Lieven Vanlommel: Zo Bouwen Wij Europa’s Grootste Gezonde Keuken!

Ik ben Lieven Valommel, CEO van Star Meal & Foodmaker, ook houtberichter. En vandaag luistert je naar Ben's Mentors. Voor we beginnen, welkom. En dankjewel om week na week naar deze show te luisteren en te kijken. Dat betekent de wereld voor ons. En het is ongelooflijk wat we al met Ben's Mentors hebben kunnen doen. Maar vooral, het voelt alsof we dan nog maar aan het starten zijn. We gaan nog zoveel waarde voor jou creëren.

En het zou jammer zijn als je daar iets van mist. Dus volg Ben's Mentors op dit platform en klik op het belletje om een melding te krijgen bij elke nieuwe aflevering. En als je geniet van deze gesprekken, zou het me een enorm plezier doen als je ook een rating kan geven. Dit vraagt maar tien seconden en helpt ons samen groeien naar nog betere content en nog meer topgasten. Dank je wel en geniet van het gesprek.

Dag Lieven. Hey, ik ben. Eerst en vooral al proficiat met uw nieuwe headquarters. Het is denk ik long in the making, maar het resultaat mag gezien zijn. Ja, het is echt wel een droom die uitkomt, omdat wij hebben eigenlijk de eerste productie opgestart in Herselt, in een bestaand gebouw ingetrokken. Ik weet nog altijd heel goed dat daar een kristallen assenbak vol stond

en dat ik dacht van, my, zo'n bureau met zwarte, bureau met gouden knopen, dat vind ik allemaal niet zo erg, maar dan die zwarte, die assenbak vol sigaretten nog, dat vond ik heel erg. En dat is ondertussen dus 22 jaar geleden en die bureau heeft altijd mee verhuisd naar elk gebouw of productie dat we gedaan hebben. en we hebben nooit echt bureaus kunnen bouwen en ik wou echt een centrum bouwen waar alles samenkomt

waar onze foodmaker wereld naar boven komt dus als je dan die plannen maakt die vijf jaar geleden gemaakt zijn voor corona en als je het dan uiteindelijk kunt gaan realiseren voor je mensen dat is fantastisch als je hier binnenkomt

dan kom je binnen in een bakkerij je hebt een café en dan zeg je ik moet hier een meeting hebben en dan kom je pas naar mijn bureaus en dan kom je tot het hart van alles, heel de ontwikkelingskeukens. Ja, dat is fantastisch om hier zo te zijn. We zijn hier nu twee weken, de mensen lopen echt met een smile rond,

van wauw, zie eens wat we hebben. Hier zit een fitness in, een gezond restaurant, cryo-saunas, saunas, alles. Het is ook wel een plezante omgeving, waar mijn mensen echt wel verdienen. Wat mij ook opviel toen ik hier binnenkwam, is dat er familie aanwezig is. Ik kreeg hier een rondleiding van uw dochter,

En onderweg kwamen we nog verschillende familieleden tegen. Dus familie speelt een heel belangrijke rol in je ondernemersverhaal. Dat doet mij denken. Hoe was jouw relatie met je ouders als jonge gast? Ik vind familie heel belangrijk, maar ik zie dat niet alleen als bloed. Ik zie mijn werknemers wel ook als familie, die daar sollicitatiegesprekken aan doen. Dat is mijn nummer twee.

Dus als je al 22 jaar in dienst stoken die je ontvangen heeft, is mijn eerste werknemster ooit. Dus voor mij is die al 30 jaar bij ons. Dus uiteindelijk is dat wel ook familie. Maar daarnaast, mijn vrouw doet alle ontwikkelingen. Dus dat is dus ook heel belangrijk. En als ik kijk naar mijn eigen familie, wij hebben een familie die ondernemend was. De Valhommels vroeger in groente, was een grote, maar dat is echt wel misgelopen.

Mijn relatie met mijn vader was heel moeilijk. En ik ben eigenlijk sinds mijn tien jaar weg van huis. Ik ben sinds ik op internaten zat. En van mijn 17 jaar woon ik alleen en ben ik opgestart in Antwerpen, los van alles, van mijn familie. Met mijn moeder heb ik altijd een heel goeie relatie gehad. Zij werkt nu ook nog bij mij, ondanks dat ze ondertussen 70 is. Dus zij ontwikkelt nog altijd.

Maar met mijn vader had ik dat absoluut niet. En ik vind dat wel belangrijk. Bij ons werkt er veel familie. En ik vind familiebanden ook belangrijk. Maar ik vind ook zelf, als je geen bloedband hebt, behandelt ze zoals familie. Je bent heel jong, heel zelfstandig moeten zijn dan. Heeft dat geleid tot de start van je ondernemerschap op je 17 jaar?

Absoluut. Mijn vader had een frustratie omdat zijn groot familiebedrijf volledig teniet gegaan is. Als je dat kent, je hebt een heel succesvolle grote zaak en die gaat de loorgang door dat zijn ouders beide heel vroeg gestorven zijn. Hij was garme 18 jaar. Dus hij is wees geworden op 18.

Totaal onverwacht bij de ouders op drie dagen tijd. Hij is dan nooit ooit boven gekomen. Dus voor mij was dat twee lessen. Van één, je bouwt iets. Zorgt dat het ook structureel op lange termijn overleeft. Zonder dat het fundament wordt gelegd op lange termijn. En daar heb je natuurlijk mee een merk. Ik heb altijd op merken gewerkt.

Zowel met Starmed als met Foodmaker. Of dat dat merk nu lieven, de CEO's. of morgen Cathode CEO's of Orly, dat maakt mij niet uit. Maar het merk is gecreëerd en zal wel blijven bestaan. Dat heeft mij echt wel doen nadenken. Daarnaast ook, ja, ik kijk altijd vooruit. En mijn vader, ik heb daar geen verwijten naartoe, maar hij heeft dan nooit kunnen verwerken wat gebeurd is.

Hij, Ogarme, ik heb dat meegemaakt. En in die gesprekken ben ik dan, papa, dat is veertig jaar geleden. Hij kreeg dat niet geplaatst. En dat was bij mij wel zoiets van, hé jongen, wat er ook gebeurt, is dan uw coronacrisis, de dood van mijn beste vriend, altijd vooruitkijken. En op het ondernemen heeft me dat enorm geholpen. En ja, door de moeilijke relatie,

dat mijn vader altijd zei, dat is de slimme, dat is de snelle, en ik was eigenlijk precies niemand, heb ik het ook gezegd, ik zal het zelf wel bewijzen. Dus de drang van u te bewijzen, de drang van het maximale uit uw capaciteiten te kunnen halen, die heb ik altijd gehad. Dus ik vind dat positief voor mij, hoe dat mijn verleden is. en omdat ik daar ook altijd iets mee gedaan heb

en dat mij ook de kracht geeft om iets te doen. Dat is ook in het boek dat ik nu geschreven heb, No Filter. Dat gaat eigenlijk ook van, zie, als zo'n idioot als mij van 0 tot 300 gezonde maaltijden kan maken met een organisatie die in Europa nu wordt gezien als de referentie in gezonde voeding, dan kan iedereen zijn dromen realiseren. Alleen ga je er hard voor moeten werken.

En ook moeten luisteren of kijken wat gebeurt. En zeker kijken, fouten maken moet je doen, maar er wel uit leren. Dat vind ik wel heel belangrijk, de positiviteit die je kunt. Heel veel mensen, zoals mijn vader zei, ja, hoe gaar ben ik? Ja, dat gebeurt. In alle leven gebeuren er heel veel slechte dingen

of zaken die je niet wilt, waar je niet aan kunt doen. Maar wat je ermee doet, dat bepaalt je zelf. Wat je ook met je eigen leven doet, je hebt de stuur in handen, dat doe je zelf. En dat vind ik wel de verantwoordelijkheid. Je moet bij je eigen gerecht worden en doe er iets mee. Dat is een heel krachtige mindset.

In plaats van slechthoffer en speligheid, Je kan je eigen handen nemen en maak je er iets van. Dat is echt zo. Ik had hier gebouwd. Je hebt de productie gezien. Dat is 20.000 vierkante meter. Dat had meer gekost. Dat is dubbel zoveel als mijn omzet.

Als je dan in corona komt en je krijgt totaal nul subsidie. Je moet dichtgaan. Je restauranten gaan dicht. Alle huren moeten volledig betaald worden. Je maakt 1 miljoen euro per week verlies. Dan had ik alle recht van de wereld op dat moment om te zeggen ik spring van de brug. Want hier kom ik nooit meer door.

We kunnen dat wel doen, vechten als een leeuw. Dat is ook mijn sterrenbeeld. We hebben alles gedaan wat we konden. We zijn naar de bank gegaan, we zijn naar de klanten gegaan, alles. En we zijn zoveel sterker. Oké, met 10 miljoen euro verlies in onze nek. Maar we zijn zoveel sterker operationeel als met het team doorgekomen na de corona.

Waardoor we nu de wind in de zeilen hebben. Dus je kunt altijd iets, wat er gebeurt, kun je altijd iets mee. Hoe negatief het ook is, denk na wat je wel kunt doen. Ik wil op van alles inzoomen, van star meal naar foodmaker. Dus ik wil daar zeker ook genoeg tijd voor houden en om ook in jouw brein te duiken als ondernemer. Maar laten we even stilstaan bij de start van jouw ondernemersverhaal.

Kan je mij een overzicht geven van wat er allemaal is gebeurd vanaf jouw 17 jaar, wanneer jij jouw eerste saladbar startte, naar het moment dat dat er ineens drie werden en misschien naar het moment dat je star meal oprichtte. Wat is er in die periode gebeurd? Dus bij mij was dat... Ik zat niet op de juiste plaats op school. En ik heb dan naar kokzijde gegaan,

omdat mijn moeder tegen mij het advies gaf van als je naar kokzijde gaat, dan kun je zelfstandig zijn, want dan heb je bedrijfsbeheer en al die andere. En dan kun je in kastelen gaan werken. Dus ze had dat heel geromantiseerd. Dat was niet hotelschool. Hotelschool was dat dan. En dan dacht ik van, zo in een hotel werken en zo,

die luxury en zo, dat vind ik allemaal wel tof. Dus ik had het echt helemaal niet op het koken zelf. dan komt geen koksijde en dat is een kokschool dat had echt, een hotel, dat had er niks mee te maken de zaal was wel belangrijk maar de keuken was duizend keren belangrijk dus ik vond dat een beetje wat moeilijkheden

maar doordat mijn ouders altijd in de groenten gezeten hadden en mijn mama die maakte groentesalades in haar winkel had ik wel zo'n interesse in die groenten en dus ik deed echt wel ik richtte mij als ik dan in de kokschool ik moest de lessen doen ik richtte mij op die koukeuken

dus ik heb alle groentesnitten geleerd, alle blancheren geleerd alles van groente. En eigenlijk werd ik dan chef plonge. Dat wil zeggen, de koude keuken, dat is de voorbereiding, de mise en place. En daarna ga je normaal naar de warmkeuken.

Ik ging dan naar de afwas. De afwas is de plonge. Dus uiteindelijk was iedereen wel heel blij met mij, omdat ik groente snijde, dat wilden de koks niet doen, want die wilden de vis bakken, of vlees bakken. En ik had juist, ik wilde die groente

snijden. Dus daarmee kreeg ik een positiviteit, ondanks dat ik eigenlijk misplaatst zat, had ik wel een functie te doen, en werd ook door de leraar die lieve die wil altijd werken, die doet een afwas zonder daarover te zagen. Dus kreeg ik wel positieve punten. En dat heb ik wel meegenomen.

Dus uiteindelijk heb ik dan snel van mijn school afgegaan en ik wou echt zelfstandig in mijn eigen zaak gaan doen. Dus wij gingen dan naar Antwerpen en we gingen daar gaan studeren. En dan in één keer zie je zo een stad. Wij komen niet uit de stad. En je ziet een stad en je ziet allemaal jonge mensen. En ik dacht van, oh man, die groentesla is hier. Als ik daar wat kip bij doe en wat maaltijden, kan ik er een conceptje van maken.

Dus ik zeg tegen mijn ouders van, ik ga hier een plaats kuren, dat was 12 vierkante meter, en ik ga dat in de zomer testen, dat concept. En tegen oktober, als ik naar school moet, ik ging naar marketing gaan studeren in Antwerpen. Tegen dan zet ik daar iemand in of doe ik het dicht. Ja, dat is het. Doe maar, het is je eigen ding. Dus uiteindelijk startte ik daarin.

En dat was dan gewoon groentesalades met een toppingsje en dan een sapje en een soepje. En ik deed daar toen 10 miljoen. Dus ik deed daar 250.000 euro omzet, helemaal alleen. Dat was een gigantisch succes. En dat was alleen maar takeaway. Dus uiteindelijk heb ik dan de opportuniteit gekregen van een tweede en een derde te doen.

Dus ik had op een jaar tijd 30 man in dienst. En ik deed een miljoen euro omzet. Ik deed toen 40 miljoen. Dus ik was 19 jaar. En ik deed zo'n gigantische omzet. En dat waren allemaal studenten. Dus ik had echt mijn studententijd. Dus ik ben dan niet gaan studeren.

Ik zeg, ik ga dat wel daarna doen. En dat was zo'n succes. En op een gegeven moment ziet Carrefour, Gipgroep, die mensen die waren mee ex-ski bezig. En die wouden ook zo'n concept. En die hadden toen Pizza Hut, Quick. en die zei, zeg, dit moeten we overal gaan uitrollen en dit en dat.

Ik zeg, ja, doen jullie dat dan maar? Want ik kan dat niet. Ik zeg, ik heb één goeie zaak, de tweede zaak was al wat minder, dan moest ik terug naar de eerste zaak en als ik drie zaken heb, heb ik eigenlijk minder zaken, want het is

niet gestructureerd. Het is meer zo van, we doen het allemaal en uiteindelijk was dat moeilijk. Dus ik zeg, ik kan dat niet. Dit concept uitrollen naar vijftig, dat kan ik echt niet. Ik kan één goeie zaak,

twee is al moeilijk, drie, dat lukt me al bijna niet meer. En zij zei, oké, dan gaan wij dat doen. Dus dan heb je je concept verkocht. En op dat moment dacht ik van oké, ik ga mijn eigen restaurant aanbouwen midden van Antwerpen. Een echt restaurant, want dat was mijn droom. Van oké, nu is het alleen maar TKW en ik mocht in die galerij waar wij zaten, in de Carrefour ook. Wij mochten daar niet tafels schuiten en dit en dat.

