middelbaar, toen ging ik ineens naar een school met meisjes. De wereld ging open, dus de prioriteiten ook in combinatie met faillissement en de scheiding. En dan heb ik gewoon echt, daar ben ik echt gewoon blijven zitten. Dus ik heb ineens van een jaar voor te zitten op school, drie keer het vierde middelbaar gedaan, en zat ik een jaar achter. En dan had ik wel zoiets van, oei, ja, dat wil ik ook helemaal niet.

En dan heb ik het vijfde en zesde middelbaar terug in één jaar gedaan. Om wel aan te tonen van, ik kan het wel, als ik het gewoon wil. Dus ik ben gewoon mooi op mijn leeftijd afgestudeerd, maar misschien met een iets andere route, dan de meeste. Ja, en als ik daar soms over praat, en dan weet ik dat ik dat ook publiekelijk doe, dan, mensen hebben daar een trauma van, of een, denk ik gewoon, it's just what it was.

Ik bedoel, dat is niet erg of goed, het is gewoon, ik heb eruit geleerd. En ik wou dan gaan doorstuderen. Mijn ouders hadden toen eigenlijk geen centen, dus was het studiebeurs. Heel veel thuis gesproken over het feit om in het leger te gaan. Vissiersopleiding. Omdat je het voordeel had op dat moment van, ik word betaald. Het enige is, het is hoe lang je studie doet, moet je ook in het leger blijven. Mijn nonkel was toen,

in het generaal, dus heel hoog in het leger, een paar keer met me samengezeten. En eigenlijk, de beslissende reden om het niet te doen was, ja, maar als die nu zegt dat 1 plus 1 3 is, en ik weet dat 1 plus 1 2 is, dan is het toch gewoon 1 plus 1 is 2? En dan zei hij, nee, in het leger is 1 plus 1 3, als een baas dat zegt, dan moet je dat uitvoeren.

Dan zei ik, not gonna match met Johan. Dus dan heb ik dat niet gedaan. En ik heb altijd getwijfeld tussen vastgoed, en eigenlijk, advocaat, vond ik ook een hele leuke job. Allemaal vanuit, ik wil iets goed doen voor de mensen, ik wil impact hebben in de mensen hun leven, ik wil ze kunnen helpen,

maar ik kende mezelf en ik wist, ik ben geen student. Iedereen die je praat over rechten, zegt, de eerste twee jaar heeft niks te maken met slim zijn, het heeft gewoon te maken met studeren, studeren, blokken, blokken. Dus ik heb toen gezegd, dat ga ik nooit doen. En dat was eigenlijk vastgoedmakelaar, nu, 22 jaar geleden, dat was een super zwakke richting. En omdat iedereen wel wist dat ik best intelligent was,

of zeiden dat toch, is het dan eigenlijk handelsingenieur geworden, want dat is de hoogste, meest commerciële richting. Ja, en ik ben na een jaar thuisgekomen met twee R-examens, wat helemaal niet slecht is op zich, zeg, als je doet waar, de typische blokvakken, dat ik gebuisd was en de moeilijke vakken, was ik het door. En ik zei, oh, zo'n theorie, dat doe ik niet nog, zo lang.

Ja, en ik wou niet zo typisch elk jaar van de opleiding veranderen, zoals dat sommigen doen. En ik heb dan thuis gezegd, ik ga een jaartje werken in het vastgoed, zodat ik zeker ben dat dat is wat ik wil doen. En het is nooit meer teruggegaan, ik heb het dan in avondschool mijn diploma gehaald, en alles daarbij.

Maar het is dan echt wel als volgt gegaan is van, ik die beslis toen, oké, ik heb tussen mijn vijftien en negentien alle weekends gewerkt, alle vakanties gewerkt als jobsudent, heel veel in de horeca. Schitterende, schitterende leerschool, waarom? Het is niet dat je pauze hebt, dus het is niet om de twee jaar in het fabriekje krijgen, nee, het is gewoon doordoen, is het heel druk,

en je moet een uur langer voortdoen. Voortdoen, je leert met alle mensen in de type bevolkingsomgaan, ik bedoel, van rijk naar arm, van arrogant naar heel vriendelijk, schitterende leerschool om te weten, hoe ga ik om met mensen? En dus, wat er dan gewoon geweest is, ik heb toen beslist, oké, ik ga vastgoed studeren, ik was negentien, ik toon die foto vaak, ik denk dat ik er zestien, vijftien jaar uitzag, echt de mega junior babyface,

ik weet dat ik nu juist veertig geworden ben, en ik heb nooit een probleem gehad met mijn leeftijd. En nu, één dag wel, omdat ik zoiets heb van, het is echt officieel, ik ben niet meer jong, in die zin dat ik was altijd in alles wat ik deed de jongste, en ik kijk eigenlijk altijd veertig jaar in. Sorry, maar dat zijn oude, en nu zijn die ineens veertig jaar. Dus dat was wel confronterend, nu zijn we twee dagen verder,

en ik denk, oké, fine, het is gewoon wat dat nu is, en terug voortbouwen. En nu is vijftig jaar oud. Voilà, zo maakt het je eigen absolute wijs om gewoon gefocust te blijven. Maar om af te ronden, ja, dat was, ik wil makelaar doen, ik ken niks van makelaardij, ik heb geen ervaring, dus bij mij was het een heel bewuste keuze, ik wil bij een groot bedrijf wat aan veel opleiding was.

In die periode, twintig jaar terug, waren dat eigenlijk maar twee bedrijven, dat was Era en Century, dat waren de twee grootste. Ik heb mij toen ingelezen in de visie van de twee bedrijven, ook in het imago. Century stond bekend voor hardselling, Era voor meer softselling. En ik heb gewoon een sollicitatiebrief gestuurd, voor het eerste in mijn leven, want ik had in de horeca altijd weggehaald geweest door mensen die daar kwamen, en die zeiden, jij moet voor mij komen werken, dus ik had solliciteren, dat was echt, mega raar.

En ik heb toen bij Era solliciteerd, Sint-Niklaas. Ik weet nog goed, ik ga naar daar, een eerste afspraak. En Jan toen zei, goed Johan, ik ga er eens over nadenken. Ik zei, wel jongen, ik laat u iets weten. En ik weet nog, twee weken later, ik zat op mijn kamertje thuis te wachten, ik was juist samen met mijn vrouw ondertussen, we zijn twintig jaar samen. En ik zei, die hebben nu nog altijd niet teruggebeld. Godverdomme, er komt er niks van.

En Delphine zei, dan moet je zelf iets bellen. Natuurlijk bel ik niet zelf, hij heeft gezegd dat hij mij ging bellen. Je moet mij maar bellen als je mij wilt, dan moet je mij maar bellen. Vanuit een beetje wat ik altijd meegemaakt had ervoor, dat mensen mij vroegen. Ik had in het restaurant, horeca, al een paar keer gehad dat ik ergens werkte. En een andere horeca-eigenaar daar veel kwam eten en zei, hé, maar jij moet voor mij komen werken. En dan zei ik, ik heb nu elf euro, ik heb twaalf euro voor dertien euro.

En een meer verantwoordelijke rol doe ik daar. Dus ik had onbewust een beetje een arrogantie van, ik ga niet samenwerken. En ik stelde erachteraan en ik heb toen eigenlijk de volgende era-kantoor in de buurt aangeschreven en op een bepaald moment, s'nachts om twee uur, ik weet het nog goed, met mijn vrouw. En die zei, volg nu gewoon een keer op. En dan heb ik op s'nachts om twee uur een mail gestuurd met, dag Jan, het is Johan. Jij ging mij het laten weten, ik heb nog altijd niks gehoord.

Ik zou echt wel graag willen starten. Waarop dat Jan mij direct gebeld heeft dat ik mocht langskomen en bleek, hij zei, ik doe dat voor iedereen. Als je in de sales gaat en je wilt niet opvolgen. Dan kun je nooit een goeie sales zijn. En ik moet zeggen, ik heb dat altijd bijgehouden. Ik heb nooit zo hard gespeeld als hem, maar ik zei tegen al mijn sales sollicitanten.

Kijk, normaal laat ik u vrijdag iets horen. Als je me niet gehoord hebt, mogen we altijd bellen. Dus de drempel iets verlaagt. Als je mij niet zelf contacteerde, ja, dan kun je niks gaan doen in de sales. Ik bedoel, elke nee, hoe dicht je bent, ja, het is gewoon de waarheid. En ik ben een tweede keer naar daar gegaan. Ik heb toen een bleertje aangedaan om de wat ouder uit te proberen zien. Die hangt nog altijd in mijn kast.

En ik heb toen gezegd, kijk, het is simpel, geef mij gewoon de kans. Ik moet geen geld hebben. Ik wil gewoon correct betaald worden zoals iedereen in het bedrijf, op commissie. En ik ben dan begonnen aan 500 euro minimum bediende statuut, aan part-time, alles wat ik minimum kon inschrijven om in de regel te zijn en volledig op commissie en gewoon mijn eigen gaan bewijzen en zorgen dat ik het succes had. Zo is het gegaan.

Klopt het dat je een jaar later dat kantoor hebt overgenomen? Ja, dat klopt. Wat is er in dat eerste jaar allemaal gebeurd om dat mogelijk te maken? Startende vanaf het absolute minimum, naar een jaar later het kantoor overnemen? Allereerst. Geen plan. Mensen vragen dat vaak, als je staat waar ik nu sta, van ja, je was ambitieus.

Nee, ik vind mijn eigen niet ambitieus. Ik weet dat iedereen zal lachen als ik dat zeg. En ik meen dat oprecht. Ik ben extreem ambitieus. Ik ben extreem ambitieus voor het volgende level. Ik haat statisch kool. En dus ik zal altijd willen kijken waar kan ik zelfs groeien? Als persoon kan ik beter worden en kan ik meer impact hebben.

Maar er was geen haar op mijn hoofd dat op mijn 19 jaar de ambitie had om te staan waar ik vandaag sta. Ik ben binnengekomen bij dat kantoor en ik wou de beste medewerker van dat kantoor zijn. En nadat ik dat kantoor had, wou ik het beste kantoor van Sint-Niklaas zijn. En dan wou ik het grootste kantoor van ERA zijn. En dan wou ik... En eigenlijk zo is dat gewoon geëvolueerd. Nu om daar terug te gaan naar uw vraag, heel concreet. Ik ben beginnen gewoon keihard werken en het beste te doen voor mijn klanten.

En wij hadden bijvoorbeeld, ik weet nog goed, een kantoor dat was marketingtechnisch zeer zwak. Al bollig, geel geveltje. Ik heb direct gezegd laten we de gevel grijs schilderen en we gaan bestikkerde auto's. Nu, vandaag is dat logisch, maar 20 jaar geleden. Ik was in enigszins in heel de omgeving die bestikkerde auto's had. Dus ik heb dan de eigenaar overtuigd dat ik wil bestikkerde autootjes. Wij hebben een gratis verhuiswagen besteld. Dat waren allemaal initiatieven die ik nam.

En eigenlijk de toenmalige eigenaar die liet mij doen, waar ik hem heel dankbaar voor ben. Want dat was een goed voorbeeld van iemand die lui succesvol wil zijn. Dus eigenlijk probeert hij mensen te brengen die voor hem het werk doen. Maar dat maakt ook dat als je een gast die goed is en die een initiatief wil nemen, ook snel kansen kan pakken. En realiteit was dat wij waren een super klein kantoor. Ik begon heel veel dingen op te zetten, maar ik had wel snel het gevoel van ja, ik ben eigenlijk de trekker al. Ik pak het initiatief, dat werkt.

En ik moet één kanttekening nemen in de negotiatie om te starten bij hem. Waar dat ik eigenlijk, hij zei ik twijfel om te laten beginnen. We waren over gratis starten. Heb ik wel direct gezegd Jan, je moet één ding weten. Ik ben. Ik wil sowieso mijn eigen kantoor. Ik ben sowieso iemand die op mijn eigen wil staan. Ik wil mijn eigen ding doen.

Dus ik heb dat toen zelfs gewoon open gezegd, omdat ik vind open communicatie helpt. Ja, en ik had toen gewoon het gevoel van ik weet niet meer hoe ik dat juist, maar ik ben een jaar later bij hem binnengekomen en gezegd Jan, top. Dank je wel voor de kans. Super leuk wat ik kan doen, maar ik wil wel even helder zijn. Ja, of je verkoopt hier aan mij de helft of ik ben weg. Dat ik nu soms denk, oh my God, als iemand bij mij nu zou binnenkomen, die zou dat doen, die pak ik op en dan zeg ik, daar is de deur.

Qua principe, maar het is wel gewoon zo gegaan ja. Dus na dat eerste jaar ben ik bij hem binnengegaan. Ja, hebben een evaluatie van dat jaar gehad. Hoe loopt het en doen en ik heb gezegd dank je wel. Top, we zijn veel dingen aan het doen. Jan, herinner je je nog aan onze afspraak dat ik altijd mijn eigen ding wil doen? Het is sneller dan verwacht, maar voor mij is het wel helder. Ofwel gaan we dit samen doen en verkoop je de helft aan mij?

Ofwel zoek ik iets anders waar ik op mijn eigen mijn ding ga doen. En ik had 25.000 euro spaarcentjes door alle vakanties en weekends te werken. En ik heb toen met hem een deal gesloten dat ik, het was een heel stuk meer, maar ik had uitgerekend dat ik een heel jaar nog keihard werk. Dan verdien ik zoveel. Al dat geld kan ik gebruiken voor mijn aflossing. Ik heb mijn centjes, ik kan nog naar de bank gaan als het moet. En ja, in de realiteit heb ik direct een stuk betaald.

Tijdens het jaar moest ik heel veel extra betalen. Ja, en ik heb zoveel, ik heb goed verdiend dat jaar en niks uitgegeven. Niks naar Werchter en Tumorland en pukkelpoppen en dure auto. Alles, mijn centjes gespaard om dan bijkomend die centen te geven. Vandaar zijn we zijn we vertrokken en ik weet nog dat mijn iedereen mij stot verklaarde natuurlijk. Want ja, best pittig, maar ja, zo is het wel gegaan. Ja, dat is ongelooflijk.

En een heel belangrijk, heel belangrijke fase in ondernemerschap, denk ik. Dat is een fase waar er nooit over gesproken wordt. Maar die fase van heel frugal of heel spaarzaam leven en keihard werken, wat super onsexy is, maar wat dan nodig is om te groeien. Ik vind dat mega sexy, maar ik ben vaak de persoon die daar wat anders in kijkt. Ik denk. Hoe krachtiger je als persoon bent, dat betekent dat je lang iets kan uitstellen.

Vandaag de dag willen we allemaal instant gratification, direct dat hebben. En als je de persoon die vandaag kan zijn, dat is wat ik wil, maar die daar kunnen uitstellen door de actie en de actie en de actie te blijven doen, dat zijn eigenlijk de meest krachtige mensen. Want dat toont aan dat je niet verslavingsgezind bent, dat je het kunt blijven doen. Ik noem dat eigenlijk logisch redeneren, maar goed. Ik heb mijn eerste auto en die ik heb, ik kom mij al lang een dikke auto kopen.

Ik kom mij al lang aan doen. Ik heb dat altijd uitgesteld. Mijn centen zijn altijd gegaan. Ik moet zeggen dat ik in de jonge generatie heel dubbele split. Mensen die daar heel hard mee bezig zijn om hun geld rendement te doen geven versus het uit te geven, dan hebben we de andere kant die alles opdoen. Maar ik heb altijd van in het begin gehad van mijn geld gaat eerst naar dingen die voor meer geld kunnen zorgen in plaats van een auto.

We weten allemaal die rijdt uit de garage en die is 25% van zijn rendement kwijt of zijn waarde kwijt. Ja, dan moet ik bezig blijven. Dus ik heb altijd wel mijn eigen opgeschaald in mijn leven, zowel in auto als in levensomstandigheden als vakantie uitgiften, maar altijd twee stappen trager dan dat ik al kon, waardoor dat mijn eerste deel van mijn geld altijd ging naar investeringen die, ja, die rendement opbrachten, die meerwaarde gaven. Een bericht van je host. Als founder of CEO ben je het gezicht van je onderneming en een van je taken is om

je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Want om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatige basis bereiken en moeten zij weten wat jij voor hen kan doen. Maar ik weet dat dat tijd kost en dat dat niet je core business is. En daarom doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founderbrand dat je zaak, omzet en impact doet groeien op een leuke manier en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten die

onze content voor ondernemers creëren. Meer info in de show notes. Kan je enkele voorbeelden geven van investeringen die je deed die extra rendement opbrachten op je jonge leeftijd toen? Ik denk dat er twee zijn. Eén, mijn geld aan de kant zetten. Aan de kant zetten bedoel ik niet op dat moment en naar Werchter en naar Tornaent en naar Pukkelpop gaan en niet op die leeftijd heel de wereld willen zien.

Terwijl ik al jaren op vakantie ging en al jaren ver weg ging. Maar niet en en en. Eén ding kiezen dat ik wou dat jaar doen. Daarvoor gaan. De rest sparen. Dat is één. Ik heb tot mijn dertig thuis gewoond. Heel bewust. Ik had toen al best wel panden die ik verhuurde, dan zal ik direct opkomen, maar gewoon mijn ouders.

Ik gaf 200 euro per maand af, denk ik. Aan mijn ouders. Maar ik had eten. Ik moest geen internet betalen, geen gas en elektriciteit. Ja, als je gewoon op dat moment nog maar 2500 euro verdient. Maaltijdchecks en je hebt een auto. Geef 200 euro af, dan spaar je gewoon 1500 euro. Maar dat is 20.000 euro per jaar. Elk jaar dat je dat uitstelt qua hefboom en compounding dat je daar kan mee doen.

Het is gewoon uitstel van ik wil op mijn eigen. Heb ik daardoor feestjes kunnen geven? S'nachts om twee uur bij mij thuis, zoals dat sommigen kunnen doen? Nee. Oké, dat was, het was worth it. Je moet daar dan wat rekening mee houden. Dus ik denk dat is een voorbeeld. En het tweede voorbeeld is ik was een jaar in het vastgoed en ik heb mijn eerste

pand gekocht om te verhuren. Ik ben naar de bank gegaan. Wel een leuke anekdote op zich. Ik ben naar de bank gegaan. Ik zat natuurlijk in de sector en ik wist hoe dat het werkte. En we komen nog uit de goede oude tijd van je kon 100%, maar zelfs 110% lenen soms als jonge persoon met kosten in. Maar dan moest je het kopen voor jezelf. En als je als investeringskocht, dan mocht je maar 80% financieren.

Dus ik ben, de mensen aan de bank moeten even hun oren toe doen. Maar ik ben naar de bank gegaan. Ik heb gezegd ik ga iets kopen voor mezelf. Ik ga daar gaan wonen. En dat was iets 110.000 euro. Toentertijd. Zou nu iets 225 zijn waarschijnlijk. En ik heb dat toen met alle kosten bijgeleend, dus 125.000 euro lening aangekregen. 110%. Dus eigenlijk zonder enige euro centen heb ik mijn eerste pand gekocht.

Een dag later is mijn huurder dat beginnen betalen en die heeft mijn lening terugbetaald. Ik heb daar nooit eigenlijk eigenlijk middelen moeten insteken. Dat is goed gezien van mezelf. Het jaar later ben ik terug naar de bank gegaan. Zei ik ja, ik woon hier toch niet zo graag. Ik ga dat kopen voor mijn eigen gebruik. Is mij ook nog gelukt.

Dus het jaar nadien heb ik mijn tweede pand gekocht. Ook eigenlijk zonder eigen inbreng. Het derde jaar heb ik dat opnieuw gedaan en dan zeiden ze Johan, dit werkt niet meer. En dan heb ik mijn eigen inbreng altijd moeten betalen natuurlijk. Maar dat zorgde er wel voor dat ik kapitaal opbouwde. Zonder dat mijn geld uitging aan directe instant pleziertjes. Voor iemand die dat vandaag wil doen, een huis kopen om te verhuren. Hoe kan die dat het beste aanpakken als die

niet het volledige bedrag uiteraard zelf kan betalen? Vandaag, als ik als jonge man vandaag terug zou zijn, ik zou juist hetzelfde doen. Eigenlijk, ik zou van als mijn eerste job er is een pand kopen om te investeren. Gewoon iets van kijk, vandaag wil ik eerder een nieuwbouw of iets dat helemaal genoveerd is. Waarom? Ik wil vooral geen gedoe. Ik heb daar geen tijd meer voor. Maar toen de tijd nam ik iets dat misschien wat ouder was, waar dat ik een hoge rendement had, maar ik moest er ook meer tijd in steken.

Maar ik had toen nog die tijd. Als ik wou, dan was het gewoon een uurtje langer werken. En dus als ik vandaag zou zijn, ik zou gewoon juist hetzelfde doen. Ik zou een appartement kopen van 200.000 euro. Als het moet in het weekend een keer twee dagen zelfs schilderen nadat het leegkomt, dat het mooi proper staat, de huur zetten en verhuren. Ik zou naar de bank gaan met ik wil dit kopen. Probeer 100%.

Ik was aan het denken nee, dat ga ik niet zeggen. 100% te ontlenen, je eigen inbreng te betalen en dan je huurde te laten aflossen. Waarschijnlijk zal je vandaag niet meer kunnen aflossen aan je huurde betaald hele lening. Maar goed, als je 20 jaar bent, je verdient 2000, 2500 euro en je stelt dat je 200 euro moet bijleggen elke maand om je lening af te lossen. Supergoed, want hoe ik dat altijd gezien heb is op een bepaald moment.

Ik betaalde 1000 euro aan de bank. In die 1000 euro was 600 euro kapitaal, 400 euro interest. Ik redeneerde gewoon, stel dat de vastgoedmarkt niet eens stijgt. En ondertussen is het grappig vanuit mijn rol, maar toen was dat natuurlijk niet zo. Stel dat de vastgoedmarkt niet stijgt. Ik spaar elke maand 600 euro. Want het pand is 110.000 euro waard. Stel dat het gewoon tot 10.000 euro waarde blijft.

Ja, en ik betaal elke maand 1000 euro aan de bank. Dat is 400 interest. Maar die 600 euro? Ja, die spaar ik, want dat gaat van mijn krediet af. En dat was voor mij een hele goeie manier om te sparen zonder dat het geld op mijn rekening stond. Als het op je rekening staat heel de tijd, dan moet je veel ballen hebben om continu het niet uit te geven aan leuke dingen.

Ik had nooit geld op mijn rekening. Oprecht. Ik bedoel, vanaf dat ik geld had gekocht ik een huis. Was gewoon, ik moet zoveel hebben dat geld terug aankopen. Waardoor dat ik mezelf dwingde om niet alle stomme dingen geld uit te geven. Ja, die vele kleine uitgavens die oplopen tot iets heel groots. Dan terug naar het ERA kantoor, dat dan op termijn niet één kantoor werd,

maar je bouwde dat uit tot elf kantoor in één regio. Klopt. Wat dan eigenlijk je eigen franchise groep was binnen het grotere ERA netwerk. Ja, mijn eigen franchise kantoor. Ik was eigenaar. Ik was de grootste ERA franchise binnen de hoofdfranchise. Dat klopt inderdaad.

Hoe ben jij van die ene, van dat ene kantoor naar elf gegaan? Ik denk dat het belangrijkste is om te weten van die ene naar twee. Een beetje zoals ik er juist zei. Nooit gestart van ik wil elf kantoren, maar vanuit wat is de volgende stap? En ik heb nu mijn kantoor in Sint-Niklaas, dat draait goed. Ik zie een opportuniteit in een andere regio, wij worden daar groter en groter. En we zagen in die periode in de makelaardij, als je tien makelaars had in een gemeente, je kon eigenlijk makkelijk makelaard drie of vier worden zonder kantoor.

Maar om nummer één of twee te worden, terwijl er vijf kantoren in die gemeente zaten fysiek, had je ook een fysiek kantoor nodig qua close to you en betrokkenheid. En dus dat was een gebied, dat was in Beveren. Wij werden groter en groter, wij openen een kantoor. Nu, daar werden we in totaliteit groter, dan pakten we een olievlek gewijs. Volgende regio werden we groter, groter, we openen een kantoor. Dat is uiteraard als vallen en opstaan, ik weet van één naar twee was de grootste fouten, want dan doe je allemaal en je weet eigenlijk niet wat je doet.

Hoe je het draait of keert is iets dat ik tegen veel jonge mensen zeg. Ik ken niemand in mijn leven die zoveel fouten gemaakt heeft als mij. Maar ik ken ook bijna niemand tot niemand die zo weinig fouten twee keer gemaakt heeft. En ik geef vaak het voorbeeld van de ladder. Heel veel mensen hebben schrik en overdenken en nog eens denken en doen. Weet je, het is gewoon makkelijk, het is een trap. En als je tien trappen op die trap zet, dan staat het op tien. Stel dat je twee keer fout bent,

dan val je twee keer naar beneden en sta je op acht. Stel dat jij bent alleen maar vier dingen helemaal uitkristalliseerd, perfect analyseerd, er lang over na doet en je hebt die gedaan, dan staat het op vier. Mij moet je uitleggen, maar acht is hoger dan vier. Dus dat is echt wel iets dat ik zeg tegen veel mensen. Maar om daar terug naar te komen. Een voorbeeld van een fout is in het begin, ik had een tweede kantoor en ik dacht ik ga continu naar dat kantoor rijden.

Me continu verplaatsen. Dat was gewoon niet werkbaar, want dat doe je niet en dan wordt dat kantoor krijg je dat wat. Dan groeit de cultuur uit elkaar en het doen. Dus op een bepaald moment hebben wij beslist in die klas wordt een hoofdkantoor. Daardoor alle meetings. Iedereen van mijn sales moeten naar daar komen. Elke maandag werken van daaruit een deel, waardoor dat ik gewoon door aanwezig te

kunnen zijn, kleine tips en tricks, ook die connectie kon houden met mijn tien kantoren in plaats van dat ik mij heel de tijd moest verplaatsen. En één keer per kwartaal wou ik wel op het kantoor lokaal zijn om te zien. Is het proper? Wat is de uitstraling hier? Hoe zie ik dat die mensen ontvangt? Die zaken. Die fouten die je maakte en daaruit leerde vind ik iets heel interessants.

Ik ga even heel veel in de toekomst doorspoelen. Nu als leider laat jij jouw medewerkers ook toe om dingen te proberen en die fouten te maken en daaruit te leren, of hoe kijk je nu naar die fouten cultuur? Dat zou je aan hun moeten vragen, maar het verhaal dat ik juist gedeeld heb, vertel ik altijd aan iedereen die start. Ik vind van wel, absoluut. Ik vind ook, ik denk dat mijn mensen mij nooit vies zien. Bij manier van spreken.

Ik zal uiteraard wel eens hoge standaarden en duidelijk maken. Hier ligt de lat en als je hier voorbij nu gaat, dan heb je een probleem. Maar dat zal nooit de eerste keer zijn. Dat zal eraan als iemand maakt een fout. Je corrigeert, je helpt die, maak dat nog eens. Bij de netkers, als je dat nog eens voor hebt, weet je wel de bedoeling dat we dat niet opnieuw en opnieuw doen, dan hebben we een probleem. Maar ik vind de kracht zit dan in de actie, in het doen en niet blind doen.