Dus ik zeg, ik wil echt zo'n eigen restaurant hebben. En op dat moment is mijn vader, dat is wel een heel belangrijk moment. Mijn ouders hadden die groentesalades dat ze maakten. Mijn vader krijgt kanker. En dus uiteindelijk zegt mijn moeder van lieve, lieve, kun jij niet komen helpen? want je twee broers zijn aan het studeren, jij bent de enigste. En ik zeg, fuck mama, ik woon hier in Antwerpen, jullie zitten in molensteden. Ik noemde dat dan een fabriek.

Ik zeg, ik heb daar echt geen zin in, ik heb een team, ik ben daar gewoon. Ze zegt, doe dat dan een jaar. Als een baas zie ik, ik kan dat niet alleen. En uiteindelijk zeg ik, natuurlijk. Allee moeder, ik kom dan wel, maar het is maar voor zes maanden of whatever. En ze komt daar dan in en ik zie dat dan, groentesalade. En ik zeg, maar moeder, waarom doen we dan niet eigenlijk wat kip op en zo? wat ik doe, ja maar dat is gevaarlijk

en bacteriologisch enzo, ik zeg maar laten we dat testen en uiteindelijk had ik dan oké, ik begon dat te testen en ik ga daarmee naar GP, ik ga daarmee naar de lijzen laaiend enthousiast en dan heb ik dan van dat bedrijf dat toen 2,5 miljoen deed, hebben we dat doorgeboomd naar 10 miljoen, dus dat was op

twee jaar tijd was het een gigante succes en ja, ik zag echt wat dat de klanten wouden, dat ik heb daar altijd wel gezien van ik luister naar wat willen mensen ik denk daarover na en wat kunnen wij de mensen aanbieden, dus ik wil altijd de mensen helpen, de consumenten helpen en zien wat kunnen wij daaraan bieden.

Dus uiteindelijk was dat gigantisch succes, maar dat volume steeg zo en die organisatie was zo, daar zaten investeerders allemaal in en die zeiden, meer, meer, meer. Dus op een gegeven moment heb ik mijn moeder die zei, dit kan ik niet meer. En die werd daar een beetje weggepest van, het moet professionaliserder

en dit en dat. Dus ze zette een manager en mijn moeder zei, ja lieve, ik heb echt een droom van een hotel te doen waarvoor dat jij eigenlijk naar hotelschool gegaan bent. Ik zeg, ja, doe dat dan. Ik zeg,

ik koop je aandelen dan met een investeerder. Dat was een hele toffe gast en die had dat ook al gevraagd. Dus ik zeg, wij kopen je aandelen en dan kun jij je hotel kopen. Dus zij koopt haar hotel en uiteindelijk komt er dan een dispuut tussen die nieuwe aandeelhouders en de oude aandeelhouders. Dat waren echt heel rijke mensen, die begonnen met rechtszaken tegen elkaar. En ik zeg van, ik heb een plan van, zie mannen, we gaan minder produceren, meer kwalitatief, want ik wil eigenlijk gastronomie maken in een verpakking.

Dus eigenlijk de keuken van een restaurant, dat wil ik gaan maken en aanbieden aan de mensen dat ze in de lijzen een maaltijd kunnen kopen die op restaurantniveau staat. En zij zei, nee, nee, we gaan automatiseren. En ik zeg, maar mannen, een VZ, Hessing, Legomix, al die grote bedrijven, die zijn al dertig jaar geautomatiseerd. Dat kunnen wij niet tegenop. Wij hebben een achterstand. Wij moeten gewoon gastronomisch gaan werken.

Dat is iets nieuws. En zij geloofde dat niet. Ik zeg, weet je wat, ik ben 22 jaar, fuck you. En ik heb gewoon mijn aandelen verkocht en volledig mijn eigen zin opnieuw gedaan. En een nieuw bedrijf opgericht, Staarmeel, in 2004. En ik zei, ik ga de beste maaltijd ter wereld maken, maar enkel en alleen onder mijn merk. Waardoor dat de niche die er was, dat ik echt wel de referentie zou worden van, zie de maaltijdsalades of de salades of gezonde voeding.

Dat is er, maar ze weten wel, de beste is lieve. Is Staarmeel. En uiteindelijk heb ik dan in Werchter in 2004 een test gedaan. En dat was echt zo voor mij, van zie, werkt er? Iedereen een gezonde voeding, dat is het laatste wat je daaraan denkt. Je gaat frieten eten, hamburgers eten, en bier drinken, en hopelijk nog wat andere dingen uitsteken. Dan gaan ze dat niet willen, gezonde voeding.

Als ik die nu zo attractief maak, dan was echt zo'n etiket, met veen op en whatever, zo heel interessant. Dus uiteindelijk zeg ik, ik ga dat daar eens doen en zien hoe dat lukt. Ik heb mijn frituur gepakt, plaat opgelegd, zonder koeling, We spreken over 2004. En we hebben producten daarop uitgesteld, in de keuken van het hotel van mijn moeder gemaakt. Helemaal hoe ik het zag. Eerste nacht, 400 maaltijden weg.

Alles op. En we hadden tot twee uur nachts voor Werchter gewerkt. Ik heb naar mijn moeder gebeld, schoolmoeder gebeld. We moeten die maaltijden opnieuw maken, want morgen gaan we terug open. Elke dag uitverkocht. En dat was in juli. En dan kregen we heel veel persaandacht. Van, jongen, kerel, ga het gezonde voeding doen op Werchter, op een rockconcert.

Wat is dit? en dan uiteindelijk was het, ja jonge kerel, het is allemaal uitverkocht dus de klanten die ik vroeger had met mijn ouders in het bedrijf, die belden mij allemaal terug op en die zeggen, hé lief, wat ben je allemaal bezig? ik zeg, ja maar het is niet voor jullie, ik ga restaurant eten maken onder een merk, staarmeel

beste maaltijd ter wereld, op basis van groente ja maar wij willen dat ook ik zeg, ja maar dat is niet voor de supermarkt ja nee, kom we gaan dat proberen dus uiteindelijk probeer ik dat dan in juli in september ging mijn productie open en ik had een kijkal, oké deeliterateur Carrefour

die met mijn producten startte. Dus ik nam dan een vliegende start, opnieuw, met staarmeel, mijn eigen bedrijf. En ik had eigenlijk heel het productieconcept dat eigenlijk bij mijn ouders gezien was van we maken groentesalades, dan we gaan ook kip aan toevoegen, dan we gaan ook paste gaan koken,

dan dit. Dat was totaal onefficiënt. En dan was dat de voeding, moest ultravers, gekoeld, transporteren, dat was 12%. Dus ik had zoiets van, oké, ik ga nu een nieuwe keuken bouwen, van nul, voor maaltijden te maken in een uur.

Dus de doorloopsnelheid bij mijn oud bedrijf was 12 uur tot 14 uur. En in mijn doorsnelheid was 4 uur van de start. Dus een bedrijf dat 20 jaar bezig was, biedte ik onmiddellijk van de eerste nacht door efficiëntie. En dan zei ik, die camion kan ik zelf, dus ik ga mijn eigen transport doen. Dus om 1 uur s'nachts laadde ik mijn camionet in

en ik reed al mijn klanten af. En tussen 6 uur en 8 uur morgens was ik terug en draaide ik samen met mijn productie. Maar je moet zien, dat zijn 800 maaltijden. Maar wij waren daar soms bezig tot 10 uur, 12 uur voor die 800 maaltijden. Vandaag maak ik 120.000 maaltijden. En om vier uur is iedereen hier buiten. Mijn 400 mensen gaan naar huis.

Dus op dat moment was het wel heel zwaar. En heb ik wel zes dagen op zeven, plus die nacht, dat transport gedaan. En dan was dat ook wel een momentum. Als ondernemer moet je zien, wat doet het goed, wat doet het slecht. En daar had ik een hele goeie boekhouwer. En die zei tegen mij, ik had keiveel winst en zo. Dat bedrijf ging goed. Ik zeg, die boekhouder, maar lief hem, jij bent hier echt wel een probleem.

Ik zeg, ik doe de productie, ik doe de marketing, ik doe de sales en ik doe transport. Ja, zegt hem, morgen tegen een boom. Je zegt altijd dat je op lange termijn denkt. Er is geen termijn, want het bedrijf is volledig dood. En ik zeg, fuck ja. Ik zeg, ja, hoe moet ik dat doen? Nou ja, je moet echt een team rond je zetten. En dan heb ik eigenlijk mijn team, zoals Tinneke, mijn schoonbroer Wouter, mijn beste vriend

Philip, die heb ik allemaal gezet op posities. Op sales, op aankoop, op kwaliteit, op administratie. En eigenlijk een team rondom mij gebouwd, waardoor ik die vrijheid had en eigenlijk ook transport uitgegeven omdat de volumes toch al waren.

Om maar een kleine anekdote te geven, in het begin was dat mijn camionet, maar die volumes hier waren zo hoog, dat ik uiteindelijk een camion moest lenen bij een vriend, Ben Fresh. Die had er zo altijd een reservecamion, die had een miljoen kilometers. Ik heb die dan gevraagd, mag ik die gebruiken? Maar ik had geen rijbewijs.

Dus ik heb elke nacht, zes maanden tot acht maanden aan een stuk, naar Brussel gereden, heel die toer naar Charleroi gereden, helemaal terug de groente gaan ophalen en mengelen, zonder rijbewijs. Dat moet ik nu eigenlijk niet zeggen, maar kom.

Iedere keer dat ze de flikken met tegenhielen aan een duurder stelde een aardje op, stoppen, papieren kijken, maar die vragen niet als je met zo'n camion komt, heb jij je rijbewijs? Dat vroeg ik niet nooit te doen. Dus ik dus uiteindelijk heb ik dan gezegd, oké,

ik heb die camion in het begin gehuurd, daarna gekocht en dan heb ik dat uitgegeven. Dus dan op een gegeven moment, komt het ook als een ondernemer van, tjoe, ik moet niks meer. En dat was voor mij een ondernemer, een heel moeilijk moment.

Ik had mijn bedrijf wel georganiseerd, maar wat is in het voor mij? En dat was wel echt een zwart gat, dat ik zei van, hoef, wat moet ik nu? En toen was het wel bij mij, dan moet je wel zien van oké, wat heb je nu nodig? Oké, je hebt een bedrijf, de productie draait nu,

je hebt een merk, dat staat goed, je hebt wat producten, wat wil je nu? En dan kwam ik echt zo op, ja, ik ben heel graag met nieuwigheden bezig en dan komt het tot innovatie. Dus dan ben ik echt gaan kijken, wat gebeurt er in de wereld? En veel gaan reizen,

en veel gaan kijken, wat kan ik nu? En dan mijn team, daar werd ik redelijk vermoeid van, want daar spreken we over 2010. Elke week had ik een nieuw concept dat ik wou doen. En dat was elke week, dit nu, nu dat doen, nu dat doen, dat doen, en ik hield dat dan ook niet

lang genoeg vol, want ik ben zo, iemand is gelanceerd, het moet bollen. Als je dan niet de juiste structuur hebt achter je, van oké, het wordt gelanceerd, en we gaan het meten en zweten doen, en waarom werkt het en waarom niet, dat deden we niet. het werkt niet, hop, volgende concept.

Dus dat was heel vermoeiend, maar wel heel dynamisch. Dus je evolueert daar wel in. En waar we nu komen, van oké, als ondernemer, je hebt nu een enorme organisatie, we zijn echt een naaimachine afgestemd, en dat is wel fijn, je weet ook van oké, binnen zes maanden wil ik dit lanceren, we nemen zes maanden.

Mijn vrouw doet ontwikkelingen, die neemt nu soms twaalf maanden voor één recept. Dat maakt niet uit. Het moet één recept zijn dat echt de top is, de Champions League van de voeding, of we lanceren niet. En dat is wel omgekeerd,

maar dat geeft ook wel rust, maar dat geeft ook wel een power. Want ja, je weet, we hebben onze biocyclistische vegan boerderijen. Eén op de groenten, één op de graanen. We maken ons eigen graan, we maken ons eigen groenten.

Maar als ik nu zeg, ik wil een nieuwe pestel, dan zeg ik, die een basilicum zet ik op mijn veld, die een olie, die pijnbompeta, en alles is van ons. En niemand zal ooit meer een pestel hebben. Dus dat is ook echt wel iets van, wauw, wat een power dat we hebben. Ja, een sterrenrestaurant

kan dan meestal nog niet zeggen van alle ingrediënten Wij kunnen dat door dat volume wel. En dat geeft ook wel heel veel plezier. Het is veel groter dan dat je oorspronkelijk dacht. Je hebt veel meer mogelijkheden. Word een verhaal. Een bericht van je host. Als founder of CEO ben je het gezicht van je onderneming.

En een van je taken is om je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatige basis bereiken en moeten zij weten wat jij voor hen kan doen. Maar ik weet dat dat tijd kost en dat dat niet je core business is. En daarom doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founderbrand

dat je zaak omzet en impact doet groeien op een leuke manier en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten die onze content voor ondernemers creëren. Meer info in de show notes. Ik vind het echt een zot verhaal. En we gaan zo meteen doorgaan naar Stormil. Maar waar ik nog even bij wil stilstaan,

is die saladbar als jonge gast. Dat ging vanaf de start precies goed. Volgende stap, als je daar je moeder ging helpen En met haar bedrijf, van 2 naar 10 miljoen, dat ging ook heel goed. Dan Star Meal, met een vliegende start gemaakt, dat ging ook meteen goed. Wat is de secret sauce? Wat doe jij dat zo anders is, waardoor dat het... Ik kijk altijd, wat willen de mensen?