Ik bedoel, ik heb nooit gewoon nu kunnen nadenken. Het is hier een drukke baan en ik loop uit mijn voordeur gewoon de blinde baan over. Ja, dat is dom, dan ga ik waarschijnlijk dood zijn. Je kunt ook uit je voordeur gaan, gaan kijken naar die baan, helemaal beginnen analyseren om de vijf uur te passeren in een auto, dan dit, op dat uur dat. Wat is nu het beste moment om over te gaan? Of je gaat naar buiten, je kijkt naar links, je kijkt naar rechts. Je ziet oké, als dat dat is en dertig seconden later gaat het die drukke baan

over en je moet wel eens een beetje corrigeren. Maar je bent eigenlijk gewoon veilig over. Ja, ik denk als je dat de laatste doet, dat je gewoon veel meer banen hebt overgestoken en veel meer hebt geleerd. En aldoende, als je wel attent bent nadat je de baan hebt overgestoken. En dat is misschien wel iets dat ik vanuit mentorship kan delen. Ik neem weinig tijd voor veel dingen, maar ik doe wel heel veel dingen bewust. En dat betekent dat ik, stel ik heb die baan overgestoken op een vrij snelle

manier, ik ga nadien wel een soort evaluatie doen. Ook twee jaar niet lang, maar wel gewoon een kwartier. Oké, ik heb A, B, C gedeeld. Wat zou ik nu anders doen met wat ik nu weet? Ja, die mensen hebben zo gereageerd. Als ik dat zo had, had ik ze beter mee. Ja, hier die twee stappen naar links en die auto kwam heel snel. Als ik dat beter doe, dan kan ik eigenlijk makkelijker vlotter.

En die vijf of tien minuten evaluatie na het moment waar dat de details scherp zijn, met dan de afspraak voor mezelf, de verklaring van oké, top, volgende keer doe ik juist hetzelfde, maar dat en dat moet erbij gevoegd worden. Ja, dat is denk ik wel een van de successen geweest altijd, omdat ik ben een hele grote believer van the devil is in the details. Ik irriteer me mega aan al die oppervlakkige macro managers die alleen maar denken het is macro managen. Ik geloof heel hard in de mix.

En dat betekent als jij nu een gast bent, kom bij mij werken. Ja, en ik doe alleen maar quotes vanuit. Ja, wat denk je zelf? Goed, top, doe maar. Oké, was fout. Ja, tuurlijk hoort dat erbij. Maar hoeveel meer leerde door ik u ook eens te doen doen? Eén keer. Ik ga het niet twintig keer doen, dan ben ik je handje aan het vasthouden. Maar ik heb al zo vaak tegen mijn sales direct. Ja, maar je moet dan dat zo doen en zo doen en zo doen.

En dan zeggen die ja, dan zie ik die dat doen. Versus oké, dit lukt nu niet. Ze hebben dat vijf keer geprobeerd. Een moeilijke klant. Ja, maar dat gaat niet bij die klant. Dat is moeilijk. En dan pak ik mijn telefoon. Hey, dat ik ben, het is met Johan. Ik hoorde dat het een moeilijke situatie was en ik doe gewoon mijn magic. Ik doe gewoon mijn ding, wie dat ik ben.

Enthousiaster, commerciëler, meer ervaring, weten wat dat doen. En op het einde van het moment zegt die klant top, we regelen. Dat is ook, dat is in orde. Oké. Het is proficiat. Ja, als dan die jonge persoon naast mij zit en die merkt, dit kan wel. Dan verdwijnt heel die wereld vanuit. Maar het gaat niet, het lukt niet.

Hij heeft gezien dat het kan. Ik bedoel, wat zou een goed voorbeeld zijn? Ik denk, ik ben gewoon een normale jongen. Ik ben niet hypersportief en ik wil tien kilometer veertig minuten lopen. Maar ik ken niemand in mijn omgeving die tien kilometer en veertig minuten kan lopen. Om dan toch alle training te doen voor die tien kilometer en veertig minuten te lopen. Versus een vriend van mij die geen natural born talent was. Die vroeger bij mij gevoetbald heeft als ik jong was.

Die knie hebt. En die vertaalt tegen mij. Weet je, vandaag loop ik 39 minuten, tien kilometer. En die doet desnoods iets mee en ik zou drie keer met je mee trainen. Kom aan, maar je doet dat niet of dat niet. Het wordt tien keer bevatbaarder dat dat kan. De realiteit, daarom dat ik ook heel hard, ik heb het juist al verteld, ik ben heel hard overtuigd in to talk about versus to act.

To experience. En het voorbeeld dat ik daar altijd geef is ik heb hoogtevrees. Ik had heel veel hoogtevrees. Vandaag heb ik weinig hoogtevrees, omdat ik heb dat onder controle leren houden. Met ooit op een tweede verdiep in een nieuwbouwwoning met een hele lange ladder een huis te willen verkopen. En die klant zei ja, maar we moeten wel dat tweede verdiep ook zien om te kopen. En ik dacht ja.

En ik heb mijn bevende beentjes, zweten handjes naar boven op die ladder geklommen om dat te verkopen. Ik dacht ik moet wel mijn job doen. Ja. En eenmaal dat je dat beter doet, lees je dat onder controle hebben. Maar wat ik wil vertellen is. Ik beschouw altijd ballonvaren, dat is een heel goed voorbeeld. Ik heb hoogtevrees nog altijd, maar ik kan het zoals ik zei onder controle hebben.

Maar veel mensen zeggen ja, maar als je hoogtevrees hebt, ballonvaren, dat is helemaal niet waar, dat is een heel andere ervaring. Je ziet dat wel, maar je hebt dat gevoel niet zoals als je uit een vliegtuig springt of in een bungee jumpen. Dat is eigenlijk heel relaxed. Ik kan nu zeggen mijn hoofd met hoogtevrees zegt, je bent een zot. Dat is, ik heb daar schrik voor dat je gaat niet, de persoon die mij dat zeggen vertrouw ik.

Ik heb mij al eens aan iemand jong verteld ja maar in een ballon heb je daar geen last van, dat is niet. Maar ik heb nog niet in een ballon gezeten. Ik heb het ervaren dat ik er geen last van had. Mijn power in de volgende jonge gast die zei ik heb hoogtevrees of iemand anders is helemaal anders. Dat is, ik vertel het vanuit eigen experience. Ik laat geen ruimte toe als die zegt ja maar dat gaat wel schrik hebben.

Nee, nee, nee, ik had dat ook. Niet waar. Dat is zoveel krachtiger als je het echt te ervaren hebt dan ik ben er over aan het praten. Ik denk dat dat een van de cruciaalste dingen is die ik ook met mijn managers bespreek, die ik met mijn mensen bespreek. Ja, dat is zo, zo belangrijk. Ja, ook als mentor naar de mensen die van

uw leren toe, ook in deze podcast, er wordt heel veel advies gedeeld. Dat is to talk about. Maar de beste manier om het te leren is uiteraard door het te doen en het zelf te ervaren. Honderd procent, honderd procent. Dan werken we toe naar een van de grote mijlpalen of kantelpunten in jouw leven. Het eerste was waarschijnlijk binnenstappen in dat eerste era kantoor en het na een jaar deels of volledig overnemen.

Het volgende of een van de volgende was het moment dat je CEO werd. Ook een heel belangrijk moment in jouw leven. Zwaar. Hoe heb je die stap aangepakt? Een beetje vergelijkbaar. Dus ik heb met 19 gestart, 20 jaar, zoals ik zei, ingekocht. Een jaar later heb ik het kantoor helemaal overgenomen. En wij hadden een hele stijle rit, zoals je vertelde, de era stond tussen 2014 en 2019 eigenlijk op dezelfde omzet.

Het bleef nationaal op 33 miljoen euro zitten. Mijn eigen kantoor was in die periode maar al 2,5. Dus dat betekent gemiddeld 50 procent groei per jaar. Dan weet ik dat een deel van het era netwerk zelfs achteruit ging. En ik was heel harde believer van er gaat van alles veranderen in de wereld, in de sector. Dus wij moeten nu investeren. Terwijl dat era juist wat aan het consolideren was in investment.

Omdat de eigenaars waren toen 60 plus en die hadden nog niet veel geld verdiend. En die wilden eigenlijk wat minder kosten maken om de EBITDA te verhogen, zodat ze een betere exit konden maken. En hoe is de overname tot stand gekomen? Als ik daar eerlijk ben. En dat toont ook hoe dat een ondernemers verhaal soms gaat. Eigenlijk vanuit frustratie, niet vanuit ambitie. Ik had mijn eigen kantoor.

Dat was winstgevend in die periode. Ik draaide toen denk ik een... Dat was winstgevend. En ik wou doorgroeien. Maar ik voelde mijn hoofdzetel steunt niet genoeg die groei. En ik loop overal tegenaan. Ik moet alles zelf uitvinden terwijl ik betaal geld. En ik wil eigenlijk dat zij mij helpen in die groei.

En ik ben toen bij de grotere erakantoren. Waren er heel veel die een tweede generatie hadden. De kinderen kwamen in de zaak en de ouders. En ik ben eigenlijk bij die ouderen gegaan van Jullie hebben wat centjes. De kinderen komen erin. Jullie moeten samen era Belgium overnemen. We moeten ineens een nieuwe winting krijgen.

Dat moet wat meer push hebben. Waarop dat die eigenlijk heel veel zeiden, maar Johan, jij bent niet de wonderboy. Ik bedoel, je bent twee keer zo jong als ons. Je hebt tien keer zo snel gedaan. Je bent groter. Ik zeg, ik heb geen geld. Ik heb geen tijd.

Want ik werkte toen al 70, 80 uur met mijn eigen kantoren. Ik heb eigenlijk de ambitie niet. En eigenlijk is het daar een stukje geweest. Want ik heb echt een aantal maanden anderen proberen overtuigen om dat te doen. Alleen onbewust raakten ze toch iets in je hoofd van als iedereen dat zegt en begint toch te denken, misschien. En op een bepaald

moment had ik zoiets van, moet echt iets vooruit gaan. En dan ben ik naar de toenmalige eigenaars gegaan en gezegd van kijk, het is simpel. Je moet echt een stap zetten. Beetje hetzelfde. Voor mij is het helder. Ik wil hier gaan kopen. En zij kwam terug, ja, maar we gaan een raad van bestuur oprichten.

En je krijgt een zitje in het bestuur. We betalen daarvoor. Ik zeg, maar het gaat mij niet over geld. Ik wil mijn ding kunnen doen. Ik wil mijn eigen ding kunnen doen. Dus ik wil overnemen. Ik wil minstens de meerderheid, zodat ik gewoon mijn richting kan geven. En het is waarschijnlijk mijn grootste

leugen ooit geweest tegen mijn vrouw. In die zin dat wij hebben lang onderhandeld. Twee dingen, wij hebben lang onderhandeld, die bleven aanslepen. En op een bepaald moment heb ik tegen mijn vrouw gezegd, als het tegenmorgen niet rond is, dan stopt het. En ik had ook een plan B. Ik had een plan B, want als je all-in gaat op dat vlak pokeren, als je all-in gaat. Ik heb geen probleem meer om te pokeren, maar ik wil wel liefst dan weten dat ik win.

En dat mijn plan B er ook is. Dus dat was wel er. En niet immo krijgsman, want daar geloofde ik niet in. Het was voor mij helder dat dat weg gaat in de wereld en dat had ik toen al. Maar de dag, laatste dag, is de toenmalige CEO en mede-eigenaar bij mij gekomen. Johan, we gaan dat doen hé, kom, hoe gaan we dat hierop zetten? We waren in het buitenland met de tien grootste kantoren.

Ik heb hem altijd gezegd, je hebt niet beseft hoeveel dat had ik toen op de vlieger terug naar huis gereden. Allee gevlogen. Ik had nooit meer gekocht, want ik ken mijn eigen. Als ik dan zeg het is over, it's over. En dus hoe dat kleine toevalligheden wel belangrijk kunnen zijn. De vraag is wel, je drinkt ze ook zelf af, want je benoemt dat wel en je zegt dat wel.

Maar wat ik wel aangeven ben is, ik heb toen eigenlijk op die manier gaan onderhandelen. Maar dat was niet eens de bedoeling dat ik CEO ging worden. Dat weten eigenlijk heel weinig mensen. De bedoeling was dat ik meerderheidsaandeelhouder werd. Ik ging 75% kopen. De toenmalige, één van de drie eigenaars en één van de twee operationele leiders, die ging nog vijf jaar meelopen met zijn 25%.

Hij ging CEO blijven. Ik ging gewoon van aan de interne keuken kunnen zeggen, we gaan dat zo en we geven wat richting, omdat ik wel heel goed wist waar ik naartoe wou. En in mijn hoofd had ik nog altijd geen tijd. Dus ik heb tegen mijn vrouw gezegd, mijn leven gaat niet veranderen. Ik ga er maar één dag in de week mee bezig zijn. Ik ga gewoon van aan de achterkant een beetje zeggen wat ze moeten doen. En ik was daar ook echt van overtuigd.

Maar er zijn twee mega-shifties geweest. Eén, wij hebben een aantal keer per jaar dat we met de kantoorhouder samenkomen van ERA. En dat was één, ik had gekocht in 1 januari, ergens in eind maart. En ik krijg het s'avonds, maandagavond, ik weet het nog heel goed, om 11 uur op het telefoon van Ian. Johan, ik lig met 40 graden koorts in bed. Morgen is het eerste kantoorbijeenkomst van Oost- en West-Vlaanderen. Jij gaat dat moeten doen.

Ik zei, dat gaat niet. Ik zeg, ik zit daar als ERA wonen, met mijn eigen kantoren in de zaal. Ik weet niet eens wat we gaan presenteren. Ik heb de powerpoint nog niet gezien. En hij zei, ik snap het, maar jij gaat het moeten doen, want ik ga er niet zijn. Ik zeg, maar dat gaat niet. Johan, je bent eigenaar, je moet het doen. En ik haatte toen ook voor publiek spreken.