En ik heb daar ook... Ik luister ook. Dus als mensen mij iets opgeven, ook als ik door mijn productie ga, ik heb dat ook jaren en dagen gedaan, dat ik mensen allemaal uitnodigde, bijvoorbeeld op een boerderij, en al mijn bedienden mochten komen. In het begin was dat al, elke vrijdag op de hoek van de straat in Herselt was een café. En ik zeg, ik vrijdag om vijf uur zit ik aan de bar.

En jullie komen tegen mij maar zeggen wat je wilt, omdat ik de hele nacht weg was of veel op de baan zat. En jullie komen maar als je problemen hebt met mij babbelen. Maar ja, je weet hoe dat gaat. Elke vrijdag waren er dan pinten te drinken en was het gewoon plezant. En niemand wist meer waarover er gebabbeld was. Dus thuis vonden ze dat dan ook niet plezant als je elke vrijdag met een paar pinten te veel binnenkomt. binnenkomt, en dan eigenlijk had het geen nut meer, het was gewoon een gezellige avond, dus dan

moest ik dat wel zien, dus ik ga altijd kijken naar mijn mensen, mijn team, van oké, wat gaat er goed, wat gaat er mis, en ik laat dat ook, dus ik ga ook nu in mijn productie, ik ga zeggen tegen random iemand, hé, wat is hier nu goed, hé, wat is hier nu slecht, en dan gaan die soms zeggen, op een gegeven

moment, hij is corona, wij maken die rap, wij maken een rap met de hand, negen mensen zijn die rap aan het maken, maar ze moeten maar vier stuks van een dier maken, maar wij moeten dat maken. Ik zeg, waarom moet je die maken? Ja, omdat Gregory dat heeft gezegd.

Ik zeg, Gregory? Die werkt hier al drie jaar niet meer. Dus hij stelt alles in vraag. En dan zeg ik, maar mannen, wat dat... Ik berekend dat dan. Als je elke dag negen mensen opstelt aan dertig euro per uur, die een tijd van je web te maken, dat kost je honderdduizend euro op een jaar,

van een web te maken dat niemand boeit, want niemand koopt hem. Dus uiteindelijk is dat zo, kijk naar het laaghangend fruit. En dan is dat bij mij ook naar je consumenten. Mijn eerste product, en ik mag het nu niet meer maken, was eigenlijk farfalkip. Dat is een major succes. Ik heb daar echt miljoenen stuks van verkocht. En dat was eigenlijk iets dat de mensen zagen toen was gezonde voeding helemaal niet.

Want als ik startte, was 4% van de mensen geïnteresseerd in gezonde voeding. Vandaag is dat 60 tot 80% in Europa. Dus dat was een heel andere tendens. Maar ik had dan een pasta gemaakt, een witte pasta met cocktailsaus, blokjes gefrituurde kip erop en 13% groente. Dus ik zeg tegen Patrick Meudie, de referentie was dat toen in de gezonde voeding, en ik zeg aan de Universiteit van Leuven,

ik zeg Patrick, onderzoek dat nu eens, hoe gezond dat is. En die zei tegen mij, Lieven, dit is echt gezonde voeding voor de Belg. Dat is weinig calorieën, omdat dat yoghurtrassing is, daar zitten groenten in de saus, en dan die pasta's, je moet gaan sporten, dat is allemaal supergezond product. Dat is eigenlijk ten opzichte van wat de Belg vandaag eet, die eetvoeding.

Dus eigenlijk zegt dan de klant, dat ziet er smakelijk uit. Je vliegt daarop. En dan was dat, hé, dat is heel lekker. En dan vonden we een fantastisch lekker recept. Maar dan zeg je, het is ook gezond. Dus uiteindelijk was er zo'n nieuwe way van, oké, gezonde voeding was zo van,

oké, dat is niet lekker. En dat is saai, want dan moet je geen wortel eten. En ik maakte eigenlijk gezonde voeding lekker. En op dat moment was dat, je eet dat op. Hé, was lekker. Ja, superlekker. Weet je, als het niet lekker is, het is gezond. Dus je hebt altijd gewonnen.

En dan was het bij de mensen, is dit nu gezond? Ja, dit is heel gezond. Dat was dan zo van, oké, dus eigenlijk was het geen straf van gezonde voeding te eten. En daar heb ik op ingespeeld, altijd. Dus ik mag ook alles maken. Dat is niet een maaltijdsalade. Wij maken bijna geen maaltijdsalades. Wij maken maaltijden.

En is dat nu een pinza? Of is dat nu een wrap? Of is dat nu een warme maaltijd chili sin carna? Of is dat nu een lasagne? Wij mogen alles maken, maar wat doen we dan niet? Wij doen er geen bewaarmiddelen in. Geen kleurstoffen in. Geen suiker toevoegen.

En dat is gewoon de basis. Dus je hebt heel veel groente en geen shit dat je eraan toevoegt. Dus dan is het altijd gezonde voeding voor algemeen. Maar dan moet je ook gaan kijken, iemand die geen gluten mag eten, die moet die lasagne niet eten. Iemand die zegt, ik heb die allergie, dat ook. Dus dat hebben we volledig gedigitaliseerd. Dus mensen kunnen altijd heel veilig iets eten

dat sowieso niet ongezond is. En dat is de discussie. Ik ga nooit discussiëren, wat is nu gezond voor iemand? Wat is voor iedereen anders? Wat is ongezond? Wat is ongezond? Bewaar met kleurstof of suiker, krijg je kanker van. En dat is eigenlijk de basis van, zie je, een mens wil lekker eten.

Geef hem lekker eten voor de tijd dat het is, wat dat hem wil. Ik ben onderweg, ik steek een wrap. In de auto kan ik dan snel opeten. Ah, ik ben thuis, ik wil warm eten. Pak een gezonde, warme maaltijd. Ah, ik heb geen micro. Geef hem een koude maaltijdsalade. Maar zorg gewoon dat dat voeding is, dat echt lekker is.

En dan is dat geen straf om gezond te eten, maar dat is gewoon plezier. En dan, wat het formule is, ik heb altijd aan kostprijs gewerkt. Dus mijn maaltijden gaan naar de Lidl, ga alle ingrediënten kopen en je zet duurder dan dat een bedden de lijzen klaargemaakt voor je is. En dan is dat bij mij van, oké, ik heb vier kinderen, ik werk ongeveer van, deze morgen was dat vier uur, deze avond is dat acht uur s'avonds.

Ik heb geen tijd om te koken. Ik heb een vrouw die heel veel ontwikkelt en graag koopt, maar ik heb dat niet. Dus de moment, als ik nu geen gezin had en geen vrouw had die thuis was, die thuis is dan voor de eten te maken, want die werkt hier heel hard. Dan op dat moment ga je in de fout.

Ik heb dat zelf meegemaakt in Antwerpen. Om acht uur kom je thuis. Shit, geen eten. Pita, pizza of kebab. Wat kun je kiezen? Dat was het. Dus uiteindelijk was dat echt zo. Of frieten.

En uiteindelijk was dat altijd shit, geen eten. En wij kunnen met Foodmaker zeggen, het staat daar. En dan spaart je een half uur naar de winkel uit. En een uur... Ik kook heel graag, mijn vrouw kookt heel graag. Maar we hebben een tijd, niet altijd. Zaterdag, zondag wel. Maar je spaart een half uur naar de winkel uit.

En een half uur tot een uur koken. En als je dan nu ziet dat 60% van de mensen single household is of met twee, ja, die mensen moeten dan onder half uur gaan koken voor twee maaltijden. Als je een heel gezin hebt en je moet dan gaan volkoken, dat is iets heel anders. Maar voor één persoon, dus dat zien we nu, wij geven nu de oplossing van hé, ik wil dat ik zelfs met een hond ga wandelen, of ik wil met mijn kinderen bezig zijn, of ik wil gaan sporten. En je hebt een maaltijd die 100% gezond is voor jou, aan een prijs die goedkoper is.

Dus waarom zou je dan koken? Omdat je dat graag doet, maar niet omdat het moet. Wij geven een oplossing van iemand die zegt, ik wil gezond eten, mijn kinderen willen gezond eten, maar ik heb de tijd niet, het geld niet of de kennis niet. Dat is de oplossing die wij geven. Het lijkt me ook een logische beslissing om tijd, zeker, je luistert heel veel ondernemers naar, als drukke ondernemer heb je niet altijd tijd om te koken, maar je wilt wel nog gezond eten, want je werkt met je brein en je lichaam.

Dan lijkt me dat wel een logische oplossing om toch gezond te eten. Ja, en als ondernemers, wij hebben die verantwoordelijkheid. En ik heb die discussie gehad, ik ga geen namen noemen. Ja, meneer, wij moeten frieten geven. Sorry, ik dacht dat er 3.300 frieten zijn, maar ondertussen zijn er 4.000 frituren. Dus als een mens frieten wil eten, laat hem zijn frieten eten. Maar jij moet niet faciliteren dat je frieten onder de middag geeft. Jij moet geven die mens energie.

Die heeft zijn koolhydraten nodig, zijn vitamine nodig. Dus uiteindelijk, als jij zegt van oké, ik wil mijn werknemers helpen van gezond te zijn, faciliteer gezonde voeding, want al de rest, ze kunnen naar sterrenzaak, ze kunnen naar brasserie, ze kunnen naar frituur, dat kunnen ze allemaal na hun eten. Maar als je energie moet geven, dat vergeten heel veel mensen, steek iets slecht in je lichaam, of zwaar. Als je zo'n zware, volle vorm fruit gegeten hebt, dan moet je een dutje gaan doen.

Waarom? Omdat je lichaam al die vetten, al die stuiks, alles is aan het verwerken, dus dat vraagt gigantisch energie. Terwijl als je je lichaam geeft wat dat nodig heeft, dan zegt dat dank je wel. Je hebt keiveel energie, dus als je een foodmaker opeet, dan heb je gewoon keiveel energie, omdat je lichaam niks moet verwerken, dat heeft gewoon de juiste voedingswaren binnen.

En dan, na twee, drie uur, heb je weer honger. Daar is niks mis mee, snap je? En dat vind ik wel heel belangrijk, dat mensen dat eigenlijk vergeten. Waarom ga je vermoeid zijn? Dat is omdat je lichaam iets aan het verwerken is dat het eigenlijk niet hoort. Er hoort geen suiker, geen bewaarmiddel, dat hoort niet in het lichaam. Dus dat moet eruit. Zelfs als je alcohol hebt gedronken, ik drink ook al graag een pint,

dat moet je niet doen als je nog goed moet gaan werken. En als je de volgende dag een marathon moet gaan lopen, dan doe je dat ook beter niet, want dan gaat er wel een kwartier oplopen. En dat is eigenlijk iets wat ik zeg, ondernemers, als wij vandaag de goedkoopste manier hebben om ons werknemers gezond te maken, zorg voor een tassoep in de middag, dan verdubbel je de inname van een Belg, van groente. Dat kost u een halve euro of een euro. Ik bedoel, sorry, dat hebben we allemaal en dan weet je dat uw werknemers verdubbeld zijn in groenteinname omdat we maar 125 gram groente eten. Met een tassoep heb je er al 250 gram gemiddeld.

Dat zijn zaken waarvan ik denk, dat moeten wij als ondernemer wel doen. Wij gaan er ver in. Elke dag is hier een fitnesscenter. Volledig voor ons mensen. En elke dag tijdens de uren mogen ze gaan sporten. Afgesproken om half vijf. En wij hebben een PT. Dat is zo'n beest.

Ik weet niet, maar dat is heel vrouwelijk publiek. En uiteindelijk hebben we die hellebouw die met ons komt lopen. We hebben een afspraak voor te zwemmen. en dan hebben we ook het fietsen dat we als een mooi weer de buiten doen, anders pinnen we. Dus elke dag, van maandag tot donderdag, hebben we een activiteit van half vijf

tot half zes. En dan kunnen de vrouwen of de mannen gewoon zeggen van ik sport in mijn sportkleren, ik ga naar huis. Maar dan kom je wel thuis om zes uur, maar je hebt wel al gesport. Dus je moet met je kinderen bezig zijn, met

naar de winkel gaan of whatever. En niet zo van ik kom thuis, ik moet eten maken, het is acht uur en nu moet ik nog gaan sporten. En dat is zo'n verschil. We hebben van van de 200 mensen die elke dag op de site zijn, is er elke week 100 tot 150 mensen die sporten.

Eén van de vier klasses. En daarnaast de arbeiders op zaterdag en zondag, is dat ook ter hun beschikking. Dat is volledig een techno gym biostrengt. Dat is een fitness van de top van de top. En die mannen komen hier allemaal gratis trainen. En die doen dat dan ook voor en na de uren. En dan heb ik zoiets van, zie, dat is zo'n kleine investering.

Eigenlijk als ondernemer. En ook, je kunt doorwerken of je kunt naar huis gaan. want iedereen is toch aan het sporten maar dat 120 mensen, dat is 50% die gewoon sport en dan heb je het wel iets gedaan en is dat nu één keer of vier keer je hebt bepaald dat zelf, maar je hebt dat wel gedaan dus ik vind dat wel heel belangrijk van daarop te werken

en dat is waarom sommige mensen hier 30 jaar werken ja, absoluut, Token is daar het voorbeeld van maar zowel Tinnike, Biek, Wouter allemaal mijn eerste team, dat is er volledig buiten Filippo is hij al gestorven dat is heel ambetant

Dat is ook wel belangrijk. Maar je moet daar dan als ondernemer ook weer mee omgaan. Omdat Token werkt dan al bij mijn ouders en is dan mijn eerste werknemer. Mijn bedrijf is nu 2004 dus 22 jaar oud. Nu heb ik heel de nieuwe garde onder leiding van mijn dochter, die er binnenkomt. Want ik heb echt moeten gezegd, we moeten naar AI gaan, we moeten dan die digitalisatie opzetten.

Wij kunnen dat niet meer. Wij zijn ondertussen al dinosaurussen. Want wij zijn niet digital native. Wij zijn niet zo geboren met een scherm voor ons. Dus uiteindelijk hebben wij ons moeten aanpassen naar, hé, je kunt eens gaan bellen. Hé, er is een computer. Hé, er is een tablet. Hé, we krijgen onze mail op de telefoon.