Ik deed niet graag in de belangstelling staan. Maar goed, het is je eigen bad. Je hebt die keuze gemaakt, dus ik ben die ochtend gewoon gedaan. En ik heb eigenlijk gewoon mijn ding gedaan. Wie ik ben. Ik heb veel voorbeelden vanuit de praktijk kunnen geven. En op het einde zijn heel veel kantoordirecteuren naar mij gekomen.

Johan, als jij dat niet meer gaat doen in de toekomst en we moeten dat doen terug zoals vroeger, dan kom ik niet. Jij moet dat zelf doen. Ik heb er veel meer aan gehad, was veel waardevoller. Ja, dus dat was mijn eerste push vanuit het netwerk zelf. En twee is, ik wou meer media hebben. Ik had direct gezien van ERA is marktleider in Vlaanderen. We waren helemaal geen marktleider in België niet meer, want we deden wel in

Franstalig België heel weinig, maar wij communiceerden nooit als marktleider in Vlaanderen en ik had de persbureau in de hand genomen en gezegd kijk, ik wil dan wel zeer aan meer communiceren en die vragen hoe is uw verhaal? En ik vertel een beetje zoals dat ik zeg van ik ben op mijn negentien binnengestapt. Ik heb toen gezegd verkopen. Ja, maar ik wil niets over u schrijven. Ik zeg nee, nee, nee, nee. Ik heb u gebeld om over ERA iets te schrijven.

Ik wil niet. En die zijn blijven pushen. Op een bepaald moment heb ik gezegd it's fine. If you think that's the way to go, dan zal het wel zijn. En ik heb toen een interview gehad met De Tijd en het Laatste Nieuws. En ik weet heel goed, we zijn half juni, dat ik tegen mijn vrouw zei weet je zo in de economie en de tijd van het laatste nieuws zo'n mini blokje. Ze gaan iets zeggen en er gaat iets over mij gezegd worden.

En ik deed de krant open een dag nadien en dat was pagina zes. Heel blad, grote foto. En ik was man van de week in De Tijd en de week voor mij was de Nobelwinnaar. En de week na mij was het Obama. Ik vind het nog altijd totaal belachelijk. Slaagt ook echt op niks, maar het was wel hoe dat het was. En dat heeft wel een mega shift geweest. Want in mijn hoofd was ERA overnemen geen grote stap.

Dat klinkt raar, maar ERA België maakte minder winst als mijn eigen kantoren. Daar werkten minder mensen op de hoofdzetel als mijn eigen kantoren. Dus ik had niet zoiets van ik heb iets crazy gedaan. Ik heb dat niet eens tegen mijn ouders verteld. Dat ik ERA België me overgenomen heb. Ik denk dat ik al drie maanden eigenaar was. Dat mijn ouders vroegen zeg Johan, heb je nog iets te vertellen? Wanneer niet echt? Ah ja, ik heb ERA België me gekocht.

Dus ja, zo. Ja, die dingen dus. En die dag is er wel heel veel geshift. Want ik heb toen gezien. Oh, wacht. Als dit de perceptie van ERA is. Als dit de impact is die ik kan doen. Ja, dan kan ik hier een heel ander spel spelen.

En ja, dat heeft wel een mega shift in mijn hoofd gebracht van oké, wacht. En vanaf dan zijn we volle gas gaan geven. En zijn we op zes jaar tijd nu van 33 miljoen naar 75 miljoen gegroeid. Zijn we absoluut een nationale marktleider, twee keer zoveel als een tweede. Zijn we ook in Franstalig België aanwezig. Dus ja, dat momentum is wel heel belangrijk geweest om te beseffen wat dat er was en zijn we ook uit die franchise model gegaan.

We komen echt uit dat franchise model. Zijn we geshift van soft franchise naar hard franchise. En zijn we vandaag eigenlijk één onderneming en we hebben nog altijd franchise kantoren. We zullen altijd franchise kantoren houden, maar dat zullen alleen de beste kantoren zijn. Degene die zo goed zijn dat ik dat zelf niet kan. Die zo goed lokaal zijn, die mee zijn met de missie en de visie,

maar die gewoon dat lokale eigenaarschap er nog eens bovenop gooien. Die lokale verankering nog dieper. En ik zie dat dat een schitterend model is om samen te winnen met hen. We gaan zo meteen diep inzoomen op dat franchise model en alles van ERA en later ook Alphabet en de andere bedrijven, want het is een heel groot ecosysteem geworden of aan het worden. Maar die eerste periode als CEO, jij was een man met een duidelijke visie en tot op vandaag weet je heel goed hoe jij het wilt.

Wat heb je in die eerste periode gedaan om die visie door te voeren? Dat is een goede vraag. Als ik daarnaar terugkijk. Enerzijds gezorgd dat de momenten dat ik mensen kon beïnvloeden, enthousiasmeren dat ik dat gedaan heb. We hebben de jaarlijks twee grote events waar dat iedereen van onze teams samenkomen. Dat is, wij noemen dat de kick-off.

Dat is meestal in april, mei en dan de nationale raad in oktober, november, waar we nu met 600 mensen samen in een zaal zitten. Toen waren dat er 300. Maar toen kwam, tot als ik dat gedaan heb, kwam daar altijd maar de naald kijken. Ik heb toen alles aan gedaan dat iedereen in die zaal zat. Dat was in de Glamco. En ik weet ja, ik was gewoon voor 20 mensen te spreken en ineens stond er 300 mensen. Dus dat was wel iets van oké, wow.

Ik denk die momenten goed gepakt om de visie uit in te brengen, om te enthousiasmeren. Twee, wel met veel mensen gesproken. Nu moet ik meer praten, maar toen bevroeg ik heel veel. En dat doe ik nog altijd, maar toen was het de hele tijd. Wat denk jij doen? Omdat ik ben iemand die, volgende zin dat ik heel vaak vertel. Als ik jong was, ik deed niet anders dan iedereen uithoren.

Ik weet dat ik vaak, dat ze nog zeggen, jij is echt naar m'n tandtrek. Kom alleen maar hier de pieren uit mijn neus halen, zeiden ze. En waarom was dat? Ja, ik heb nooit iets gedaan. Ik moet leren van iedereen. Maar ik ben wel iemand met een, ik denk dat ik mag zeggen, ik heb geen groot ego, maar ik heb wel een heel sterke persoonlijkheid. Ik vind dat niet hetzelfde.

Ik bedoel, ik heb geen issue als je mij keiharde feedback geeft. Ik wil niet in de picture staan, maar ik weet wel heel goed wat ik wil. En ik heb altijd een duidelijke mening gehad. Dus wat deed ik? Ik vroeg aan iedereen van alles. Waarom deed je dit? Waarom doe je dat? En wat denk je daarvan? En dan reed ik naar huis in mijn auto en dan maakte ik altijd dezelfde drie distincties. Wat heeft Ben mij gezegd? Stom, ga ik zeker niet doen.

Ik moet opschrijven dat ik zeker die fout niet mag maken die hij gemaakt heeft. Want als je dat doet, dan loopt het daar tegen de muur. Dus wil ik niet. Andere kant. Supergoed idee. Dat moet ik morgen uitvoeren. Dat pas ik niet. Maar heel vaak staat het ook in het midden. Goed idee, maar hij heeft niet aan dat en dat gedacht.

Dus hij gaat hier straks tegen dat probleem aan lopen of dat gaat nu goed lijken, maar dan hebben we dat. Dus ik voeg daar peper en zout van mij aan toe over mijn visie. En eigenlijk was dat continu, met al die info die ik had, een van die drie dingen. Zeker niet doen, want heel goed weten wat je niet wilt doen is heel belangrijk. Weet wat je wel heel goed wilt doen en dan ertussen corrigeren. En daarnaast ben. Wat heb je dan gedaan?

Ik vind dat een van de moeilijkste vragen. Omdat. Als ik terugkijk naar de afgelopen jaren waar dat ik heel veel heb moeten ingroeien als persoon is van onbewust competent te zijn naar bewust competent te zijn. Ik deed heel veel dingen gewoon omdat ik het logisch vond dat ik ze deed. En niet omdat er een mega masterplan achter zat. Gewoon omdat ik denk dat is logisch dat je A doet dat je B doet. En vandaag moet ik het veel bewuster doen,

want ik moet andere mensen dat doen doen. Ik moet dus weten wat ik wil. Ik moet weten wat dat succesvol werkt. En dus van het onbewuste kader gaan naar bewust. Ja, dat is wel absoluut een cruciaal onderdeel geweest. Maar om je daar één gouden ei te zeggen. Ik denk dat ik je gaan moeten teleurstellen. Ik denk, ik vertel dat ook vaak.

Ik heb met de gouden eieren. Wie dat zoekt, die blijft heel zijn leven zoeken. En ik heb een statement bijvoorbeeld dat ik altijd maakte. En ik moet dat vaak nuanceren nu, want. Maar mijn omgeving doet dat voor mij, dus daar ben ik blij om. Ik heb altijd gezegd, ik wil nooit de lotto winnen. En je zegt, dat is makkelijk praten als je geld hebt. Nee, ik zei dat op mijn negentig jaar toen mijn ouders geld hadden.

En toen ik geen euro had, zei ik dat ook. En dat is heel simpel. Waarom? Ik wil niet heel mijn leven dank u zeggen dat ik alles dat ik bereikt heb door iets dat ik gekregen heb. Ik wil iets zelf bouwen. Ik wil zelf impact hebben. Ik wil fier zijn op wat ik doe. En ik denk, dat gouden ei stopt daarmee te zoeken.

Verbeten, doe gewoon elke dag die een 1% beter is mega cliché. Maar elke dag kijken, waar kan ik beter in worden? Wat kan ik meer? Dat is zo cruciaal. En wat dan misschien een belangrijke was, is leading by example en track record. Als ik twee dingen moet toch pakken, als ik er nu over nadenk, is ja, mijn eigen kantoor was wel by far op korte termijn het beste kantoor, het grootste kantoor. En we hadden ook de meeste klanten tevredenheid.

Dus het is niet zo, we waren alleen met geld bezig. Omdat ik heb op dat vlak een heel speciaal profiel, besef ik. Zeker in sales. Ik ben, al zeg ik het zelf, zeer commercieel goed commercieel. Maar de meeste sales hebben, ofwel zitten ze in het spectrum, korte termijn sales. Close, deal maken, geld verdienen en eigenlijk eerlijkheidshalve.

Die mensen, die sales, die boeien niks over de klant. Lange termijn en die boeit die niks. Vooral de typische lange termijn sales. Die wil het goed doen voor de klant, maar die sluit niet af. Ja, maar ik had een goed gesprek, Ben. Ja, maar daar komt wel iets van. Ja, die gaan ooit tekenen. Ja, maar dat zit in de pipeline.

Ja, maar Johan, daar komt iets van. Dat was goed, dat was een goed gevoel. Die gaan voor mij kiezen, maar ze hebben nooit geen goalen nu. Het typische. Ik vergelijk dat vaak met voetbal. Je kunt zeggen als trainer, ik wil mooi voetbal spelen. Ik wil de jeugd kansen geven. Maar wat gebeurt er bij een trainer die tien weken verliest?

Die wil ontslagen. Zo simpel is het. Maar als we allemaal moeten kiezen, dan kiezen we voor een trainer die mooi voetbal speelt, de jeugd de kans geeft en wint. En ik heb daar een heel uitzonderlijk profiel. Ik ben extreem langetermijn gericht. Geld interesseert mij geen zak. Korte termijn interesseert mij geen zak.

Maar ik heb wel geld nodig. Mijn bedrijven zijn rendabel, want ik heb winst nodig. Want winst is zuurstof. Als jij stopt met ademen, wat gebeurt er? Dan ga je dood. Als een bedrijf geen winst maakt, simpel, dan gaat het bedrijf dood en ik wil groeien. Dus ik heb winst nodig om dit band te kunnen kopen en iets op te waarderen dat tien jaar te verkrotten stond.

Ik heb winst nodig om een nieuwe business line te kunnen doen, want in het begin kost die geld en verliest die geld en ik ben allergisch aan kosten. Ik heb heel veel investeringen en investering betekent dat is nu een kost. Maar met de bedoeling dat het later een betere return heeft, dat je iets doet dat goed wordt. En dus dat meenemende. Ik denk. De leading by voor mij dan is mijn eigen

kantoren doen het voorbeeld zijn dat aan andere mensen. En ik heb heel bewust toen alle kantoren bezocht, want dat vroeg je daar juist. En iets dat ik wel gedaan heb, is ik zoek altijd mijn. Beste ambassadeurs. Dat stel als ik nu binnen ERA heel kort en tenminste zo zijn er veel franchise kantoor die naar eigen uitbating. Gaan waar dat ik een deel overneem de meerderheid of volledig. Het eerste dat ik altijd doe is van alle sales.

Wie is volgens mij de beste hier? En die pak ik onder mijn hoede, zelfs nu nog altijd heel dik bij mij. Want als ik hem ineens dubbel zo performant toe maken, dan kunnen die anderen op dat kantoor niet zeggen dat het niet gaat. En dat is eigenlijk wat ik toen ook als ik er op terugkijk gedaan heb. Ik heb gekeken naar kantoren waar ik heel veel talent zag in een eigenaar. Kantoren die al tien jaar flat waren, die tien jaar niet gegroeid waren. Maar wat ik zoiets had van als ik die mijn Magic meegeef.

Dan gaan die groeien. Ja, wat is er gebeurd? Er zijn kantoren die al tien jaar 300.000 deden en eens op twee jaar deden die miljoen. Ja, dan is er geen discussie over wat je aan het doen bent, dat dat werkt. Dan vertellen die dat. Ja, maar ik heb gewoon gedaan wat Johan ABC zei, dat marcheert. En dan krijg je iedereen mee in de richting. In plaats van dat je moet duwen en laatste.