Die mannen zijn allemaal zo geboren, dus wij hebben een heel team nu gebouwd van helemaal jonkies, echt toptalenten, die eigenlijk die digitalisatie en die AI voor ons gaan doen. Wel met het senior, want wij kunnen dat niet meer. Wij denken niet meer hoe dat hun al denken. Dat moet je ook beseffen, want ja, ik voel me superjong. de mensen die hier, zoals een tinneke 22 jaar geleden, dat was een student Bikke was een student

in mijn hoofd zijn dat nog allemaal heel jonge mensen die zijn wel al 20 jaar of 22 jaar bij mij, dus uiteindelijk zijn die ook eigenlijk al heel volwassen maar daarom ook digitaal helemaal achter, dus uiteindelijk moeten we dat ook wel vaststellen, van hey shit, we zijn eigenlijk een jong bedrijf, maar uiteindelijk

zijn we dinosaurussen, dus we moeten dat wel doen, dat is wel confronterend, maar dat is ook wel belangrijk dat je dat ook goed uitlegt. Van, hey mannen, jullie zijn heel belangrijk, maar we zetten er wel iemand van 15 jaar of 20 jaar jonger daarbij. Want dat is voor ons eigenlijk de nieuwe generatie die jullie mee gaat transformeren naar die nieuwe wereld.

Ik vind het prachtig hoe je erin staat als ondernemer en ook naar de teamcultuur, hoe dat allemaal werkt. Laten we eens kijken naar de bedrijven. Startende met Star Meal. Dat is begonnen als jij die gezonde voeding wou maken en heel kwaliteitsvol. Voor restauranten. Mijn idee was, ik ga voor de foodmaker werken.

Ik heb toen voor Lucy Chang gewerkt, voor de lunchgaren gewerkt, voor X-Key hebben we gewerkt. Dus eigenlijk altijd, staarmiddel was een productiebedrijf op restaurantniveau. Als dat de start was, wat is het vandaag? Vandaag is het een filosofie. Dus eigenlijk is foodmaker, staarmiddel is nu het productiebedrijf. Vroeger had je staarmiddel, was ook een merk in de retail, gemakkelijk, lekker en gezond.

Heel simpel. Foodmaker was een koffieshop met dan ook wat voeding. En ik weet waarom ik het gekocht heb, oorspronkelijk de oude foodmaker. Omdat ze koffie hadden en muffins. En dat waren superlekker muffins. En ik heb in 1999, als de eerste foodmaker openging, heb ik met hem gedaan. Hij deed broodjes en koffie en ik deed salades. Ik zeg, we gooien dat samen.

Dan hebben we echt een concept. En dat is toen niet doorgegaan, maar ik van oor is daar toen mee gaan lopen. En hij heeft dat dan ook nog doorgezet. En uiteindelijk hebben we dan de nieuwe foodmaker opgericht. En uiteindelijk hebben we die twee daar samengebracht. En dat is eigenlijk van, oké, het is een filosofie van, oké, ik wil iets eten. En dat moet gezond zijn. Maar het moet wel plezant zijn.

Ik wil er iets bij drinken. Dus uiteindelijk is nu het concept van staarmiel retail, voorverpakt. Foodmaker, een koffieconcept waar je kunt ook eten. Hebben we van Foodmaker ook de saladebars in de retail gebracht. Dat je een buffet had in de retail. Een beetje zoals Piccadilly heeft. Dat was heel, heel, heel interessant. Hebben we dan tijdens corona moeten beslissen van, oké,

die twee merken, dat kunnen we niet meer in de lucht houden. Wat doen we? En heb ik eigenlijk van de filosofie van StarMail, dat ook vier keer zo groot was als Foodmaker, heb ik gezegd, Foodmaker is veel beter van naam. En dan kunnen we mijn restaurant-idee met Foodmaker doen. Dus uiteindelijk heb ik StarMail stille dood laten gaan als merk. En Foodmaker geïntegreerd en gewoon één merk.

En dan gezegd van, oké, in retail hebben we prepacked. De kartonnen box die we toen ontwikkeld hadden, waar de eerste waren in de retail. Dan hebben we eigenlijk ook de restaurantformule op punt gezet. En vandaag noemen we Foodmaker een café, omdat wij eigenlijk heel toegankelijk willen zijn. Dat is altijd gemakkelijk, lekker en gezond voor iedereen, gezonde voeding. Bij Foodmaker moet dat ook zijn. Ik loop naar Foodmaker binnen en ik ben welkom.

Maar ik kom naar koffie drinken, dat is leuk, ik vind die atmosfeer leuk. Maar ik word dan wel uitgedaagd door al die gezonde voeding die ik zie liggen. Ik moet gezond eten. En dan is de filosofie van, het is gewoon een feest van gezond eten. Dat komt helemaal tot leven. Je komt binnen om een kombucha te drinken, of kom binnen om met een duw van een tap te drinken. Whatever.

Maar je ziet die gezonde voeding en wij gaan je overtuigen van dat te nemen. En dan hebben we weer de wereld verbeterd, want je zit gezond aan het eten. En dat is eigenlijk de filosofie die achter het bedrijf zit. En waar je dan nu die schaalgroten hebt, doordat wij aan kostprijs die volumes halen in de retail, als je 120.000 maaltijden maakt en je maakt je kip volledig op je receptuur. Vijf jaar geleden 30.000 kilo.

Vandaag 550.000 kilo. dan weet je ook wel dat je aan een andere prijs aan het onderhandelen bent voor je eigen gemaakte kip op je receptuur. En dan kan het weer voor de consument goedkoper worden, waar je nu zegt dat als je naar de frituur bent, ze meer dan 10 euro kwijt. Als je bij ons een gezonde maaltijd hebt, 6,99, in Duitsland 5,99. Iedereen kan dat betalen als je zegt dat iedereen dat budget heeft ter beschikking. Dat vind ik fijn.

En dat is eigenlijk voor mij, als je wilt zeggen dat we iedereen gezond willen hebben, dat kan niet als ik zoals de concurrentie 12 euro of 13 euro voor een bal moet vragen in de Carrefour dat gaat niet, dus uiteindelijk maken wij een product toegankelijk op beste manier gemaakt en dat vind ik super plezant, dus dat is wel belangrijk

Hoe hou je dat dan juist betaalbaar voor de klant, is dat omdat jullie alles zelf doen? Alles zelf doen, en wij maken hier 33 dressings de yoghurt komt hier binnen wij draaien daar olie in, wij draaien de groenten erin die we er willen, of we doen gewoon

de tomaten erin, dan hebben we een cocktaildressing, de basilicum erin, dan hebben we een pesteldressing. Dus wij maken alles zelf, dus wij moeten niemand... Wij kopen normaal de dressings aan, daar zit de marge bij de producent. Bij ons is dat niet. Mijn eigen

groente, ik weet niet, ik moet daar niks op hebben. Ik weet het volledig biologisch. Als je biologische basilicum moet kopen, dat is het dubbel van wat wij betalen. De zoete aardappel, ik stel dat dan ook altijd in vraag van, ja, waarom komt zoete aardappel uit Noord-Koranajne?

Ja, omdat het goedkoper is. We kunnen dat hier doen. Dus al mijn zoete aardappel komen van mijn eigen veld, oké, dat is heel duur, maar als je dan gaat zien wat dat verbetering is voor de wereld, want het komt niet van Amerika, hetzelfde met mijn gember.

Ik heb gember hier, Belgische gember, dat komt van China. Waarom moet dat van China komen? Ja, omdat het goedkoper is. Ja, en uiteindelijk heb je dan een gember die veel sterker is, dat maakt dat dan weer uniek. Dus zo zijn al die

facetten erin, en als je dan het volume kunt doen en de efficiëntie, als ik vroeger 800 maaltijden maakte, echt letterlijk bij mijn eigen bedrijf, manueel gemaakt op dezelfde kwaliteit die nu nog sterker is omdat we nog beter zijn geworden, dan zaten wij bezig van 8 uur morgens

tot 8 uur avonds. 800 maaltijden. Dus als jij als mens of als restaurant een maaltijd op ons niveau wilt maken met de hand op die positie, dan zit je extern mee bezig. Wij maken duizend

maaltijden per uur. Al die mensen. Dezelfde manier dat een restaurant dat vandaag misschien 80 per uur maakt. Dus die prijs in België van mensen is gigantisch duur. Maar door dat volume ga je dat rationaliseren en zet je heel efficiënt. En dan gaat de prijs naar beneden.

Dus dat zijn de twee facetten. En dan, wij doen dat ook. Elke maaltijd wordt nagemeten van oké, we kopen alle ingrediënten in. Het moet altijd duurder zijn als je de ingrediënten koopt dan onze maaltijd. En dat weten klanten. Wij krijgen, in Duitsland hebben wij gelanceerd, wij hebben een presentatie, we hebben 80% meer omzet dan de maaltijden ever. in Duitsland, hebben ze een presentatie

met GFK gegeven, er is een nieuwe categorie, de maaltijden van Foodmaker en uiteindelijk is dat daar, die Duitser die berekent al onmiddellijk, dus wij krijgen luifmeels van Duitsers, hoe kan dat nu? Zo'n geschmeck, zo lekker en aan die prijs, ik heb 22 euro voor die maaltijd en jij verkoopt dat

5,99, hoe kan dat? En dat is fijn, nu hebben we dat bereikt en nu is de mens 60 tot 80% wil het gezonder eten wij zijn daar een oplossing voor Ongelooflijk, ik wil straks nog wat dieper in de logistiek en erachter. Maar met StarMill

heb je geëxperimenteerd met een flagship restaurant, die dan wel na een paar maanden is moeten sluiten. Nu heb je met Foodmaker overal restaurants, overal Foodmaker-cafés ook. Wat heb je toen geleerd dat je dat nu toepast?

Dat was ook de samenwerking met mijn stille venoot, die een supertoffe mens was, en die heel de wereld ook zag. En die zei, ik ga die shop doen. Maar die had een heel brede visie, maar in voeding is alles moet betaald worden. Dus als je een restaurant in 2006, nee, 2007 opendoet van 1 miljoen euro

en je gaat dan de gemiddelde maaltijd aan 3 euro verkopen omdat je gemakkelijk lekker en gezond wilt en zeker betaalbaar wilt, ja, dat businessmodel, dat klopt niet. Dus uiteindelijk zat ons restaurant volledig vol elke dag, maar wij verloren elke dag gigantisch veel geld omdat wij een huur hadden van toen 9000 euro en een investering van 1,2 miljoen euro in het gebouw. Het was de mooiste restaurant ooit.

Het zat helemaal vol, dus iedereen... Wauw, wat een succes! En die man was operationeel helemaal niet. Dus dat boeide hem eigenlijk ook niet. Dus ik zei, wordt hier alles betaald? Oh ja, we zien wel. Uiteindelijk na drie maanden, miek dat we elke dag gewoon hopen geld kosten.

En dat was niet mijn beslissing om te zeggen van, oké, ik zei van na drie maanden, oké, ik kom dat zelf vastpakken. Maar wij hadden juist een nieuw gebouw gekocht. en hij zei van, ja, jij moet die productie vastpakken je mocht je niet bezighouden met één restaurant dat gaat je focussen dus ik stond toen tegen de muur

was eigenlijk ambetant het was niet mijn beslissing om hem dan dicht te doen maar het was wel de juiste beslissing want ik had echt heel veel job met mijn productie dus uiteindelijk was dat dan ook op dat moment als wij besloten van we doen dat dicht, kwam weer de foodmaker naar mij en zei van, ik leverde mijn producten aan de foodmaker

vanuit Staarmil en ik had al voorgesteld in 99 van, zeg, kunnen we dat concept niet samen doen? In 2006 heb ik beginnen leveren aan de foodmaker. En dan, ik sluit met een shop en die zegt, kunnen wij niet samenwerken? Ik zeg, ik ga met een shop sluiten met

onder half miljoen euro verlies. En je moet weten, ik had privé nul euro. Ik heb dat zeven jaar lang afbetaald, die shop. Nog eens privé, omdat ik geen faillissement op mijn ding wou. Ik wou het

gewoon sluiten, afbetalen en alles. Dus hij heeft mij heel veel moeite gekost. En dan komt de foodmaker en dan denk ik, fuck, dit is wat ik wil. dit is wel wat ik wil, die zegt, ja, je concept met die saladebar, dat is fantastisch maar je hebt dat en dat en dat allemaal fout gedaan en wij kunnen dat, dus ik zeg, oké

ik weeg naar mijn vrouw en dan ben ik aan het investeren van, zie, we gaan dat toch doen we gaan toch een restaurantketen bouwen, samen met Foodmaker en dan heb ik gezegd tegen hen, oké ik wil investeerder worden, stille investeerder, want ik ken de job niet maar ik wil wel achter de grond een nieuw concept gaan bouwen

en dat wil ik gewoon doen, geef me daar een jaar de tijd voor, en dan heb ik een volledig nieuw concept gebouwd zoals ik het met staarmiel zag. Als wel de kennis van foodmaker erbij, van de koffies en de bakery. En dan heb ik in Twassendor in 2010

mijn eerste open gedaan, mijn nieuwe. En die was enorm succesvol. Die zat naast de kwik. En de omzet die ze deden was 700.000 euro voor. Mijn nieuwe concept, daarna deden we 1,2

miljoen. Toen dacht ik van ja, ik weet hoe dat moet. Dus ja, en dan heb ik naar de foodmaker gegaan en zeg van ik wil een nieuw bedrijf bouwen. En ik wil dat liever alleen doen. En Mark en Peter, die de eigenaars waren, ook van de oude foodmaker,

die zeiden ook tegen mij, ja, liever, je hebt een visie, je hebt dat bedrijf. Als wij ons geld hebben, dan is dat ook goed. En dan doe jij maar verder. Dus dat was een heel toffe relatie dat wij hadden. En die begrepen dat ook. Want ja, ik wou met staarmiddelen en foodmaker één visie hebben. En ik ging wel zien, ik dacht dat het wel staarmiddelen het merk zou worden. Maar uiteindelijk is het foodmaker geworden.

En toen was het ook de foodmaker en zo, heel analogisch. Dus we hebben dat helemaal herwerkt. en dan hebben we daar eigenlijk één visie kunnen doen en dat is plezant, dus dat geeft me ook wel veel plezier maar dan beginnen al die foodmakers uit te rollen en dan loop je tegen dat je er totaal geen klote van kent dus dat je echt

ik ben de slechtste operator van een restaurant ter wereld en dan was er een locatie oh ja, zie je, dat is hier mooi oh, er komt mooi licht in val, hier moeten we een foodmaker hebben ja, ja, ja, hier moeten we een foodmaker hebben dus dan hebben we er ook echt de nieuwe die we dan open doen, de eerste vier

waren enorm succesvol, de volgende vier waren allemaal niet succesvol, omdat ze gewoon op de verkeerde locatie zaten. Dus daar heb ik echt wel heel veel leergeld moeten betalen. En dat was ook geen focus van mij, omdat mijn bedrijf ook altijd zo groeit, de productie en de retail. Dus dat was wel moeilijk. En dan heb ik echt wel wat moeilijkheden gehad, en zeker dan met corona. Doordat wij eigenlijk een merk waren, en eigenlijk ook meer dan vier zaken,

kregen wij geen subsidie. Dus je moet eens kijken, de meier, dat wat al met een flagship was, met een droom die was wensgevend, die kostte 450.000 euro per jaar aan huur. Als je geen subsidie krijgt en je hebt onder half miljoen in dat gebouw gestoken, 450.000 euro huur, en zo had ik er op dat moment 12, dan brand je geld op. En als je dat dan niet hebt, geen oorlogskast hebt, omdat je alles in je merk investeert,

toen waren we wel niet alleen virtueel failliet, op papier waren we 100% failliet. Dus dat was voor mij ook wel een enorme les. Maar dus uiteindelijk heb ik dan toen gezegd van oké, die restaurantformule, dat is niet mijn dada van het juiste doen en in de toekomst te kijken. En dan heb ik eigenlijk een partnership ook gemaakt tijdens die periode met de Avold groep. Om eigenlijk mijn franchise, omdat zij zei ja, je waart zo aan het groeien, wil je dat nog verder doen? Ik zei ja, maar ik doe dat niet te goed. Ja, maar wij kunnen dat wel, want wij doen zoveel supermarkten open en zo. Toen was dat voor mij een goede deal eigenlijk.

En dan heb ik besloten dat ik de masterfranchise België en Luxemburg mee aanholt doe met de lijzen. En dat is nooit doorgekomen, omdat zij ook in een reorganisatie zaten. En dan is dat eigenlijk een idee en dat concept van oké, zij hebben wel geld om te investeren en wel een team om openingen te doen. Een restaurant open doen of een supermarkt open doen, dat is hetzelfde team. En dat werkte niet, maar uiteindelijk heb ik dat nu wel,

vorig jaar met de Carers Boys, een masterfranchise afgesloten voor Europa. met een heel duidelijke opdracht en een heel duidelijk contract. Jullie moeten er 100 open doen binnen vijf jaar. Want jullie kunnen dat, jullie hebben dat bewezen. Ik denk dat ze er 1500 hebben opengenomen de laatste zeven jaar, met allemaal franchise-concepten. Ik zeg, jullie kunnen dat, maar als dat niet is, dan gaan we ook wel opnieuw scheiden, dan wil ik het.

Jullie mogen dat doen, en ik geloof dat jullie dat kunnen doen veel beter dan mij, maar je moet het dan ook wel doen. En dat is wel de lessons dat je leert, dat een idee dat soms mislukt, kan wel later terug naar boven gebracht worden. Er zijn verschillende momenten in je parcours waar je een andere weg hebt moeten ingaan Ja, maar wel met dezelfde visie

Ja, absoluut Dat is juist waar ik naartoe wil gaan Je hebt dezelfde visie, maar soms moet je pivoteren om die visie te bereiken Een voorbeeld wat ik terugvond in jouw verhaal was corona Voor veel ondernemers een verschrikkelijk moeilijke periode waarin alles dichtging

Je hebt het al verteld, een miljoenverlies per week Ja De eerste week was een miljoen dan was het een miljoen per maand en dan uiteindelijk is het tien miljoen geworden op twee jaar. Neem mij eens mee door de verschillende pivots die je hebt moeten maken en wat dat dan heeft betekend voor het bedrijf. En ik ben dan ook heel benieuwd naar die coronaperiode,

hoe je daaruit bent gereden. De coronaperiode was voor mij als ondernemer een van mijn hoogtepunten als ondernemer. Omdat je daar ook wel het ondernemer van vroeger is. Je hebt een plan, of je hebt geld van de familie, of je hebt een bedrijf. Je zet een tanker, je zet er een automatische piloot in, en die gaat van Antwerpen en die komt in Amerika aan. Dat was het.

En uiteindelijk moet je zien dat je goed zijn koers houdt. Nu is ondernemen op een speedboat, op de golven van links naar rechts, en je moet ook proberen in Amerika te komen. Dus dat is een heel ander model dat er is. En als ondernemer heb je heel veel impact als je zo je brein werkt. Dus voor mij was dat dan, op dat moment, Wij hadden twee concepten. Starmeal, pre-packed.

Dat was echt een verpakte voeding voor de retail. Foodmaker, restaurantformule. En foodmaker, het buffet in de winkel. Je moet zien, ik kocht al mijn eigen frigo's. En ik heb dan zo'n ingenieus systeem met luchtkoelingen. En dat kostte 12.000 per frigo. Dus ik had voor 3,6 miljoen euro aan frigo's in Europa staan. Zes maanden als corona binnenkomt.

Dus ik was die allemaal aan het afbetalen en dat was een gigantisch goed concept, merchandise erop en van de ene op de andere dag zei je, oh dat virus, gaat dat niet door die open buffetten? Dus dat was niet, dat ging niet voedsel overdraagbaar, al mijn buffetten weg. Dus ik zat met 3,6 miljoen euro aan afbetalingen, waar dan 0 euro zat met merchandise op koelingen, mensen die met kabinetjes rondregen om dat allemaal te servicen, bam weg. Dus op dat moment, fuck, wat kan ik nu doen?

Dan is de eerste reactie van, hier moet ik mee verder. Ah ja, dan de restauranten moesten dicht. Dus wij zeggen, ah ja, wij blijven. Dus ik weet dat nog. Vrijdag doe ik dan een filmpje. Ja, wij gaan nu helpen, want tijdens ziekten en zo is gezonde voeding belangrijk. Dus wij bouwen al onze restauranten om naar takeaway.

Dus het komt gewoon maar naar takeaway komen, het komt gewoon de producten afhalen. Dus vrijdag doe ik dat, maandag wetgeving. Restauranten mogen ook geen takeaway doen. Boom, dicht. Het is een maandige nieuw filmpje. Hé, sorry, nu moet jij aan een deleize gaan. En wij gaan onze foodmakerproducten daar zetten.

Geef het ons een week of twee. Dus uiteindelijk hadden we dan... Oké, we mogen niet meer... Het is op een weekend. We mogen niet meer prepack doen. Dan gaan we die prepack naar de mensen brengen. Victor Kampenaars. Toen was hij bezig met zijn uren korten en zo.

Hij heeft dat toen ook gehaald. Dat was ook heel veel onze producten. En hij zei, lieve, lieve, kun je dat niet aan huis brengen? Want ja, ik wil niet in die Carrefour gaan rondlopen. Ik heb daar schrik van. Ik zeg, ja, dat is wel een goed idee. En zo hebben we dan de fetchpack gecreëerd. Dus dan zei ik, weet je wat, we steken dat in een koeltasje

en we steken daar onze producten in en we gaan dan aan de deur hangen. Dat was het concept. Dus op twee weken tijd hadden we een nieuw concept. Dus hebben we echt iedereen, al die kabinetten die naar al die salenbarts gingen, allemaal volgeladen met prepack en overal aan huis gaan doen. Op één tijd hadden we een miljoenenbusiness opnieuw voor online aan huis te gaan leveren. Want iedereen had schrik.

Er waren heel veel mensen die zeiden, ik wil niet naar de... Ik durf niet naar de supermarkt. Dus dat was een enorme markt. En wij hadden geen website. Dus wij zijn van een offline bedrijf naar een online bedrijf geweest op twee weken tijd. Wij hadden geen verkoopkanaal. Dus uiteindelijk was dat een volledige nieuwe beurs.

En wij hangen hier, als je binnenkwam, dat was toen het oude kantoor, stond er een klok, hoeveel vegbags dat wij verkochten online. Dus ik kom binnen, oh shit, maar 59 nog niet verkocht. Pompen, pompen, pompen. En uiteindelijk was dat een klok, gewoon 600 vegbags. Maar een vegbag is 50 euro. dat dat dan kostte om aan te leveren.

Dus je zag die lomzen, boom, boom, boom. En iedereen was met hetzelfde bezig. Ik deed een meeting om negen uur. Wat kunnen we nog? Welke vegpack kunnen we nog? Dan hebben we met Jeroen Meus maaltijdpakketten gemaakt. Met andere pakketten gemaakt. We hebben een back-on-track gemaakt, een antiviruspakket.

Dat was zo'n dynamiek. En iedereen was met hetzelfde bezig. En dan was dat oké, dat bolde. En dan hebben we gezegd tegen de lijst, zeg, zie eens hoeveel mensen dat bestelden. Kunnen we niet voor Foodmaker, die open salabars, kunnen we dat niet prepackt in doen en dan hebben we eigenlijk staarmiddel zat bij

Colruyt, bij Carrefour, bij iedereen dan hebben we Foodmaker eigenlijk omgeturnd van zie die mensen willen dat ook hebben en zei we we vullen ze voor u en dan hebben we die salabars teruggezet met allemaal de producten erin dat was echt een pom en ik moet zeggen, ik mag hier cijfers noemen we zijn allemaal ondernemers

wij deden voor corona met Foodmaker in retail met al mijn salabars 2 miljoen euro na corona doen wij alleen al bij de lijst 20 miljoen euro in Foodmaker Dus we zijn maal tien gegaan door corona in een merk in België, in Foodmaker bij De Leize. De Leize, hier, superding. En dan heb ik dat gedaan, heb ik overal in Europa gaan doen.

En heb ik gezegd, oké, die sallabars, we hebben ze allemaal nog. Dus als je een sallabar wilt kopen, dat is goedkoop bij mij. Maar we hebben ze nog allemaal, maar we hebben het nooit meer terug. Want die ondernemer zei ook van, hey man, ik doe hier Foodmaker, ik heb 30 producten staan er in De Leize, 34 ondertussen. Die zet dat erin en dat verkoopt zoete broodjes en die heeft daar geen werk aan. Zalabar een uur opzetten, in de middag moet er iemand onderstaan omdat dat zo

wordt aangevallen en in de namiddag moet hij dat helemaal kussen. Die is drie uur bezig met één tiende van de omzet van mijn prepack. Ja, uiteindelijk is dat nooit meer teruggekomen, maar dat heeft me geholpen. Daarnaast ook, niemand mocht iets doen.

Wij waren een primair bedrijf, dus wij moesten produceren. Heel mijn productie was zo veilig, dat gewassen, desinfecteren, dat ding. Dus heel die productie moest niks aanpassen voor het virus. Dus al die mensen hadden hier een veilige

werkomgeving en die zaten niet thuis te verkommeren. En dan had ik ook het bedrijf, de oude mensen, had ik gezegd van, jullie moeten thuis zijn, wij gaan dat doen. En hier dat team, dat was de fitness is hier, het bedrijf is hier en hier buiten,

als het de voetbal was, dan zeiden ze tegen mij, zeg lieve, kunnen we de voetbal zien? Zeg man, wat zeg je van 7 uur? De voetbal is om 9 uur. Ja, maar ja, is hier toch plezanter? En dan zaten we hier barbecuevoetbal te kijken, het WK

te zien. Dat was dus een gigantische periode en dat was superplezant, omdat wij echt één community hadden. Het hele leven was hier. En uiteindelijk heb ik dan ook kunnen, na mijn productie, kunnen gaan van oké, de efficiëntie gaan doen.

Ik kon niet reizen, ik reisde daarvoor heel de wereld rond om overal te zien wat er gebeurde. Altijd met mijn mensen, elke dag om vier uur begon ik te analyseren wat zijn de bestellingen die binnenkomen en wat gaat er op de lijnen. En dan was dat, ik had toen nog niet de beste productiemanager ever,

nu Pieter, ik had die toen nog niet. Dus uiteindelijk ging ik dan kijken, wat zijn we hier aan het doen? En wat heeft zin? En toen heb ik zo in de diepte kunnen gaan, en zoveel daarmee bezig zijn, dat dat efficiëntie, ik deed honderd stuks per uur, althans honderd euro per

uur per mens. Na corona deed ik honderdvijftig euro per uur per mens, door efficiëntie na te denken, wat doen we hier? Wat doen we hier mis? En dat heeft mij echt gered. Want daarna, ik ben dan aan de banken gegaan. Ik heb dan ook een deal gemaakt met de lijzen.

Van, hey, kunnen we niet je ziet dat succes, kunnen we dat niet goed maken, ik heb heel veel geld nodig en zij hebben dan een deal gemaakt voor dat was toen voor 33 jaar exclusief met minimum volume, dus ik ben dan aan de banken kunnen gaan en zie je, jongens, ik heb hier nog een jaar, misschien nog

twee jaar, dat weten we niet, maar ik heb hier wel een contract voor 33 jaar deze omzet, dus geef me 10 miljoen, dat ik verder kan en dat was onmiddellijk geregeld, dus dankzij dat contract te zeggen van we gaan exclusief daarvoor werken met een partner die ons het hartstikke heeft geholpen, dat was ook zo'n goeie beslissing en dat gaf vertrouwen voor de lijsten

en dat gaf vertrouwen voor de banken en rust in mijn organisatie. En ik wist van het moment na corona dat de problemen van daarvoor en de onefficiëntie, die waren allemaal opgezet. Dus ik had de motor gereviseerd en duidelijk afgesteld. En dat heeft mij zo de wind in de zeilen

gegeven, want na corona, vorig jaar zijn we nog eens met 42% gegroeid. Maar weet je wat dat nou is? Als je al 80.000 maaltijden gaat en je gaat naar 120.000 maaltijden, dat is van

18 miljoen maaltijden naar 25 miljoen. Dit jaar springen we nog eens door naar 30 miljoen, zonder nieuwe klanten. Het is de consument die volgt en die zegt, ik wil gezonder eten, ik leer dat kennen, het is lekker, het is gezond, en het is goedkoop. En die kopt gewoon meer, dus we hebben

niet meer producten, wij verminderen onze producten, maar we hebben zoveel meer consumenten die repetitief die producten kopen. En dat is ook omdat je een partnership hebt, zoals met de lijzen, je komt binnen en je ziet een heel assortiment van foodmaker en je wilt gezond eten, maar je weet,

ik kan hier een burrata pakken, een penne mee burrata. Ik kan hier een scampi diaboliek pakken, ik kan hier een web pakken, maar het is allemaal gezond. Dus die mensen vertrouwen dat en die nemen veel meer. Dus als wij zien, een Delhaize die heel veel producten heeft, die doet zoveel meer omzet, omdat de klanten weten, Foodmaker is te vertrouwen en is lekker en die kopen gewoon meer van dat merk.