En dat is geen populair woord, maar dat is wel hoe ik erin zit. Ik geloof niet in democratie en ondernemerschap. Ik geloof ook niet in dictatuur. En zeker niet de old way. Maar ik heb voor mezelf wel het dictatoriale democratie uitgevonden. En dat betekent ik heb van al mijn belangrijke beslissingen de afgelopen 20 jaar nog nooit de meerderheid gehad van mijn team op het moment dat ik de beslissing nam.

Nog nooit. En dat is normaal. Want ik heb zelf ook schrik soms op het moment dat ik die beslissing neem. Ik neem alleen de beslissing waarvan ik van overtuigd ben dat het de juiste beslissing is voor punt B. Dat is mijn rol. Een heel bekende uitpraak van Steve Jobs. If you want to please everyone, don't be a leader, sell ice creams. Ik bedoel, als je iedereen altijd de vriend van iedereen wil zijn en iedereen wil plezieren, moet je geen leider zijn. Je moet ijsjes gaan verkopen. En mijn rol is, en dat vind ik een hele belangrijke en ik weet al een beetje van een hak op de tak springen,

maar in mentorship wel voor mij een cruciale en die ik bijna bij alle jonge mensen doe, omdat ik zie een issue in de jonge generatie op vlak van feedback geven, die zijn niet meer gewoon van rechtsreeks te praten met mensen. Die zijn zeer snel aangevallen. En niet iedereen over iedereen kan spreken, maar dat is heel belangrijk. Hoe maak je iemand beter door feedback te geven? En ik geef die allemaal hetzelfde verhaal. Ik zit op de voetbal, donderdagavond.

Ik drink een pintje en ik kom een vriend, een kameraad tegen die niet altijd meer komt op de voetbal. Die zegt, ah zeg, hoe is het met jou? Hoe is het nog met Delfien? Oh, zwijg mij van mijn vrouw. Ze is aan het zagen. Ik word er zot van. Maar je bent toch al twintig jaar samen? Ja, dat is waar. Dat is juist het moment dat ik af en toe denk,

het zijn zoveel schone vrouwen, zoveel aandacht. Af en toe verrek mij dat af. Wat moet ik doen? Waarop die zegt, amai, ze is zo hard aan het zagen, dat ik zeg, echt waar, ik word er gek van. Amai, ja, dan zou ik ook wel eens beginnen nadenken en kijken met al de aandacht die je krijgt. Dat is wat heel veel mensen doen. Meepraten, gelijkgeven, vooral comfortgesprekken.

Versus, Johan, ik hoor wat je zegt. Ja, ik denk dat ik het ook niet leuk zou vinden als ze vraagt, maar ik wil je gewoon een vraag stellen. Wat is eigenlijk de reden dat Delfien zo hard aan het zagen is op dit moment tegen jou? Ja, dat is iets anders. Ik heb een schitterende vrouw als ik eerlijk ben. Ik mag alles doen, maar ik heb één keiharde afspraak.

Woensdagavond moet ik om half acht thuis zijn. Kwart na zevental, laatste half acht. Met mijn voeten onder tafel, samen met de kindjes aan tafel, eten, geen krant, geen gsm. We eten samen, we kijken samen nog iets op tv en ik leg de kindjes tussen half negen en negen uur op bed. Ja, en als ik eerlijk ben, de laatste week heb... Ja, dan veeg ik die aan mijn voeten aan,

dan ben ik er nooit in een stal van half negen, negen uur, allemaal uitleg. Waarop dat die een kamerad van mij of vriend van mij zegt... Ja, maar Johan, dan ben jij eigenlijk de eikel die de afspraken niet aankomt met je vrouw. Ja, als je het zo bekijkt, ja. Wie van de twee is het meest waardevol in mijn leven? Sowieso de tweede.

Sowieso de tweede. Vinden die het leukst op dat moment? Nee, hij is mega waardevol voor mij. Daar zit mijn groei, daar kan ik iets zien. Daar zie ik ineens, hij heeft gelijk. En dat is ook iets dat ik zeg van... Dat moet je van in het begin doen met mensen. Mensen helpen, spiegelen en meenemen ook met de jonge mensen.

Prachtig. Sorry voor het lange monoloog. Maar dat is wie we zijn en we voegen daar iets toe. Ja, maar ik vind dat je echt heel goed bezig bent. Daarom dat ik ook niet onderbreek. Omdat je vanuit jezelf anekdotes toevoegt en waarde geeft. En het is dan wat ik denk dat voor de luisteraar het interessantst is. Maar over groei gesproken.

Er zijn een aantal zaken die je hebt gedaan om de omzet van ERA van die 33 miljoen naar 75 miljoen te krijgen. En een van die zaken is denk ik wel het uitbreiden naar Wallonië. Hoe is die keuze gemaakt geweest? En hoe heb jij die keuze voorgelegd? Wat dan nog nooit iemand eerder had gedaan? We waren in Wallonië, Franstalig België. Dus kijk naar aanwezig.

We waren daar gewoon heel slecht en kantoor moeten sluiten. Hoe is dat geweest? Dat is heel simpel. Ik had vanaf dat ik het overgenomen had, de visie. We zijn in België. En ik wil een Belgisch bedrijf. Ik wil de grootste zijn in België. En dat betekent voor mij de grootste zijn overal individueel.

Zoals net nu nog. Ik wil eigenlijk in elke gemeente het grootste kantoor zijn. Niet alleen in België totaal. Dus dat stond op mijn plan. Als ik daar heel open in ben, als ik het goed heb uit mijn hoofd. Ik moet even teruggrijpen. Misschien kan je mij helpen. Maar wanneer is corona geweest?

2020 is dat effectief begonnen, die lockdown. Dat stond op mijn roadmap voor 2022. Dat was eigenlijk de roadmap van ik ga een bepaalde groei eerst doen. Ik wil eerst met mijn eigen kantoor en met de franchise in Vlaanderen een hele goede groei doormaken, waar dat iedereen weet dit werkt. En dan gaan we dat ook uitrollen daaronder. Zodat die overtuiging aanwezig was.

Alleen, je moet soms opportuniteiten nemen als ze er zijn. En ja, soms passeert een trein maar één keer. Maar dat is hoe ik ernaar kijk als ondernemer. Ik weet dat iedereen in mijn omgeving zegt, je bent helemaal knettergek. Maar wat gebeurde er? Er was corona. Drama voor onze sector. We zijn drie maanden toegeweest.

Dus we hebben drie maanden geen euro omzet gehad en kunnen verkopen. Nadien is wel de vastgoedmarkt geboomd. Maar op dat moment was dat stress. En wat gebeurde er? In Vlaanderen hebben we al wat meer consolidatie. We hebben een aantal grote kantoren. Die doen het ook goed. Dat is goed nieuws.

Ik zeg altijd, we hebben bijvoorbeeld een De Waalen. Voor mij, dat is nul concurrentie. Hoe beter zij doen, hoe beter voor mij en hoe beter ik doe, hoe beter voor hun. Want wij duwen de professionaliteit van de sector en de kwaliteit verder omhoog. En dat is wat de klant uiteindelijk wil. En ik ben marktleider, ik ben twee keer zo groot. Maar uiteindelijk is het niet dat ik al 50% marktaandeel heb.

Dus wij kunnen alle twee verdubbelen. Nu, in Wallonië is er nog nul consolidatie. Allemaal heel kleine kantoren met heel weinig mensen. En wat gebeurde er in corona in die drie maanden dat het toe was? Heel veel stress in Wallonië en Frans-Stadelijk België. En die zochten allemaal community en die zochten allemaal hulp om te overleven. En ja, ik voelde toen heel veel op, want wij zijn eigenlijk blijven doorwerken in corona een deel. In die zin dat ik had elke week een online

call met heel mijn bedrijf om die wakker te houden. Ik heb ze laten trainen. Voor mij is corona, zonder corona had ik nooit gestaan waar ik stond. Ik heb moeten vertragen en ik heb kunnen vertragen op de fundamentals. Ik heb mijn team heel scherp kunnen houden en een team van kunnen bouwen. En ik weet, de dag dat wij terug waren, om negen uur mochten wij terug bezoeken doen. En tegen negen uur s'avonds hadden we al honderden bezoeken gedaan. Zaten wij stam vol en de meeste bedrijven

die begonnen dan om negen uur de maandag terug naar het bedrijf te gaan, de eerste klant terug te bellen was allemaal geregeld, was volle gas. Maar terug te komen naar het Frans-talige. Wat gebeurde er? Ik voelde, die mensen hebben hulp nodig nu. Ja, ik zei tjui, mijn plan is binnen twee jaar. Ja, maar ze staan nu open. Als ik nu bel, dan gaan ze eigenlijk veel

sneller zeggen kom maar een keer langs, want ze weten niet wat ze moeten doen. Ja, en dan heb je iets als momentum, waar dat iedereen zei Johan, we zijn financieel gevaarlijk risico nu, want de markt doet de corona verder. Je hebt dat plan nog niet klaar, want het is pas binnen twee jaar, ik zeg het is waar, maar ik ben heel hard overtuigd dat als er hier een huis is, pak een straat en ik ga me vast goed voorbeeld geven natuurlijk. We nemen een straat met honderd huizen en alle deuren zijn toe. En ik wil zoveel mogelijk mensen spreken om

connectie te hebben en dan om te overtuigen. Alle honderd deuren zijn toe. Ik moet overal gaan aanbellen. Ik weet niet of ze thuis zijn. Ik weet niet of ze willen opendoen. Als ze opendoen, dan is de kans groot dat ze zeggen ja, maar ik heb juist, ik ben aan het eten met mijn kindjes, ik heb nu geen tijd, ik moet vertrekken naar de voetbal. Dus hoeveel van al die tijd dat

ik iedereen aanbel, hoeveel mensen ga ik aan tafel geraken? En dan die nog kunnen vinden, je moet met mij samenwerken. Terwijl voor mij in corona zag ik, ja maar al die voorduren staan open. Al die mensen smeken om hulp. Die willen eigenlijk geholpen worden. Dus ik ga ineens bij alle honderd aan tafel zitten. Ik kan veel gemakkelijker mijn doen. Dus dan hebben wij beslist, oké, dat plan wordt twee jaar van vroeger.

Wij gaan nu naar Wallonië. We hebben daar dan ook veel mooier kunnen kiezen wie pakken we aan boord. En ja, dan is dat vliegensvlucht gegaan van, ik denk dat we 1,5 miljoen deden op dat moment. En vorig jaar bijna 15 miljoen in Franstalig België. Dus dat is een goeie beslissing geweest, maar zeker een voorbeeld van, ik had niet de meerderheid in mijn organisatie. Ja, dat is ook niet nodig.

Jij moet ergens als leider de visie leggen en erin geloven dat dat het beste gaat zijn op lange termijn voor het bedrijf. Wat ik ook heel interessant vind, en dat komt in verschillende gesprekken terug in deze podcast, is hoe significant dat die corona periode is geweest. Je hebt een crisis eigenlijk, maar de echte topondernemers hebben daar zoveel voordeel uitgehaald en hebben die crisis gebruikt om iets positief te doen en om hun bedrijf oftewel te herorganiseren of even stil te staan, maar om dan veel beter te kunnen werken en veel harder te kunnen gaan.

Dus dat vind ik heel chic van jou ook, dat je die moeilijke periode waar iedereen in paniek was, dat hebt gebruikt om het beter te doen. Maar ik denk dan een leider, want je kiest onbewust om leider te zijn. Alleen met de lange ei en de korte ei tegelijkertijd, is een van de dingen die over ondernemerschap absoluut onderschat worden. En ik weet dat het bij jou vaak er aan bod komt, maar iedereen kijkt alleen naar de goeie dingen. Iedereen ziet alleen de goeie dingen. Ik denk dat een goeie ondernemer veel van de minpunten en de zware momenten niet ervaart.

Als ik naar mezelf kijk, ik heb gewoon heel weinig stress. Ik kan er niet aan doen. Veel mensen die mij niet geloven vragen dat aan een delfine en zegt ja, ik heb een kapsel met 11 mensen. Maar Johan heeft 10.000 keer minder stress als mij. Dus ik ga slapen. Ik slaap supergoed en ik wou wakker. New day, ik kan mijn zee met de rug en ik doe mijn ding. Dus ik denk dat veel ondernemers en ik denk dat ook iets is dat ik vaak aan jonge mensen zeg.

Hé, wil je ondernemer worden? Doen. Ben je extreem stressgevoelig? Doe het, begint er gewoon niet aan. Ik bedoel, als je elk klein ding heel groot maakt en heel zwaar maakt, ga je niet gelukkig worden. Je gaat daar onderdoor gaan. Je moet dat zien als een spel. Ik bedoel, heel mijn leven, it's just one game. Just one game.

One game to win and to have pleasure. Ik bedoel, ik wil me amuseren, ik wil wel winnen. En ik denk dat dat een belangrijke is. Want als je het allemaal heel zwaar maakt, dan kun je nooit overleven volgens mij. En dus om daarin te gaan naar moeilijke momenten. Ik denk dat veel, ik vind het moeilijk om mezelf top ondernemer te vinden, maar veel goede ondernemers. Ik denk dat die zware momenten zich frustreren een klein beetje, maar eikomarmen. En zoiets hebben van oké.

That's how life is. Het is het moment om te bewijzen. Dat ik uit goed hout gesneden ben. Het is het moment om de juiste keuzes te maken. En hoe meer druk erop, hoe belangrijk dat ook is om soms twee minuutjes te vertragen. Niet lang, moet geen weken, maar gewoon even vertragen. Wat zijn nu de prioriteiten? Wat moeten we doen?

En dat lukt mij ook niet altijd even goed. Soms denk ik eraf. Godverdomme, ik mocht niet op de tafel slaan. Godverdomme, dit had ik al maand geleden me even voor moeten een uur apart zetten. Want er is een zalig filmpje op Instagram. Dat er gaat over een soort engineering. Er is iets in een fabriek dat kapot is. En er komt een bodybuilder van 25.