En dat is na corona. Dus ik ben heel dankbaar aan corona over die periode. Als ondernemer was ze eindelijk terug zoals ze in het begin. alles proberen, maar wel heel het team, waar ik op een gegeven moment zei, wij hadden je 63 bedienen, wat doet die je? En dat was om 7 uur

morgens tegen mijn IT-manager, en die zegt, ja, eerlijk, ik zeg, ja, als je nu één ding doet, met mij moet je altijd eerlijk zijn, ik weet niet wat dat die doet, ik zeg, maar die motherfucker zit in je team. Ja, ik weet dat eigenlijk niet. Dus die was hier al als ik binnenkwam.

En van die toestanden dat wij hier hadden, dat je dat allemaal op punt zet en zegt van, hé, iedereen is hier belangrijk, maar iedereen heeft wel een job. En iedereen is wel een expert in zijn job, of die moet hier niet thuis zijn.

We zijn dat echt gaan beperken. Mijn team zijn echt topmensen, maar wij hebben wel geen hoge bol. Dus dat is niet dat mensen niet weten wat ze doen. Iedereen weet hier wat ze moeten doen en wat zijn verantwoordelijkheid

is. En dat heb ik echt geleerd in de corona. Want iedereen zei altijd, het is druk, het is druk, meer mensen. Maar dat is meer mensen, omdat er heel veel mensen misschien onefficiënt werken. Of niet weten wat ze moeten doen, en in de massa gaat dat maar door.

Dus dat was voor mij een hele dankbare periode. Het enige dat echt pijnlijk was, het eerste restaurant dat wij terug open doen na corona, twee jaar miserie, dat mijn beste vriend, die bij mij hotelschool heeft gedaan als ik veertien jaar was, bij mij gewoond heeft en mijn aankoopdirecteur was. Na de eerste opening van het restaurant, na corona, waren we allemaal samen met een bus en die heeft dan nog zijn auto genomen en naar huis gereden omdat zijn kinderstoel erin is en die is dan verongelukt. Dus op dat moment bellen ze mij op van, hé, Filip, deze auto ligt hier op zijn kop en zo. Ja, uiteindelijk was hij dan al meegepakt. En dat heeft me enorm pijn gedaan als ondernemer. Ik voelde mij daar schuldig aan van, dat is na een opening van mijn restaurant.

Ik had je dan helemaal op een piedestal gezet van, hé jong, gast, zie je, je hebt me zo geholpen en dit en dat. Ik heb je achter een disje ook ingezet, allemaal applaus voor hem en dit. Dus hij was helemaal hyper, ik zei van, zie je, lieve, mijn beste vriend is zo blij met mij. En we zijn hier allemaal doorgekomen. En als dan zoiets gebeurt, dat je in oktober 2021, dat die dan verongelukt na een opening van je restaurant, en die heeft heel zijn leven bij je gewerkt, dat was bij mij wel een zure van fuck, jongen.

Allee, zoveel miserie meegemaakt met de corona, maar goed doorkomen. Het gaat dan natuurlijk. Het gaat dan eindelijk, je is goed, je doet een opening, en dan gebeurt zoiets, terwijl je alles geregeld hebt. Je had ook niet gedronken, je had gewoon te snel gereden, waarschijnlijk in zijn ex-heid. Oh, ik kende hem, hij reed altijd te snel.

Maar dat was als ondernemer wel een heel moeilijk moment. Ik heb daar enorm van afgezien. Ik heb dan hier ook een rouwkamer gezet. Elke nacht lag ik daar te wenen, te wenen, te wenen. En dan, tegen dat mijn mensen binnenkwamen, moest ik me naar mijn kantoor slepen. Soms was dat gewoon fysiek niet meer mogelijk, dat ik notar geraakte, dat ik echt gewoon over de grond moest kruipen.

Als je die film ziet van De Wolf, dan zie je die uit zijn auto kruipen. Zo was dat gewoon mentaal op. Dat was voor mij wel eens een moment dat ik ook zei van, wow, what the fuck, en wil ik dit nog wel? Wil ik nu wel verder gaan? Mijn bedrijf is gered, maar wil ik dit nog wel? Want dat is precies zo van, als ondernemer, als het goed gaat, is precies dat er iemand staat

met een baseballbed, patat op je kop. Dat is heel dikwijls wel zo dat je zaken meegaat. En ik kan dat allemaal, maar emotioneel en vriendschappelijk verlies, daar heb ik wel van afgezien en heb ik ook wel anders gaan nadenken na die dood, want ik moet altijd zeggen, wat kan ik hier nu positief mee doen? En die was iemand die werkte keihard, want hij was hier vroeg, want hij stond te wachten

als ze mocht vertrekken voor naar zijn gezin te gaan en ik was omgekeerd ik belde naar mijn vrouw, zijn de kinderen slapen omdat ik er dan geen last van had omdat ik zo extreem stress had dat heb ik toen wel naar hun beloofd van godverdomme we hebben dat echt prachtig aangepakt ook zijn vrouw, dat was een buitenlandse vrouw

die moeilijk die kende niks dus dat heeft mijn vrouw helemaal vastgepakt we hebben daar alles geregeld, die moet nooit meer werken alles is geregeld, huis, alles En dat hebben we heel goed vastgepakt. In een kasteel een feest gegeven als begrafenis voor al zijn vrienden en dit en dat. Zijn ouders, de hele familie.

Dat was prachtig gedaan. Dat hadden we heel goed gedaan. Dus dat gaf me wel positiviteit. En toen heb ik gezegd van oké, heel de productie heb ik omgebouwd van maandag tot vrijdag. Ook naar handel met andere mensen tijdens corona was dat van... Ja, maar die is zaterdag gewerkt en die is zondag gewerkt. We hebben 400 vrouwen. Dat is altijd aan mijn tand.

En ja, van zes uur tot twee uur gaan we werken. en van twee tot tien, dan zie ik de kinderen niet en dit en dat. Dus ik heb heel die productie daarop omgebouwd. Wij gaan nu van maandag tot vrijdag werken. Om acht uur, jij zet de kinderen af, en jij gaat de kinderen ophalen. En zaterdag en zondag ben je als vrouw thuis. Punt.

En alles heb ik omgebouwd, en dat heeft mij echt nog eens de nieuwe dynamiek gegeven, dat mijn arbeiders, allemaal die zijn bediende, die hebben een nine-to-five-shop, maar wel in de keuken, en die kunnen anderstalig zijn, whatever. Die worden gerespecteerd, en die hebben een familiegezin. Dat heb ik dankzij de dood van Philip

daar helemaal ingestoken, omdat ik zei, van dit neem ik niet meer. En ook zelf, wij hebben 178 evenementen dit jaar. Sportevenementen met Golazzo, de Ten Miles vorige week, tot de Tour de France, mee helpen Sien de Keunink, al die evenementen, tot Werchter, Pukkelpop, noem het allemaal maar op. En dan uiteindelijk was ik altijd zeven dagen bezig. En nu is dat gewoon één dag in de week,

zaterdag of zondag, welk event dat er is, ik ben thuis. En dan is dat thuis, oké, meestal ben ik dan wel redelijk plat en moet ik heel de middag eens gaan slapen, maar dat is wel zo. Dus ik heb wel daar lessen uit getrokken. Ik werk nog altijd. Ik ben hier om vier, vijf uur. En ik ben hier tot acht uur, door de week.

Maar mijn kinderen, mijn dochter die hier begon, die zei dat tegen mij heel mooi. Ik zeg, ja, papa, ik ga naar Leuven. Ik zeg, oeh, naar Leuven. En dit dan. Maar die heeft een keitoffe vriend, Moos. En een hele sterke jongen. En die zegt, ja, maar Moos gaat medicijnen doen.

Ik ga psychologie doen. Ik zeg, oké, ja, Moos erbij. Dat vertrouw ik. Ja, maar zegt ze, papa, voor jou verandert toch niks? Ik zeg, hoe dat? Ja, als ik op kot zit in Leuven, ik kom toch vrijdagavond thuis. Dat is toch niet anders dan anders? Ik zie je toch ook nooit door de week?

Ik zeg, ja, schat, eigenlijk zo, ja. Oké, ik had er vrede mee. En enige drie weken later zegt hij, zeg papa, hoe is het nu eigenlijk dat ik op kot zit? Ik zeg, hoe zit je al kot? En zij zegt, ja, al drie weken. Ik heb fucking hel. Ik zeg, ja, ik heb niks gemerkt.

Ik vind het zalig. En zij zegt, ja, ik vind het ook zalig. Alleen wonen met Moos, dat gaat supergoed. En toen hadden wij de eerste babbel over. Dus dat is wel fijn als iemand verstandig genoeg is en ziet wat je ervoor doet, en dat dan ook uitlegt, dan snap ik dat ook. En ik vind dat ook fijn.

En dat is nu, elke week komt hij dan in het weekend thuis. Mijn andere dochter is ook aan het studeren. En dan hebben wij zowel vrijdagavond gaan eten of zaterdagavond, wanneer iedereen er is. Dat zijn momenten die wij vroeger niet hadden. En dan doen we een activiteit of geen activiteit, of zijn we gewoon eens thuis. Dat is ook.

Daarnaast hebben we ook altijd gezegd, wij reizen allemaal samen. Dus Tuur is de vriend van Ella dan, en Moos, die zijn al vijf jaar bij ons, Dus wij doen altijd reizen. We hebben vier keer per jaar dat we naar Spanje gaan. En dan doen we nog een verre reis en ze gaan allemaal samen mee. En dat is alleen... Wij kunnen dat als ondernemer, omdat je zo hard werkt.

En zij vinden dat zo geweldig, dat zij zoveel zien en zoveel op reis kunnen. En dat maakt het ook waard. Waarom doe je dit bedrijf nu nog en waarom op dat niveau? Ik kan niet half werken. Je kunt ook niet half zwanger zijn. Bij mij is dat alles of niks. en zolang ik als CEO de motivatie heb om altijd 100% te gaan, doe ik dit bedrijf op.

Van het moment dat ik dat voel, kijk ik rond wie van mijn team wil verder of moeten wij een alliantie aangaan, wie van mijn gezin wil verder. Als je zo'n groot bedrijf hebt, er is plaats voor iedereen. Maar ik ga dat wel pas beslissen binnen zeven jaar. Als ik zeg van oké, iedereen heeft de kans gehad, mijn kleinste kinderen zijn nu 14 en 15. Als die binnen zeven jaar zeggen van we willen ook interesse hebben, Dat is een heel andere discussie, dat er eentje zegt, ik wil verder gaan, dat moeten we zien.

En dat maakt niet uit. Maar de momenten nu, van één, ik was met mijn gezin, met mijn ouders, drie keer ooit in vakantie geweest. Wij gaan nu vier, vijf keer per jaar op vakantie. Dat kan alleen maar omdat je zo hard werkt. En het is niet altijd dat je dat kunt als je heel hard werkt. Dat wil ik niet zeggen. Wij hebben dat geluk, dat onze zaak zo goed is en zo sterk, dat wij dat allemaal kunnen. En dat is voor mij, als je zegt, als ik de lotto zou winnen,

wat ik vandaag al meerdere keren gedaan heb, dan doe ik niks anders. Ik verander mijn levensstijl niet. Ik zou een beetje meer willen slapen. Maar dat is gewoon aanleg. En ik zou hetzelfde job doen. En dat is wel heel belangrijk. Ik zeg dat tegen een van mijn kinderen, Juliette.

Die heeft het wat moeilijk op school. En dan zeg ik ook, ik liep ook altijd op school. Als ze me iets begonnen te zeggen van chemica. Wat heb ik daar nu aan van chemie? Wat heb ik daar nu aan? Dat interesseert me niet. Dus uiteindelijk, nu moet je zien, ik doe cursussen bij Fleer. reken ik de cursus op de Universiteit van Antwerpen en al,

omdat ik meer wil weten van mijn bedrijf. Terwijl vroeger, zo snel mogelijk heb gevraagd om mijn 14 jaar, mag ik een leercontract doen. Want ik wou niet op school zitten. Dus dat kun je dan wel meegeven. Zie, als je passie hebt en iets graag doet, dan komt dat allemaal goed. Dus ik probeer die rust wat te brengen.

Zie, op school niet zo goed, dat boeit mij eigenlijk totaal niet. Als je maar je goed voelt en gelukkig zit, dan is het belangrijkste. En dat snap ik, omdat ik dat zelf ook altijd meegemaakt heb. Ik heb op de Zwieten gezeten in Turnhout. Ik heb in Tiest gezeten in de Latijnse. Ik heb in Kokseide gezeten, in de hotelschool waar ik totaal zei dat is hier een kokschool. En dan heb ik in Brussel gezeten waar ik achter stond omdat dat Frans-talig was. En dit en dat.

Dus ik ben altijd een uitzondering geweest. Ik ben nooit thuis bij iemand geweest. En ik ben van de 17 jaar dat ik in Antwerpen woonde helemaal alleen. En ondernemer was. Dus ik begrijp dat wel. En dan probeer ik soms wel uit te brengen van zeg jongens, dat kan niet allemaal vandaag of morgen. Maar bij mij is dat wel, als je iets graag doet, meestal doet je dat wel goed. Maar je gaat wel wat tegenslagen meemaken.

En het is maar hoe je daarmee omgaat. Ik hoop dat iedereen nooit tegenslag is, maar als ondernemer heb je er wel veel. Als je nu ziet, stel je voor, ik ben een transportbedrijf en een diesel gaat van 1,20 euro naar 2 euro. Je kunt er niet aan doen dat daar een of andere zot Trump zegt ik ga hier wel overal oorlog maken. Wat kun je daar nu aan doen?

Nee, maar dat is voor iedereen hetzelfde. Dus wat kun jij nu wel doen dat je niet kapotgaat? Je kunt er wel altijd iets vinden. Ja, altijd iets vinden en desnoods eens te gaan kijken met je partners. Van, hé mannen, zie, dit is mijn factuur en dit is mijn factuur. Hoe kunnen we dit oplossen? Ik heb ook letterlijk hulp gevraagd aan de lijst. Kunnen jullie mij helpen?

Want ja, als ik failliet ga, dan heb je ook geen producten meer. En dan hebben we samen discussies gehad van wat wel en wat niet. Dat moet je dan ook durven doen als ondernemer, om die stap te zetten en hulp te vragen. Ook naar de bank. Ik was 44 jaar, ik had 44 miljoen schuld. Dus ik zeg tegen hun, mannen, voor elk jaar dat ik geleefd heb, een miljoen schuld.

Ik zeg maar, ik heb echt wel nog lang door te gaan. Ik zeg maar, we willen nu 44 miljoen verliezen of met 10 miljoen geven? Dat keuze is ook rap gemaakt. Dus ik zeg, ja, er komt wel nog... Als je het contract kijkt, dan kwam er nog meer dan 200 miljoen naar onze kant in omzet door het contract. Maar ja, je moet dat wel kunnen maken. En als zij het geld dichtzetten en zeggen, we laten nu failliet gaan,

ja, dan kan je het ook niet meer maken. Jij hebt met Foodmaker iets kunnen doen wat voor heel veel bedrijven een serieuze uitdaging blijkt. uitbreiden naar Nederland is één ding, maar uitbreiden verder in Europa is een ander ding. Dat heb je met Foodmaker gigantisch mooi gedaan. Met Duitsland, waar je maaltijd in duizenden supermarkten ligt. Hoe heb je die uitbreiding naar het verdere Europa kunnen doen? Ik heb altijd de helikopterview van Wakander.

Vroeger was mijn keuken licht in het hart van Europa. Dus mijn idee was, ik kan 400 kilometer naar rechts, 400 kilometer naar links. Als je dan in België, het is een apeland van loonkosten en van organisatie, maar het ligt heel goed. En we hebben natuurlijk de beste mensen ter wereld, dat is ook duidelijk. Maar dan kun je eigenlijk naar Parijs gaan, en dan kun je naar Keulen gaan, dan kun je naar Amsterdam gaan. Dus ik zie dat van bovenaf en ik zeg, ja, dit kan allemaal.

Want een camion kan acht uur per dag rijden, tot tien uur. Dus ik kan vier uur heen en vier uur terug. Dat was mijn filosofie. Wat deed ik als eerste? Mijn eerste klant, dan kijk ik van, oké, in België, Je moet eerst rond de kerketoren doen. Maar alle concepten, zoals Nestlé Unilever, die testen we in Brussel.

Want uiteindelijk is Brussel Europa. 10% van de mensen in Brussel is Vlaming. Alle rest is van Europa. Dus ik lanceer daar mijn testen. En dan weet ik, het werkt in Brussel. Dus dan werkt dat even goed in Parijs, Nederland, Duitsland. En dat geloof had ik. En dat is eigenlijk ook met nieuwe voeding.

Als je zegt van, oké, kipcurie, dat is 30 jaar oud. In Nederland zit daar geen kip in. Bij ons zit daar te veel kip in. En in Frankrijk is de mayonaise, de mosterd, heel zuur. Dus uiteindelijk zijn dat heel grote verschillen die je niet kunt overbruggen. Maar een guinoa maaltijd, proeft die. Guinoa proeft naar niks. Dus je hebt geen referentie.

Dus uiteindelijk was dat mijn doelstelling. Ik maak nieuwe voeding. Nietje. Maar niemand heeft een referentie van smaak. Je moet gewoon zorgen dat het lekker is. En uiteindelijk was dat dan van oké. Dus mijn eerste klant in 2006 was Frankrijk. En tot 2010, dat wij in Duitsland opstarten, was Frankrijk groter dan België.

Waarom? Omdat in Frankrijk eten ze de salade vert. En dat was voor mij... Ik maakte de beste maaltijdsalade. En uiteindelijk, dat boeide Nederlander niet. En in België doen ze dat gewoon van heel goed, bourgondisch eten. Maar in Frankrijk is de salade het hoofd... Nee, want je eet eerst een salade en dan krijg je een stukje vlees.

Dus dat was een gigantische markt. Dus voor mij was dat van in het begin... En dan zeiden mensen, hoe kun je nu met vier dagen houdbaarheid naar Frankrijk rijden? Ik zei, ja, maar ja, als ik naar Brussel en midden Brussel met die file zit, of ik ga naar Frankrijk, dat is dezelfde tijd voor mij. Dus in die eind was dat voor mij heel duidelijk. En dan heb ik bij Rewe, Keulen, dat is 200 kilometer. Ja, dat is voor mij, als ik naar Charleroi elke nacht moet,

dat is moeilijker dan dat ik naar Keulen rij. Dus uiteindelijk heb ik daar dan ook direct die lijnen gelegd van... En dan heb ik in Frankrijk zo gekregen dat ik twee centrales in Frankrijk uit doe, die dan heel Frankrijk aanleveren. Dus uiteindelijk, ik rij met twee trailers vandaag elke nacht, soms drie, naar Frankrijk en naar Parijs en die doen heel Frankrijk voor mij. Dan Duitsland, daar heb ik drie jaar over gedaan. Super groot succes.

Wij lanceren, ik zeg ja, ik doe maar één regio. Keulen, Noordwest-Rijnvallen. België heeft 10 miljoen mensen. Frankrijk, Parijs had 10 miljoen mensen. Die zone heeft 17 miljoen mensen. Maar ik dacht, die 17 miljoen mensen gaan niet zoveel maaltijden eten, gezonde voeding, want daar was het echt niet gekend. België is heel gekend gastronomie.

Nederland is dat wat minder, maar die zijn ons aan het inhalen ook. Maar een Duitser is niet gekend van lekker eten, te willen, en zeker niet in een supermarkt. Wij lanceren dat daar en dat was zo'n bom. En dan moet je ook echt wel weten bij een Duitser, als hij een honderd vraagt, dan zegt hij, je moet 99 leveren. Wij leveren 99. Maar als je 200 vraagt, dan moet je 180 leveren.

En niet zeggen, je vraagt 200 en ik lever 150. Nee, contract weg. En ik wist dan dat mijn aandeelhouwer Stefan Wernzing al 15 jaar een Duitser is. En ik weet hoe dat werkt. Dus uiteindelijk dacht ik, nee, ik doe dat niet. Dus uiteindelijk hebben zij ons verplicht van een nieuwe regio te doen. Ik zeg, ja, maar ja, in Keulen, dat kun je eigenlijk zeggen, die worden beïnvloed door België. We gaan dan helemaal Berlijn pakken.

Dus operationeel een nachtmerrie om vanuit België helemaal naar Berlijn te gaan. Dat is 800 kilometer ver. Dan moet je met twee trailers rijden of twee mensen rijden om die uren te overbruggen. En je moet dus dubbele transport hebben. Ik zei, ik maak die beslissing, want als ik dat weet dat ik Berlijn kan doen, dan kan ik heel Europa doen. Dus ik investeer daar 4000 euro per dag in om dat te testen.

En natuurlijk was dat nog eens een bom in Berlijn. Ja, in Berlijn is dat veel beter. Die mensen, dat is een stad. Die mensen zijn wereldburgers. Dat is heel veel meer dan in Keulen en omstreken. Het is een volume. Dus die eist onmiddellijk. Nu moet jij heel nationaal doen.

Ik zeg nee, dat is één jaar tijd dat ik mij neem. Want mijn productie moet die 100% aankunnen. Wij hebben vorig jaar 99,6% geleverd. Ultraverse maaltijden over heel België. Hier vertrekken 17 camions gewoon over heel Duitsland. Ja, en dan natuurlijk is dat bij het ding, ding, ding. Ah ja, kan heel Duitsland. ja, oké, dat Oostenrijk is even ver als Berlijn.

Dat is zelfs soms korter. Ik heb telefoon op, kom, we komen af naar Ginder. We hebben nu twee weken geleden Oostenrijk gelanceerd. Helemaal, dus dan komen we nu terug naar Ginder. Dat kost me nu 5000 euro voor naar Ginder, want je moet over de bergen nog wat shoppelen. En uiteindelijk is dat weer een test. En nu hebben we Ierland dat er nu aankomt.

En dan hebben we ook een partnership in Nederland uitgenodigd. Oké, we willen die landelijke ontdekking. Dus nu starten we in week 20 samen met Jumbo, met nationale dekking. En dan ook nog eens online volledig. En dan hebben we Kjeld Nuis, dat is de Olympisch kampioen Schaatsen. Een wereldkampioen verschillende. En Joy Boenen, ook wereldkampioen.

Dat zijn echt goden in Nederland. Die zetten we dan vol in. Mathieu Van der Poel natuurlijk ook onze ambassadeur. Natuurlijk is dat een Belg voor ons. Dat weten we allemaal. Maar die heeft ook altijd in België gewoond. Maar eigenlijk officieel is dat een Nederlander. Dus die gaan we daar ook in zetten.

En dat gaan we in Nederland nu ook wel echt vastmaken. Want dat was het laatste en het minste land van ons waar we aanwezig waren. En het is toch weer een buurman. En dan natuurlijk is dat bij mij, mijn productie heb ik zo gebouwd, de keuken. Die kan vandaag 200.000 maaltijden aan, elke dag. En ik heb dat door de dag gedaan,

waardoor de capaciteit verminderd is. Dus nu kan heel Europa aan en we kunnen dat met de transport. Dus dat is nu natuurlijk weer een nieuw speeltje voor mij. Dus ja, als je dan weet dat ik volgende week naar Italië ga, dan weet je dat ook. Als je weet dat ik dan naar Londen ga, dat weet ook wel dat ik mee bezig ben. Dus voor mij is dat nu wel een speeltuin

om te kijken hoe ver we kunnen gaan. Dan ook kun je natuurlijk weer als ondernemer zien je hebt hier een monsterskeuken gebouwd. Wij kunnen hier na de bouw, we gaan opnieuw bouwen nu want we hebben een buurman bijgekocht een maand geleden. Dus we kunnen nu weer nog eens verdubbelen. Dus we kunnen hier na een half miljoen maaltijden gaan na de bouw.

Doet je dat dan of ga je dan weer differentiëren? Ik heb een partner, Stefan Wernzing, die 20 locaties heeft over Europa. Gaan we dan aan die locaties iets doen? Stel, er gebeurt hier iets, dat je het zo gaat. Dus dat zijn dan weer heel interessante verhalen of heel interessante projecten waar je kunt gaan zien. Wat ga ik nu doen? Alles hier concentreren?

Die kwaliteit maximaliseren? Of gaan we nu toch weer in het buitenland een nieuwe vesting open doen? En dat maakt mij natuurlijk ook heel blij, want ik vind dat heel positieve problemen of heel positieve zaken waar ik me aan ga nadenken. Dat vroeg ik mij dus ook af. Alles gebeurt hier centraal in België,

Maar camions kunnen geen 2000 kilometer rijden, bijvoorbeeld. Dat is heel moeilijk om vers te melden. Want ik hoop dus... Wij hebben hier fantastische, biocyclistische veganboerderijen, superfier op. Maar we hebben de zon tot september, tegenwoordig al tot oktober. Maar we hebben van oktober tot en met april dat alles import is. Export of import.

Dus wij moeten alles vanuit Murcia halen. Dus mijn camion met mijn sla, die komt hier leveren. Dat hij het dan mee terugpakt. Dat is CO2-neutraal. Als je niet dingen van hier meepakt nu, die komt sowieso met z'n sla naar hier. En die gaat dan vol terug. Dus dat is gewoon een optimalisatie.

En dan uiteindelijk, als ik begon met mijn producten, door de kwaliteitssystemen 22 jaar geleden en de kennis van bacteriologie en alle andere, was dat eigenlijk vier dagen houdbaarheid. Vandaag zitten wij op zes dagen houdbaarheid. Dus eigenlijk wat de winkel vier dagen heeft, dus eigenlijk een hele week om het product te verkopen, dan zit ik wel in Barcelona.

dus ja het is wel mogelijk ik zal je dat uitleggen ik zal je dat bevestigen als we het gedaan hebben maar de ambitie is daar nu wel ik blijf het sowieso volgen wat had jullie groei momenteel nog tegen?

dat kan ik niet zeggen vorige week was het 28% groei dus er houdt vandaag ons niks tegen we hebben het merk we hebben de tendensen van de mensen die echt beseffen van ik heb maar één lichaam en ook, we hebben maar één planeet. Als we met 11 miljard mensen

op deze manier naar 15 miljard mensen gaan, dan gaat die planeet naar beneden storten. Dan weten we allemaal dat dat anders moet. Dus ik ben daar heel hard op aan het nadenken. Dus die groei zit voor de volgende, wij zijn een megatrend gezonde voeding, dus die zit voor de volgende tien jaar gevestigd. Bij mij is dat nu alleen van, oké,

de kwestie van, oké, ga je alles centraliseren, of ga je dan naar een ander ding kijken? Dat is iets dat mij bezighoudt. Maar ja, ik kan hier op de plaats verdubbelen. Dus dat is niks, dat groeit, dat houdt me niet tegen.

Ik wil ook niet, voor ons is dat, wij hoeven niet te groeien, de consument koopt meer en ik vind alleen, in elk land moeten de mensen beschikking hebben om. Bij de Deleuze heb ik pas bij Gondela gehoord, bij de cijfers, 75% van de Belgen

komt in een Deleuze. Eén keer per jaar, of natuurlijk andere heel veel. Dus wij hebben voor iedereen op 800 plaatsen in België, als die wildfoodmaker eten, dat die dat kan. En de reizen zijn zeven dagen open.