Die zit er aan het prutsen en aan het doen. En die is daar een uur aan het trekken en aan het sleuren. Die krijgt dat maar niet in orde. En dan komt er iemand van 40 ook langs. En dan komt er zo'n manneke van 85 met zijn wandelstok. En die tikt gewoon een keer en dan marcheert hij terug. Wij denken dat alles ook heel veel tijd moet vergen. Je moet gewoon de juiste keuzes maken, de juiste dingen doen.

En je moet natuurlijk wel twee moeten nadenken. Die mens heeft zoveel ervaring en nagedachten voor wat hij wil doen. Maar het is niet zo dat hij altijd een heel plan en een heel groot doen. Ik denk dat soms gewoon vertragen, dots connecteren. En ik denk dat leiders en ondernemers wel vaker sneller dots connecteren en dingen vooruit denken. Schaken is op dat vlak een heel mooi spel. Ik bedoel, iemand die niet kan schaken, die is bezig met die eerste pion om te doen.

Een gewone goede schakel denkt al twee of drie stappen. Een grootmeester die is tien stappen op voorhand aan het denken. Ja, ik denk dat je dat als ondernemer wel een beetje in je moet hebben om daar plezier van te hebben en ook de voldoening als dat dan in elkaar plot. Dat dat je kleine win is. En ja, we spraken over dictatoriale democratie. Ja, het is logisch dat je dat niet moet doen, maar dat is niet altijd gemakkelijk. Het is veel leuker als je iets zegt dan alle honderd mensen staan te springen.

Ik bedoel, als ik nu kijk naar mijn overname van ERA, wat je zei van hoe heb ik dat gedaan? Ik had een heel goed duidelijk punt B, ik mag daar niet luid op zeggen, want nu gaan ze overal denken. Wat wilde je gewoon echt zeggen? Ik heb nooit gelogen. Ik heb nooit gelogen. Ik heb niet altijd alles verteld. Omdat als ik de dag dat ik voor het eerst op het podium van ERA stond, alles gezegd had wat ik wou doen. Eerlijk, ik had tomaten aan mijn hoofd gehad.

Ik had gewoon tomaten aan mijn hoofd gehad. Daar was de organisatie niet klaar voor, waren de mensen niet klaar voor. Dus ik heb eerst een aantal dingen gedaan. Vanuit die successen krijg je de mensen mee. Ga dan het volgende, ga dan het volgende. En je probeert hier al een aantal weerhaakjes in te bouwen, waardoor je weet dat later het beter gaat werken. Ik wil echt nog wel ruimte overhouden voor Alphabet en je mindset enzo als ondernemer.

Maar misschien nog één iets van ERA wat ik heel interessant vind, is die franchise structuur. Dat is geen franchise structuur zoals klassiek gekend is. Kan je daar iets meer over vertellen, over jouw denkwijze en je beslissingen dat je hebt genomen over hoe je dat hebt opgesteld en waarom dat zo goed werkt voor jullie? Eén, ERA was een typische franchise. Een typische soft franchise. Honderd kantoren. Vijfentzestig eigenaars.

De één had twee of drie kantoren, één kantoor. Heel veel personen die je mee moet krijgen in één richting als je van middel naar links moet gaan. En ik denk als persoon, ik ben geen franchise persoon, ik ben een ondernemer. Dus mijn visie was heel snel van, wij zijn veel te traag. Ik bedoel, de wereld verandert elke dag sneller tegen dat ik altijd iedereen meekrijg. Ik loop altijd achter de feiten. Dus we zijn snel geshift van soft franchise naar hard franchise. Gewoon, jongens, vertrouwde mij.

Of wel, vertrouwde mij niet. Als je mij niet vertrouwt, it's all fine, daar is een vrije wereld, doe een andere oplossing. Maar ik wil vertrouwen hebben, omdat dat werkt dan anders niet. Dus we zijn naar hard franchise gegaan, waarvan dat ik zei, als je negen op de tien keer het eens bent met mij, die een tiende keer gewoon slikken mee uitvoeren. Zij het twee keer op de tien niet eens met mij, please, laten we scheiden. Ik bedoel, ik ben twintig jaar samen nu, tien jaar getrouwd. Ik ben het niet altijd eens met mijn vrouw, maar als ik elke dag oneens zal zijn,

dan moet ik niet samen blijven. Dus dat is eigenlijk de shift van soft naar hard franchise. En ja, ik geloof heel hard in het ecosysteem. Dus ik heb wel heel snel de visie gehad van oké, kijk, een beetje zoals bij de bank. Ik wil vooral de hoofdsteden zelf uitbaten. Ik wil controle hebben op operational excellence en op marketing en data. Want ik geloof eigenlijk in mijn punt B ben ik veel meer een databedrijf dan een makelaarsbedrijf. Maar misschien gaat het mij daar iets over vragen.

Nu is die shift en ik zie wel de grote voordelen van franchise. Dus de beste franchises, eerlijk, die doen dat cru gesteld beter dan dat ik het zelf kan. En ik vergelijk het met de supermarkt. Wat dat ik wil is, als je naar een zelfstandigheid, dan heb je die zondagochtend opengedaan. En dan zetten die dan nog een keer de lokale specialiteit van de boer achter de hoek met dat geitenkaasje en dat ding erbij. Maar die franchise in de lijst, die kan niet beslissen. Ja, maar ik verkoop geen Nutella. Nee, Nutella willen wij niet. Dat vind ik niet lekker.

Dat is niet hoe dat het werkt. Dus dat is eigenlijk het model waar wij nu ook in zitten, is ik beslis als leider het bedrijf wat dat onze basics zijn, de standaard, het niveau. Dus wij zeggen wij verkopen Nutella, dat zetten we daar en daar. En de lokale franchise die we hebben nog en die gaan we altijd nog houden een heel aantal goeie, die kunnen daar bovenop nog een keer peper en zout iets extra toevoegen vanuit hun power. Dat model werkt supergoed. Maar daardoor heb ik nu, we zijn twee keer zo groot, maar ik heb een heel stuk minder contracten.

Dus ik heb nog maar 20 of 30 kantoor eigenaars waardoor we veel wendbaarder zijn. Die zijn ook veel meer mee, die hebben allemaal grotere kantoren. Dus ik moet niet meer uitleggen. Ja, we moeten iemand aanwerven. In het begin was dat een kantoor van vijf man. Ja, maar ik heb geen geld en iemand aanwerven als die niet goed is. En ik dacht al die gesprekken terug, zo traag.

Weet je, dat hebben wij niet meer. Dat zijn allemaal mini ondernemingen nu. Dus we zijn veel wendbaarder. En dus vanuit de bank wat wij beslist hebben is kijk, ik wil een heel aantal eigen uitbatingen per provincie zeker. In Wallonië hebben we bijvoorbeeld Luik, Namen, provincie Luxemburg. We hebben de kust, we hebben Gent, Antwerpen in eigen uitbating en uitbating betekent ik heb de meerderheid of alleen of met een partner nog lokaal die de leider is en die dat schitterend doet.

Maar één plus één is drie ook voor hem. En daarnaast hebben we, zoals bij een bank, ja, als ik bij mijn lokale bank in Berlaar binnenkom, die toevallig een zelfstandige bank is, ja, ik kan daar een krediet krijgen voor mijn eigen huis. Ik kan daar mijn autoverzekering doen of mijn autokrediet. Maar als ik daar binnenkom, ik heb vijf miljoen geërfd. Dan denk ik top, ik ga een afspraak geven met Private Banking of Welbanking hier in Gent. Dat is de lijn

die daar boven ligt. Dat is wat wij nu ook bouwen. Beetje vooruitlopend op het ecosysteem. ERA Projects, waar we de nieuwbouw verkopen en de ontwikkelaars ontzorgen. ERA Invest, waar we de opbrengst- eigendommen en de investeerders begeleiden. Ja, dat zijn lagen die we er nu boven bouwen in ecosysteem, in onze eigen uitbating. Waarom? Omdat je daar andere mensen moet zetten. Dat zijn specialisten in nieuwbouw, specialisten in investeringseigendom.

Dat zijn andere sales, dat zijn andere mensen. En ja, die dat is ook veel meer recurring business over regio's heen. En ja, dat is denk ik wel iets dat werkt. Ja. Heb ik een beetje antwoord op de vraag? Niet volledig of wel? Ja, ik wou vooral weten dat die franchise structuur in elkaar zat en waarom dat zo gewerkt en dat heb je perfect uitgelegd.

Dan gaan we eens over naar Alphabet en de andere nieuwe initiatieven. Ik moet eerlijk zijn, de eerste keer als ik op je profiel kwam en ik zag daar ERA, maar dan ook Alphabet, wat de grote holding was. Ik dacht genius move. Waarom? Omdat je gaat zo'n ecosysteem bouwen van allemaal bedrijven in dezelfde sector, dezelfde space. Dus als ze al met ERA graag samenwerken, dan gaan ze automatisch ook meer fan zijn van die andere bedrijven als ze iets nodig hebben.

Vandaar alles onder één umbrella precies. Genius business move, vond ik. Wat was jouw redenering daarachter? Combinatie van twee grote factoren. Enerzijds, makelaardij is eigenlijk heel een transactioneel business. Je koopt je huis. Je zegt, Johan, echt waar, jij was een makelaar.

Ik heb zoveel bezoeken gedaan, zoveel professioneler, supergoede service, ik ben mega tevreden. Maar je blijft twintig jaar wonen in jouw huis. Dan verdien ik twintig jaar lang nul euro aan jou. Dus ik heb eigenlijk geen geld en ruimte om een relatie te behouden. Nu, ik ben geen transactionele persoon. Ik wil een relatie met mensen. Ik vind het nu schitterend dat ik veertig

word en dat klanten van vijftien jaar geleden zeiden, je ziet een keer een visitekaartjefoto. Hoe dat er twintig jaar uitziet, proficiat. Weet je, dat doet mij veel meer dan die een euro extra op de rekening. En ik zag daarin heel duidelijk van, ik wil recurring business kunnen bouwen. En ik moet ook wel zeggen, vanuit ondernemerschap is je bedrijf veel meer waard als je recurring business model hebt dan transactioneel business model, dat ook. Dus die twee dingen gaan altijd samen in mijn hoofd, in mijn head.

Maar wat wil ik daarvan zeggen, is het volgende. Ik wou naar dat relationele. En dus ik zei, hoe meer touchpoints ik met die klant kan inbouwen, hoe beter onze relatie kan blijven, hoe meer relatie ik kan gaan bouwen. Dat was één. Vandaar dat wij syndic zijn beginnen doen. Rentmeester, jij huurt bij ons, maar ik ga je begeleiden in rentmeesterschap. Met mijn renovatiebedrijf, ja, ik wil mijn huis verkopen, maar ik heb nog wat klusjes gedaan.

We kunnen dat doen voor u. Maar evengoed, je hebt bij mij gekocht en je was heel tevreden en je weet in de bouw, als sprake nakomen is toch een stevige uitdaging voor veel partijen om op tijd te komen om te zeggen, ik kom en ik kom. Als ik dat ook goed op orde heb, dan gaan die mensen na vijf jaar zeggen, ik wil hier iets bij veranderen. Johan, regelt dat? Dat was die opzet, dus het

verticale horizontale integratie model waar ik voor mij heel hard in geloof. Het tweede was het shared service. Ik zag in de groei van mijn eigen kantoren, dan mijn kantoren in Wallonië, waar ik eigenaar van was, maar dat we dezelfde groeipijnen tegenkwamen die ik ooit met wonen voor had. Dan zag ik bij de syndic waar we keihard aan groeien, liep ik weer tegen dezelfde groeipijnen, namelijk ik had dan een leider. Een goeie leider.

Maar wat je als ondernemer in het begin jaren moet doen is, eigenlijk moet je er overal goed in zijn. Overal eigenlijk geïnteresseerd zijn, ook als zij er niet geïnteresseerd, maar toch zijn omdat het nodig is. Dat is heel weinig mensen gegeven. En ja, wat gebeurde er? We komen van vijf mensen naar tien mensen. Oké, dan moet je veel meer HR shizzle.

Wat gebeurde er eigenlijk dan met een CEO van Syndica? Johan, ik heb een probleem met HR en eigenlijk belen die naar mij. Want in onze organisatie hadden wij geen experts. Ik dacht, oh my god. Eigenlijk komen al die vragen terug bij mij. Dat is helemaal niet efficiënt. Ik bedoel, ik ben daar niet eens goed genoeg voor, te duur voor. Dat klopt niet.

En toen heb ik gezegd, oké, wat ik eigenlijk wil doen is in al mijn bedrijven, in al mijn era kantoren, het volgende doen. Ik wil daar leiders hebben die drie dingen doen. Leider, je hebt zo mensen die de kapitein in de voetbalpunt gevoeld als een leider. Leider zijn. Twee, operationele excellentie. Zorgen dat mijn klanten te gewoon operations runnen en drie, commercieel ten beste zijn. Wij zijn allemaal heel commercieel in business.

Dus ik wil dat die leading by example commercieel is. Al die shit er rond van HR, finance, legal, marketing, innovatie. Ja, om dat allemaal in één persoon te vinden. Dat zijn de unicorns, dat zijn de uitzonderingen. Dat is veel moeilijker te vinden als ik dat honderd keer moet hebben. En dus was mijn visie van oké, ik creëer op mijn holding een shared service center waar ik een expert HR en expert legal doe en al die dingen gaan naar hem. En als ik dan ineens een extra kantoor open, een nieuwe business line.

Ja, ik zit er niet meer tussen. In plaats van dat ik daar nu altijd zo tussen zit, want ik moest al die mensen dat leren, is dat nu gewoon HR, finance en dat zorgt ervoor dat we veel smoother en sneller kunnen blijven groeien zonder de groeipijnen in elke business die we hebben, omdat we overal hard groeien, opnieuw te ervaren en opnieuw te moeten doorgaan. Dus dat was verticaal horizontale integratie, shared services om eigenlijk efficiënter en veel smoother de groei altijd te kunnen blijven doen en mijn mensen vooral te kunnen doen focussen op operations, leiderschap en commerciële acties.

Ik snap dat ecosysteem volledig, dat dat werkt. Het zijn allemaal die verschillende diensten dat je naar de particulieren enzo aanbiedt en dat die shared services ook super hard helpen om gewoon te kunnen focussen op wat, op wat really matters. Maar dan zijn er nog twee andere zaken die ik heel interessant vind. Het is niet altijd perfect, want dat opzetten, dat gaat al die dingen doen, is nu makkelijk in een podcast. Ja B, ik kan u zeggen, it's all the hell. Ik bedoel, we vergeten dat, maar ik heb altijd het gevoel, wat een kutjaar was dat nu weer van het jaar,

met dat en dat en dat. En als je dan even vertraagt en kijkt wat hebben we dit jaar allemaal weer toch opgezet of beter, dan ben je wel heel tevreden. Maar mensen vergeten, en ik vind dat wel belangrijk in je podcast ook, het zit hem in doorzetten. Blijven doen. Het moet, ik heb daar een uitspraak over in mijn organisatie. Op een bepaald moment had ik het gevoel van mensen lopen hier rond mij, ja, maar dat is niet in orde en dat loopt niet goed. En het piept een beetje en ik heb toen gewoon de uitspraak in de organisatie.

Als alles perfect loopt, dan gaan we niet snel genoeg. Gewoon heel simpel, er moet een beetje piepen en kraken. Ik bedoel, anders zijn we te traag, dan geven we de tijd aan een ander. Dus het mag niet breken, maar welke topsporter die top is, traint en die gaat niet af en toe een beetje in het rood. Nou, dan was het geen topsporter en dan had hij geen topprestaties. En al die mannen die echt zo heel goed zijn in een sport, of dat nu skiën, denk ik aan wielrennen, Formule 1, die gaan zeggen in de jeugd, ik heb heel veel geleerd door uit de bocht te gaan. Daardoor kon ik zien, tot waar ligt de limiet?

Als je dat nooit doet, weet je niet tot waar dat de limiet ligt. Dus ik vind dat in een bedrijf hetzelfde, je moet zorgen dat het niet breekt. Maar als het allemaal smooth is, dan krijg je stress, dan denk ik, oh, het gaat niet snel genoeg. Dus dat was voor mij ook wel een stukje, en ik wil dat gewoon zeggen, het klinkt heel mooi, maar wat wij gedaan hebben met ERA en Alphabet is, ik heb al een vliegtuig. En terwijl dat vliegtuig aan het vliegen is, zijn wij eigenlijk dat vliegtuig aan het verbouwen. Dat is vele malen moeilijker dan van nul iets kunnen opzetten. Dus dat is met piepen en kraken gaan. Maar sorry, jij mag nog iets vragen.

Geen enkel probleem hoor, ik vind die toevoeging altijd heel waardevol, zeker om je mindset als ondernemer daaruit te leren. Maar je hebt dus ook ERA Invest gelanceerd. Klopt. Waarmee particuliere ondernemers en family offices, waarmee je zegt, je begeleidt hun bij grotere vastgoedinvesteringen. Hoe past dat in het grotere verhaal?

Eén, dat zijn heel vaak recurring klanten. Mensen die iets investeren kopen, één kopt om de twintig jaar iets, dus één keer of twee keer. Anderen kopen om de tien jaar iets of om de vijf jaar iets. Dus dat zijn mensen die je kan blijven begeleiden. Dat is een recurring klant. Twee, dat is een professionele klant. Wij zijn een heel sterk B2C brand, maar we zijn de laatste jaren ook heel hard aan het groeien in B2B brand.

Dat is belangrijk, ik wil die beiden combineren. Dus dat, en ik ben zelf een voorbeeld van een era invest klanten in mijn traject. Dus ik vind het zonde. Ik zit op de meeste data in België. Wij weten ontzettend goed wat de juiste investeringen zijn. Een beetje privé, maar ik heb twaalf jaar geleden, mijn ouders wouden iets kopen aan de zee.

Die bleven maar niet kopen en bleven zo kennen dat typisch twijfel en dit en dat. En ik had toen juist een deeltje, ik had toen juist een partner erbij gekregen in één van mijn bedrijven, waardoor ik voor het eerst in mijn leven een beetje cash had. Ik heb toen gewoon tegen mijn ouders gezegd, weet je, we gaan dat samen kopen, want anders komt die beslissing er toch niet van. En ik heb dan de helft meebetaald. Maar dan hebben we iets gekocht in Katzant.

Nu, als je twaalf jaar geleden en nu Katzant in de prijs en de evolutie en de waarde, dat is op het goede moment geweest. Ik heb zes jaar geleden iets gekocht in Dubui als investering. Not a bad moment. Vijf jaar geleden iets op Thailand, not a bad moment. Dat is door wat ik weet, door wat ik voel en ik zit in de markt, ik zit daarin. En ja, ik vond wel dat wij daar voor investeerders en klanten van ons ook een deel moesten verder begeleiden en die kennis sharen.

En aan de andere kant zijn dat hele goeie klanten voor ons die we kunnen blijven begeleiden, want die zijn mensen die willen ontzorgd worden. En doordat wij ons ecosysteem verder bouwen, verticaal, horizontaal en ontzorging, zijn dat gewoon ook de juiste klanten die andere diensten van ons gaan afnemen als wij deliveren. Heel kort voor de luisteraar. Ik denk wel super interessant om dat van jou te horen. Welke regio's zijn er momenteel in België ondergewaardeerd?

De vraag van één miljoen, daar moet ik hier een uur een aparte podcast over geven, omdat dat zoveel nuances en details zijn als je echt het unieke moment, en ik ga met de beurs verder, ik ga niet antwoorden op je vraag, omdat ik dat echt heel moeilijk vind om in detail te doen, want ik ga altijd tekort doen aan andere regio's. En dan vind ik uit mijn positie als marktlijn nationaal dat ik dat niet mag doen. Nu, ik zal meegeven hoe ik er neer.

Denk na over demografie. Is dat een stad waar de mensen wegtrekken of dat er steeds meer bevolking bijkomt? Hoe ligt dat gelegen qua verbindingsmogelijkheden? Ik ga een voorbeeld geven omdat ik van Sint-Niklaas ben eigenlijk. In mijn hoofdkantoor is dat gestart ooit. Ja, het is niet moeilijk om te redeneren dat Sint-Niklaas was een slechte stad. Weinig vernieuwing, prijs was scherp. Het ligt tussen Antwerpen, Gent, directe verbinding met Naad 12, naar Brussel, Mechelen en Leuven.

Is niet moeilijk om te redeneren dat die prijzen op een bepaald moment gaan stijgen als die hoofdsteden steeds duurder worden, bijvoorbeeld. Dus je kijkt naar een heel aantal van die factoren. Zoals ik zei, Deinze, een stad die heel hard in ontwikkeling was. Een burgemeester die durfde niet bouwen, stadvernieuwingsprojecten doen en Gent werd onbetaalbaar voor jonge mensen. Deinze is eigenlijk de uitwerkingsgehoorlijkheid voor heel veel mensen geweest om betaalbaar te zitten, maar toch heel dicht bij Gent te zitten.

Dus je denkt aan zo'n aantal zaken mee. Tienen, ik ben je toch een paar tips aan het geven, maar Tienen is een heel goedkope gemeente, stad vanuit het feit vroeger heel goedkoop. Veel arbeiders gericht. Nu, Leuven is super duur. Leuven is de duurste stad van België. Ja, dan ga je gaan kijken, waar sta ik allemaal binnen een half uur in Leuven? Het is gewoon hoe dat het werkt.

En dan als daar de goedkoopste stad is die geen extreem nadeel heeft, want je zou een extreem nadeel kunnen hebben. Als dat er niet is, dan weet je gewoon, dat gaat evolueren. Want we kunnen één of twee dagen van thuis uit werken. Dus de afstand is soms misschien iets minder belangrijk. En dat is eigenlijk hoe dat iets werkt. Altijd vraag en aanbod en geografie. Maar waar waren we gebleven? Bij mijn kluts kwijt.

Je hebt eigenlijk een perfect antwoord gegeven op die vraag. Je hebt niet alleen gezegd waar dat interessant is, maar je hebt ook de redenering erachter meegegeven. En ik denk dat dat waardevoller is voor de luisteraar om te zien hoe ze het zelf kunnen determineren wat er interessante regio's zijn. Ik weet wat ik wil zeggen en dan ga ik het afronden. Ik ben een... Kijk, de beurs is een goed voorbeeld. Dat is gewoon een beetje logisch redeneerd.

En ik heb in het begin nooit geld op de beurs gezet, omdat ik wist. In het vastgoed weet ik echt de ins en de outs en ben ik de specialist. Ik ben altijd overtuigd dat de winst maximale winst zit bij specialisme. Dus ofwel ben ik op de beurs een van de gewone mensen die moet volgen wat er is, of ik doe dat daar. Nu moet ik diversifiëren en word ik verplicht vanuit de private banking klanten. Of anders mag je private banking klant zijn. En dat is belangrijk op een bepaald moment in een traject.

Maar wat ik wil zeggen is. Als er een groot artikel staat in de krant over nu moeten dit aandeel kopen, ik ga nooit kopen. Want dan is de winst al weg. Waarom komt het? Omdat het eigenlijk al zo lang goed draait. Dus je bent te laat. Lotus is een heel mooi voorbeeld.

Een van de beste bedrijven in België, denk ik. De dag dat het vorig jaar in de krant stond als dit is het perfecte aandeel, want het doet al vijf jaar dat en je had die dag gekocht. Zes maanden later had het 20% verlies. Nu, ondertussen was het wel weer goed, want het was die 20% verlies. Dus als je op dat moment dat het correctie was teruggekocht hebt, heb je vandaag weer een fantastische aandeel. Je hebt een fantastisch aandeel gekocht of je blijft zitten, wat ook goed is.

Maar het gaat over de kudde volgen op het momenten van de kudde. Dan heb je zelf het maximale rendement. Maar het is vaak, soms wel veilig, omdat je weet dat het zeker niet fouten gaan zijn. Maar dat is een... Moet je je eigen profiel schetsen, wie je bent. Over rendement gesproken. Er is nog iets wat je in de wereld hebt gebracht en dat is het Alfifonds. Yes.

Waarmee dat je... Ik ga het jou laten uitleggen, want ik heb hier wel cijfers en ideeën. Maar ik ga het jou laten uitleggen. Wat is het Alfifonds? Het Alfifonds is een vastgoedfonds, 100 miljoen euro, waar dat wij in België met... We hebben 200 steden en gemeenten gekozen waar wij vastgoedinvestering gaan doen om te gaan verhuren. Wat maakt ons uniek? Twee dingen.

maximaal rendement, minimaal risico en maatschappelijke impact. Die drie kunnen combineren. Dat is eigenlijk bijna niet te vinden. En hoe komt dat? Vandaag zijn er wel vastgoedfondsen, maar die zitten allemaal op Brussel. Wat wij juist niet doen, Brussel centrum. Want ik heb de data van al die steden en gemeenten. En ik weet welke steden en gemeenten.

Is veel vraag, is veel huurvraag, gaan stijgen in prijs. Ja, daar heb ik een unieke datapositie van in België. Plus ik heb al mijn lokale kantoren. Als ik die bel, die geven mij... Ik heb de eerlijke informatie. En dat zorgt ervoor dat we beter weten wat we moeten aankopen. Dat we het operationeel perfect allemaal goed kunnen verhuren en doen. Want we hebben al die kantoren om dat operationeel te managen. Nu, mijn echte droom is eigenlijk dat Alfifunt openzetten voor de particulier.

Omdat ik heel veel klanten kreeg als volgt. Wij verkochten het ouderlijke huis, 400.000 euro. Broer en zus krijgen elk 200.000 euro. Wij vergeten vaak als ondernemer, en veel mensen toekoeren in elke... Veel mensen zitten in een silo, zijn omringd door mensen zoals hun. Wat ik altijd heel graag doe, ik voetbal eigenlijk... Ik heb superlang blijven voetballen. Veel mensen zeggen, waarom?

Ga weten, gewoon babbelen. Voor vrouwen, voetbal en andere domme dingen. Maar ik ging ook altijd van... Ik hoorde de wereldproblemen van die mensen. Of hoe dat ze redeneerden. En ik leer daar ontzettend veel uit. Want ik wist, dat zijn ook mijn medewerkers. Dat zijn ook mijn klanten, zo redeneren.

Ik heb nergens een issue in mijn hoofd. Snap je? Dus dat meenemen. En wat zeiden die klanten? Heel veel van die 400. Ik zei, ja, maar je moet daar investeren. Je gaat een krediet aan, je maakt een hefboom. Je hebt daar een keigoed rendement op die zijde. Johan, Johan.

Ik heb 20, 25 jaar geploegd om mijn leningen af te betalen. Ik ben sinds vorig jaar zonder de bank. No way dat ik er een krediet aan ga. Dat is bij veel mensen zo. Ik wil maar met 200.000 euro kan ik niks kopen. Dus die hebben eigenlijk met dat geld niks. Dat zijn niet de mensen die dat op de beurs gaan zetten met risico.

Dus wat doen die? Die zetten op de spaarrekening. Of een termijnrekening. Die hebben 1%, 2% eigenlijk. Die evalueert dat geld. Heel veel van die mensen zeiden. Ja, maar Johan, mag ik je gewoon geen... Mag ik je dan gewoon niet geven? En geef mij eens 4 of 5%.