Dus wij geven de beschikbaarheid van gezonde voeding gigantes. Met mijn 26 cafés over Europa ga ik de mensen niet echt helpen. Snap je? Maar met die deals wel. En dan vind ik dat zo, in elk land moet dat

aanwezig zijn. Want voor mij is dat wel zo van, waarom zou iemand in Italië niet gezonde voeding ter beschikking kunnen hebben? Dan wel in Portugal, dan wel. Dus dat wil ik wel even

bestuderen. Ik vind dat heel interessant. en dat is wel mijn focus. Het is een prachtige missie. We hebben nog vijf minuten, dus ik ga je uitdagen om even korte antwoorden te geven. Dat is moeilijk voor mij. Ik wil ook langer praten, maar kijk.

Je bent veel bezig met je gezondheid. Hoe blijf jij zelf gezond als druk ondernemer? Dat zijn echt kleine tips en tricks. Als ik een koffie zet, dan moet ik eerst twintig keren pompen. Dus ik zet geen koffie zonder twintig keren te pompen. Als ik naar het wc moet, dan moet je dat zitten doen omdat dat gezonder is voor je prostaat. maar dan doe ik mijn squats twintig keren.

En dan heb ik met bedrijven heel die community opgebouwd van samen te sporten. En je moet dat zien, dat is eigenlijk een koffiebreak, maar dan een koffiebreak van een uur. Wij gaan daar ver in. Dus elke dag hebben we van maandag tot donderdag, is het nu yoga of is het nu fitness of is het nu fietsen of is het nu zwemmen?

Dat is allemaal geregeld en dan heb je een moment dat je doet. Als verantwoordelijke moet je ook het voorbeeld geven. Dus natuurlijk, als ik hier ben, doe ik mee sport. En dan heb ik eigenlijk al twee, drie keren door de week sport, door dat te doen. Daarnaast ben ik ook altijd van, ik heb wel een mind, het is hier heel druk, ik heb een

open bureau, iedereen mag binnenkomen. En dan neem ik het genoegen van naar hier te fietsen of naar hier te lopen van het moment dat het weer is. Dan kan ik s'avonds naar huis fietsen, omdat het dan nog licht is, maar anders in de winter kan ik dat niet. Dus daar probeer

ik heel hard op te letten, van dat in te plannen. En wat wij doen in de zomer, als wij een meeting hebben op de mer, dan gaan we met de fiets naar ginder. En iedereen je mag met een auto komen, maar wij rijden hier langs het kanaal. Wij rijden een uur en vijftien minuten,

wij zitten in onze mei te vergaderen. En terwijl als wij met de auto rijden, dan doen we er onder half uur over, nu met de werken allemaal, of minimum vijfenveertig minuten. Dus dat is een half uur extra. Dan zeg ik, hey mannen, we vertrekken om dat uur, en we rijden met de fiets.

Je steekt je laptop in de rugzak en je bent zinder. Dus ik bouw dat wel heel bewust in, om daarmee bezig te zijn. Om nog even verder in te gaan op sport. Vroeger had jij overgewicht. Wat heeft dan voor jou betekend om vorig jaar een volledige Ironman te doen. Dat was een heel mooi moment, ook omdat

ik altijd een masterfranchise wou. Ik wou mijn restaurant kijken. De groene McDonald's zijn er niet meer 26 restauranten, dus ik had dat echt nodig. En ik had gezegd, als ik die een deal rondkrijg, want mijn aandeelhouders, Stefan Wernzing, die zei,

ik wil nooit private equity, en dan ben ik hier weg, dan heb ik niks meer met u te maken. Dus die had daar heel veel angst van. Mijn team zei, dat is geweldig, want wij moeten allemaal on top al die restaurantopeningen. Dus dat was echt een heel moeilijke periode.

Ik zeg, als ik dat doe slagen, als dat lukt, dan doe ik een Ironman. Maar uiteindelijk hebben we een deal geprobeerd te maken in 2024. En dan dacht ik van 2025 in september, dan heb ik negen maanden om te trainen. Uiteindelijk is een deal gemaakt 12 augustus in 2025. Dus ik had nog twee maanden om echt door te trainen. Ik had gezegd, als je een dealer is, dan ga ik mee die een full Ironman doet. En dan was dat wel fantastisch met mijn team.

Dus wij maken daar een heel thema van. Omdat we dan zeggen, we gaan Italië verloren. Dan hebben we de roze fiets van de Giro van Mathieu van der Poel laten nabouwen. We hebben allemaal roze kleren de doping trui gedaan. Dan zouden we ons doperen om het toch maar te gaan halen. En we hadden wel al... Ik had het ziek in mijn achterhoofd, want ik trainde meer dan daarvoor. Samen met het team.

Omdat zij gingen allemaal die halve dan daar doen. En dan was er zo'n mooi moment. Dus zaterdag had ik de full. Heel mijn team naar Italië gebracht. We waren er met vijftig mensen. die konden voor mij supporteren, volledig in het roze gekleed, ik een volledig roze fiets rode kit, alles, al die mensen

die organisatie, ik heb een gratis ticket gekregen die zei, we hebben nog nooit zo'n supporters gehad die voor iedereen waren, en dan zondag kon ik, als Ironman, voor hun gaan supporteren dat zijn halve deden, dat was zo'n mooi moment, en dat heeft zoveel plezier gedaan, als wij terugkwamen was dat weer

een nieuwe groep, en dat was echt voor mij ongelooflijk, en ik wist ook, ik heb drie nagels verloren, omdat ik niet wist dat mijn maat 42,5 was. Ik dacht dat ik 41,5 had. Dus mijn drie tenen nagels verloren. Dat heeft heel veel pijn en moeite gedaan. Maar ik wist wel, dit doe ik.

Ik ga niet met 50 mensen hier teleurstellen. En dat was mooi. Wauw, sterk. Ik heb je al een paar keer in dit gesprek horen zeggen, ik begin om vier, vijf uur ochtends. Ik ben ook al in mijn onderzoek tegengekomen dat je heel weinig slijt per nacht. Hoe hou je dat vol en wat doe je dan wel om op te laden?

Gezond eten. Dus ik heb geen moeite. maar ik eet zes, zeven maaltijden per dag omdat ik ben heel lang bezig en ik sport dan ook nog eens veel en ik heb geen enkel verwerkingsproces dus als ik nu, ik ga wel eens eten dan moet ik dat niet doen

dan moet ik langer slapen, dus als je eigenlijk heel gezond eet dan heb je die moeite die je lichaam heeft om te verwerken, die heb je al niet en dan is dat eigenlijk geen alcohol is heel duidelijk en dan is dat ook, ik word wakker van de goesting dus ik heb heel veel projecten waar ik vroeger nooit mijn huiswerk deed

En als ik dan naar kokzijde wist, dan was ik in Gent, nu moet ik eraan beginnen. Dit is nu altijd een alarm, je moet dat nog doen, je moet dat nog doen, je moet dat nog doen. Dus dat is eigenlijk voor mij de basis van gezond eten. Geen alcohol, dan kan dat, maar het zou veel beter zijn. We hebben hier nu een cryosauna geïnstalleerd, dat is eigenlijk min 85. En in alle studies, min 85 graden, is dat eigenlijk dat dat een reset doet van je organen. En dat je daar na zes weken beter zou van slapen. Dus ik heb nog altijd de hoop dat ik wat meer ga slapen.

Maar het is de sense of urgency die bij mij echt werkt. Van, hé lieve, je moet nog dit doen en dat doen. En tussen vijf uur en zeven uur, acht uur, dat de eerste mensen binnenkomen, dan heb ik echt die me-time. Dus dan kan ik echt doorwerken op een project. Ik ben glaszelder en fris. En dat helpt me enorm. En dan heb ik mijn drukke dag met al mijn meetings.

En vanaf vijf uur, half zes, wordt dat hier leeg. En dan heb ik eigenlijk nog een uur en een half dat ik kan doorwerken. En ik heb dan bij mijn natuur vanaf acht uur, en dan belt mijn vrouw ook, je moet komen eten. En dan ga ik ook, ik ben ook op tien minuten als ik met de auto ga thuis. En anders is dat drie kwartier met de fiets en anderhalf uur lopen. Dus dan weet ik, oké, dan kom ik thuis. En voor mij die ontspanning van samen te eten met mijn gezin,

want wij eten laat. En dan eigenlijk nog één ding zien, dan kruip ik ook tegen tien uur mee een boek in mijn bed. En dan heb ik mijn slaap gehad. Dus op die manier hou ik dat goed vol. En ik zet nooit een alarm. Tenzij dat ik moet vliegen. Dus ik word niet verplicht om zo vroeg op te staan.

Het is gewoon mijn natuur, en ik heb dat gewoon gekweekt, dat ik heel veel tijd had. Ik moest vroeger om vier uur opstaan om mijn producten bij mijn ouders te gaan halen, om naar Brussel te brengen, om naar Antwerpen te brengen en dan mijn appelsine nog eens te gaan halen. Dus ik moest altijd heel vroeg opstaan. Dus ik heb dat geleerd.

En eigenlijk is dat nu een wapen van meer tijd te hebben in iets dat ik graag doe. Want het is niet verplicht. En ik kan dus ook wel op zaterdag of zondag of op vakantie... Als ik nu mijn vakantie had, had ik daarna de raad van besturen. Dat was niet zo slim. Maar dan kan ik ook wel echt zeven, acht uur slapen. Dus het is niet dat ik het niet kan.

Het is alleen met een dynamiek die zegt, ik wil dit doen. De goesting. De goesting, ja. Ik word wakker met de goesting. Prachtig, dat is zo mooi. Je zegt dat je voordat je gaat slapen een boek leest. Wat zijn je favoriete boeken? Peterinze heb ik heel veel aan gehad.

Daar heb ik heel veel van geleerd. De Tesla's, de Elon Musk, de Jobs lezen Hoe dat die denken En bij Steve Jobs was dat ook zo Ik had dat vroeger ook zo Mijn idee, dat was al gerealiseerd En als je dan bij Steve Jobs leest In een gesprek zegt hij dit en dit

Zo zie ik het En voor hem is dat eigenlijk al Een verkeerde waarheid Want hij denkt dat dat al gerealiseerd is En dat vond ik zo wel conflicterend Ook soms En ik ben heel direct Je weet wat je aan mij hebt

Maar je weet ook wat ik graag heb en niet graag heb. Maar dan zag ik zo van, oké, ik heb een boek gelezen van Omringd door Idioten. En dan denk ik zo van, oké, van die kleuren te gaan lezen en te zien, oké, dat is iemand groen, geel, rood en whatever. Dat je dan in één keer snapt, oh nee, die denkt die. En mij is dat heel, ik heb dat heel hard geleerd, omdat mijn vrouw, wij zijn 25 jaar getrouwd. Maar wij zijn letterlijk ying en yang. Dus ik moet elke woord dat ik zeg gaan kijken, hoe denkt die daarna? Maar dat heeft mij geleerd, omdat die echt...

Als ik zeg, dit doet dat bandje onder mij, dan doet die dat hier. Dus omgekeerd. Dus dat heeft mij zo moeten zeggen. Maar allez, hoe denkt die nu? En daar heb ik dan ook wel naar mensen toe. Daar heb ik heel veel van geleerd. Van oké, hoe denkt nu een mens?

Want jij denkt altijd, hoe kan dat nu? Omdat je vanuit uw gedachten denkt. Maar iemand anders, die compleet anders denkt... Ik heb dat met Tinneke, een van mijn besties, meegemaakt. Dat die zei, ik push die. Die had marketing gesteerd. je moet met een marketingmanager, je moet dit, je moet dat. Die komt op een gegeven moment naar mij en die zegt van

lieve, jij pusht mij zo hard en ik wil eigenlijk gewoon een 9-to-5 job. Ik wil een administratieve bediende zijn en ik wil kinderen maken en ik wil dit en ik wil een leven en daarna. En ik goh, ho, ho, ho. Als je zo jong en ambitieus bent, dan wilde

jij de top, top, top laten bedrijven. Maar sommige mensen willen dat juist niet. En die verprand je dan of die duw je erover. En als je dat begrijpt, van het moment dat die dat tegen mij zei, was dat opmiddellijk oh, sorry, Ik heb die dan hachijverantwoordelijke gemaakt Die heeft een fantastische job gedaan

Maar echt wel gewoon onder controle En zij is nu degene Als ik om zeven uur vertrek, moet ik ze naar huis sturen Dus zij is wel echt topniveau geworden Maar toen was haar prioriteit Kinderen maken, huisje bouwen, dit En die zei stop daarmee Maar dan zeg ik dat

Maar toen was ik ook heel jong Je denkt in je eigen wereld Hoe dat je denkt, is hetzelfde voor iedereen En dat moet je echt leren En dat heb ik echt moeten leren Fucking hell man, je denkt zo Daar is ook niks mis mee Ik heb dat ook

Iedereen die een andere mening heeft En soms is dat ook Als iemand mij aanvalt en zegt Of mijn idee het is Dan denk ik Gij denkt een anders Oh, waarom? Shit, zou iemand anders het zo kunnen zien?

Ik vind dat kei interessant En ik vind het nooit Als je een eigen idee hebt Dat is goed Dat andere mensen een andere mening hebben Ik vind dat heel interessant Terwijl andere mensen Heel veel mensen, merk ik

Je vraagt iets van Oh, die voelen direct Oh, oh, je gelooft me niet of wat? Ik heb dat totaal niet Ik zeg Hey, kijk dat zo Ik vind dat kei interessant Dat is heel mooi hoe jij daar naar kijkt

Lieven, ik apprecieer jouw tijd enorm. Je bent nu ook mentor van de podcast, van Ben's Mentors en van De Luisteraar. Wat is een laatste boodschap uit jouw ervaring dat je nog graag wilt meegeven? Kijk goed wat je wel kunt doen. Dat vind ik een hele belangrijke van oké, er zijn altijd oplossingen. Denk in oplossingen. Denk van hier is een issue of een probleem. Ik noem dat altijd een opportuniteit.

Denk daaraan. En er is altijd een weg naar voren. Prachtig. Dank je wel, Lieven. Dank je wel, Ben. En heel veel succes nog. Dank je.