Mijn vastgoed, jij weet wat je moet doen. En dat is eigenlijk wat ik naartoe wil met de Alfie Fund in fase 2. Is echt zeggen. Ik weet hoe dat werkt. Benny, jij woont bijvoorbeeld, ik noem maar iets, in Lokeren. Dan zeg jij. Hé, Tom, je vriend.

Ik doe een blokje rijden op de markt in Lokeren. Ik ben daar mede-eigenaar van. Ook al is dat één blok van de honderd. Maar het is zoveel meer dichtbij en betrokken dan alleen maar ergens in Brussel centrum voor de Europese Unie. Wat puur aan de mens gewijs. Dus het Alfie Fund, wat is het nu? Nu starten wij op.

Wij zijn al zeer goed ingeschreven, dus we hebben al heel veel kapitaal opgehaald vanuit een aantal families offices en grote ondernemers. Vandaag doen we vanaf 250.000 euro tot 5 miljoen is een ticket. Maar ik heb heel veel bevriende ondernemers, klanten, die gezegd hebben ik wil 250.000 tot 500.000 euro inleggen. Dat is eigenlijk, als er mensen zijn, neem contact op. 7,5% rendement.

Dat is extreem, maar dat is voor ons, wij denken zelfs dat we hoger gaan kunnen uitkomen door de dots, dus dat is niet gegarandeerd. Maar eigenlijk garanderen we het nagenoeg. Gewoon met de drie projecten die we nu al hebben aangekocht, tonen we aan dat we zelfs op acht zitten. Dus dat is voor ons heel realistisch. Maar dat is een aantal factoren die meespelen. Binnen een jaar droom ik ervan om dat te kunnen openzetten voor alle particulieren

en op die manier mensen die nu eigenlijk een beetje vergeten worden. Want als je miljoen hebt en meer, dan gaan ze allemaal bij je zijn van private banking en je helpen, maar die mensen die gewoon 100.000 tot 250.000 euro spaarcenten hebben op een bepaald moment, die moeten nog wel heel risico mined zijn de beurs zelf willen doen en anders worden die weinig gesvaneerd voor een goed rendement te hebben. En vanuit mijn ecosysteem, vanuit dat verhaal, is dat iets dat wij echt... Als ik moet eerlijk zijn,

denk ik nog één van mijn dromen die ik echt wil realiseren. Ja, supermooi. Ook weer een mooi ding om terug te geven. Ja, omdat dat er ook in zit. We willen ook huurders helpen om mee te helpen sparen in die periode. En op die manier hebben we een deal met de grootbank, dat ze daardoor een betere kredietfinanciering gaan krijgen als ze na drie jaar bijvoorbeeld zouden uitstappen om te kopen. Dus die maatschappelijke relevantie zit daar voor mij ook echt wel altijd in. Ik vind dat belangrijk.

We hebben nog vijf minuten, dus ik ga u uiteigen voor wat korte vragen, korte antwoorden. Yes! Omdat ik nog een paar dingen wil bevragen. Jij staat bekend als iemand met weinig geduld en waarvan dat snelheid heel belangrijk is. Wie zegt dat? Ja, dat vond ik gewoon terug, dat snelheid voor jou heel belangrijk is. Nee, maar je hebt gelijk. Ik heb gelijk.

Waarom is snelheid voor jou zo belangrijk? Het verhaal van de reis op de ladder. De tien trappen, twee fouten plus acht versie de vier perfecten. Dat is één. Twee. Mensen zitten heel veel in hun hoofd. Maar de executie en het resultaat zit in het doen. En hoe langer je over iets blijft nadenken en iedereen die luistert moet maar een keer nadenken, hoe vaak heb je dingen gezegd als je zegt

ja, ik ga afvallen, maar binnen een maand ga ik starten. Hoe vaak heb je dat dan toch gedaan binnen een maand? Ik start nu. Ik begin dat nu te doen. Dat is twee. En drie. Hoe dat draait of keert, maar laten we naar topsoort kijken. Het is toch vaak de snelste coureur, de snelste skier.

De snelheid is belangrijk als je wil winnen. En dat is ook een quote van mij, maar het is misschien niet zo populair niet meer vandaag de dag, maar ik vind ik ben wie ik ben. Winnen is belangrijker dan deelnemen. Al die shit, maar ik wil graag deelnemen. Maar het is jammer, ik heb verloren, ik heb geprobeerd. Ik heb al heel veel. Ik heb verteld, ik heb zoveel fouten gemaakt, dus ik heb heel veel dingen

achteraf geprobeerd, maar wel nooit met het doel om het te proberen. Wel met direct het doel om het goed te doen en te winnen. Alleen, ik heb verloren. Ik heb eruit geleerd en ik heb me beter gemaakt. Maar ik ben nooit, nooit in de actie gegaan om ja, maar verliezen is goed. Nee, ik heb altijd willen winnen. En daarom dat ik altijd zeg winnen is belangrijk dan deelnemen. Maar ik wil niet vaalspelen.

Het is gewoon over sneller te zijn, beter te zijn, harder te werken. Dat moet je insteek zijn. Op welke beslissing als ondernemer ben jij het meeste trots? Of wat is er u het meeste bijgebleven? Oeh, dat vind ik een heel moeilijke vraag. Ik leef heel hard in het moment waarop ik op dat moment zelf blij zal zijn en een high five zal geven en doen en een dag later ben ik weer bezig aan het volgende ding. Ik zal eerst antwoorden, ik heb van niks spijt in mijn leven.

En ik denk dat daar gewoon, en tuurlijk heb ik als ik erop verdiept dingen spijt van, ik heb dat of dat moeten doen, maar het is wel hoe ik erin zit in mijn mind. Want wat doet spijt? Frustratie creëren, stress creëren, ik had dat moeten doen. Dat is allemaal dingen in het verleden die niks oplossen. Dus dat is zeker iets dat ik wil meegeven op de antwoord. En ik denk gewoon overkoepelend springen, gewoon de acties doen, de beslissingen nemen en, en dat is misschien wel vanuit mentorship ook,

beseffen wat dat wel betekent. Ik zie zoveel jonge mensen zeggen, ik wil ondernemer worden. Ja, is goed. Wat betekent dat? Gast, ik heb als het moest in de zwaarste weken honderd uur gewerkt. Maar ik werk niet stond genoeg honderd uur. Ik heb een super goeie relatie, ik ben al lang met mijn vrouw samen. Ik heb twee kindjes, ik heb z'n kinderen.

Schitterende relatie met mijn kinderen. Ik kom daar super goed mee overeen. Maar ik geloof niet in work-life balance, ik geloof in work-life harmony. Dus ik ben heel vaak aan het werken op vakantie, maar ik ben totaal niet aan het werken op vakantie. En ik heb openhuizen, daar is een mooi voorbeeld van ERA. Vier keer per jaar, zaterdag is pappadag. Mijn dochter is zeven, die gaat al van haar twee jaar om mee. En ondertussen is zeven jaar en zegt die,

Ben heeft niet afgesloten aan de klant, heeft niet gevraagd of hij het wou kopen. Ben zijn pin hangt niet goed op. Ja, maar de boekjes liggen niet proper. Ja, ik ben aan het werken, ik ben mijn job aan het doen. Ik ben quality control aan het doen, ik ben aan het rondgaan. Maar tegelijkertijd heb ik een super intensieve relatie met mijn dochter en die wil zelfs op een huizendag niet naar de KSA, want ze wil met papa de huisjes gaan bekijken.

We willen veel dingen zo in kotjes steken. En ik denk dat veel mensen niet genoeg beseffen wat de consequentie is van hun beslissing. Als ik één seconde nog kort maak en dan loopt het maar een minuut uit, maar we kijken vaak op naar mensen. En we beseffen niet wat dat betekent. Dus we willen hetzelfde. Makkelijk voorbeeld voor mij is

sport. We kijken ook naar Wout van Aert, Mathieu van der Poel, Remco Evenpoel, Pogacar. Maar we vergeten dat die op oude jaar om elf uur of ten laatste om één uur in het bed liggen, dat die vier keer per jaar drie weken op hoogtestage zitten zonder familie, vrienden, feest en dat ze nu al een keer proberen dat de vriendin overkomt. Dat die regen, wind, ijzel gewoon zoveel uur op die fiets zitten. Mensen vergeten dat en zien alleen de uitkomst. En ik denk dat als het niet voor u is, als je dat er niet voor over hebt, moet je ook de beslissing niet nemen om het te willen hebben.

Want dat is één ding dat mij is bijgebleven ooit van mijn coach. Hij zei, het ging over afvallen. Wie is het krachtigst? Iemand die honderd kilo weegt en weet ik ben te zwaar, maar ik wil niet afvallen. Ik ben oké. Ik ga vijf jaar vroeger sterven. Ik ben oké. Maar ik amuseer me. Dit is wat ik ben. Ik heb daar geen nood aan. Versus de persoon die, ja, maar ik wil eigenlijk strak en fit en scherp zijn, maar hij

doet het niet en hij is niet ambitieus. Hij wil het wel, maar hij gaat nooit. Hij heeft niet voor over om te sporten. Hij heeft niet voor over om op te letten, op het eten te letten. Ik denk dat dat veel ongelukkiger maakt. Ik denk dat dat veel minder krachtig is. Dus niet iedereen moet willen succesvol zijn of moet willen hard doen. Gewoon kies wie je bent en ben bewust wat dat betekent als je een andere keuze maakt en dan niet opgeven, volhouden.

Want de groei zit in de moeilijke momenten. In de momenten dat iedereen zegt om te stoppen, je eigen stemmetje in je hoofd zegt om te stoppen, dan voortdoen. Dat is waar je sterker wordt en de groei zit. Prachtig. Je bent nu net veertig geworden. Wat wil je voor je vijftig nog gedaan hebben? Eén, ik zeg van mijn twintig jaar al, ik wil op mijn vijftig jaar de wereld rondtrekken

een jaar en dat komt omdat ik van negentien direct ben begonnen en ik heb altijd wel mijn vakanties genomen, wel veel gewerkt op vakantie, maar al is het om te vertragen, een boek te lezen, de wereld te zien, nieuwe initiatieven. Maar ik heb altijd gezegd op mijn vijftig wil ik een jaar heel de wereld zien. Zorg dat mijn bedrijf zo klaar is dat ik gewoon weg kan, dat ik terugkom. En dat gewoon nog identiek hetzelfde is misschien nog doorgegooid en dan terug voortbouwen. Dus ik wil niet verkopen om dan te kunnen zeggen ik kan verkoop. Nee, ik wil gewoon.

Dus dat is één mijn vijftig. Twee, en dat is misschien niet de plaats om te doen, maar ik ga je toch wat meegeven. Het primeur misschien een beetje is. Ik wil met dat vastgoedfonds ooit nog een IPO doen. Dus dat is een zoals dat ik zie hoor doen. Dus als je mij vraagt wanneer er nog een droom is in mijn checklist, dan is het dat en misschien ooit een voetbalclub kopen. Maar dan moet ik veel meer centjes hebben als nu en nog tijd hebben, omdat ik daar ook

een bepaalde mening over heb. Als een projectje en zowel die laatste twee zijn misschien iets rond de vijftig. It's probably maybe the time to do that. Ja, een beetje spelen. Ja, weet je, ja, ja, dingen die leuk zijn en toch iets kunnen creëren. Dat is toch alles wat we willen doen. Absoluut. Johan, je bent nu mentor van De Luisteraar en van mij, waar ik jou heel dankbaar voor ben. Je hebt al superveel gegeven.

Wat is nog een laatste boodschap uit jouw ervaring dat jij nog wilt meegeven aan De Luisteraar? Gewoon doen. Gewoon doen. Genieten. Ik bedoel, have fun with it. Ook al als je geen plezier hebt. Stress bestaat niet. Vraag mij, zeg mij waar dat stress zich bevindt in deze ruimte. Stress is in ons hoofd.

En als ik kijk naar mijn carrière, wanneer ik stress heb gekregen, dat was omdat ik iets moest doen dat ik niet aan het doen was. Een belangrijke indenker. Ik kreeg stress door iets dat ik wist dat ik moest doen, dat ik niet aan het doen was. Ik heb geen stress als ik weet dat ik A en B aan het doen en ik ben het aan het doen. En ik denk. Ik hoop dat sommige mensen er iets hebben kunnen uit opsteken. Als jij zegt ik ben sales, ik ben een winnaar. Ik zou zeggen, spreek mij rechtstreeks aan op LinkedIn en Instagram.

Ik zoek altijd toppers die mee in de schouders onder onze missie willen zetten om impact te maken bij klanten. Dus op dat vlak zou ik dat nog zeggen. Wil je verder? Voel je je geroepen? Ik ben nog zeer toegankelijk. Niet meer zoals vroeger. Dat lukt niet meer. Je hebt dat ook gemerkt. Ik bedoel, aan de ene kant en aan de andere kant.

Je moet daarin barricaderen. Anders zit ik elke week in een podcast en je hebt. Ik heb gezegd ik doe er één om de zes maanden of om het jaar. En we zijn er één van. Dat is ook door wie je bent, wat je doet en hoe dat het is. Ook dat, ik hoop dat ze er iets aan gehad hebben. En als mensen zeggen dat was voor mij super waardevol, mag je mij dat ook gerust sturen. Ik vind het altijd leuk om te horen wat dat waardevol was, wat je kwetsj vond.

En ik zou zeggen, iedereen heeft zijn journey. Enjoy the journey. Met de hoogte en laagtes. Pak geen labels op voor jezelf. Alles wat je meegemaakt hebt, is om beter te worden en geen slachtoffer zijn. Maar pak je leven in handen als eigenaar, wat dat ook brengt. En je gaat zoveel gelukkiger en succesvoller worden. Johan Krijgsman, blij met zijn eren.

Dank je wel. Dank jullie wel allemaal.