Het Strafste Ondernemersverhaal Ooit in Ben’s Mentors! Van Kanker en Bedrijfsbrand naar Beste Franchisegever

Ik ben Serge Lammerhal, founder van de BB Coppa Bakery Group en atelier Coppin, dus actief in het bakkerswereldje. En u luistert naar Ben's Mentors. Voor we beginnen, welkom. En dankjewel om week na week naar deze show te luisteren en te kijken. Dat betekent de wereld voor ons en het is ongelooflijk wat we al met Ben's Mentors hebben kunnen doen. Maar vooral, het voelt alsof we dan nog maar aan het starten zijn. We gaan nog zoveel waarde voor jou creëren.

En het zou jammer zijn als je daar iets van mist. Dus volg Ben's Mentors op dit platform en klik op het belletje om een melding te krijgen bij elke nieuwe aflevering. En als je geniet van deze gesprekken, zou het me een enorm plezier doen als je ook een rating kan geven. Dit vraagt maar 10 seconden en helpt ons samen groeien naar nog betere content en nog meer topgasten. Dankjewel en geniet van het gesprek. Serge, toen ik in uw verhaal dook, dacht ik, dit zijn de extremen van ondernemerschap. Je hebt de grootste tegenslagen overwonnen die je zelf uw grootste vijanden niet toewenst. Neem mij eens kort mee door de hoogte en laagte punten van uw verhaal.

En dan zoomen we daar zo meteen. Dieproep in. Ik wou ondernemer worden. En het eerste wat mentors mij ook zeiden was, ondernemen bestaat uit uitdagingen en tegenslagen en vooral hoe je daarmee omgaat. Had ik toen gedacht dat ik de komende vijf jaar van mijn ondernemerschap een bedrijfsbrand ging meemaken, teelbankkanker ging overwinnen en nog zo'n andere dingen? Uiteraard niet. Ik ben begonnen in 2019 met een tof patserieconcept waar ik echt in geloofde.

Startte van het jaar mee geworden. En ik dacht op dat moment al, wauw. We zijn vertrokken. En daar was eigenlijk de eerste tegenslag al. Dat was corona. Dat was nog niks persoonlijk op mezelf, maar wel corona. Dat eigenlijk heel de wereld lam legde. Dus ik moest eigenlijk al heel rap gaan heroriënteren.

Want mijn doel was om bakkers te bereiken. En al die bakkers zeiden, sorry vriend, jij komt hier niet binnen. Want ja, als jij corona hebt, moet mijn winkel dicht. Want de bakker is meestal actief in productie en zijn vrouw in de winkel. Dat zijn vaak kleine eenmanszaken. En heel mijn potentieel, heel mijn klanten. Gingen meteen op slot. Dus daar was eigenlijk de eerste uitdaging van, oei, wat moet ik nu gaan doen?

Gelukkig had ik op een slimme manier in het ondernemen gestapt. En waren mijn vaste kosten wel onder controle. Omdat ik mijn eigen werk had verkocht bij een bestaande productie. En gezegd van, hé, jij krijgt mij als ik jouw productie en machines en personeel mag gebruiken. Om mijn product mee op de markt te zetten. Maar ja, dat is nog altijd niet na drie maanden ondernemerschap wat je wilt dat de wereld op slot gaat. Het was zo, ik moest schakelen. Dat leerde ik ook op de cursussen.

En dan heb ik eigenlijk geschakeld naar van, ja, wat? Wat kan ik? En dat was eigenlijk een bakkerij open doen. Een bakkerswinkel. In die periode is er ook een zaak failliet gegaan. En ja, ik had al wel geleerd dat je in faillissementen soms koopjes kunt doen. Ik was ook nog jong, ik had nog geen zak goud. En ik heb toen uit faling een bedrijf kunnen kopen bij de curator.

Goed kunnen inkopen. En ben dan eigenlijk gewoon een bakkerswinkel gestart. Ik heb die toen Copijn genoemd. Omdat ik altijd zoiets had van, ja, ik wil het niet bij Serge noemen. Of zo dat alle bakkers bijna heten. En ben eigenlijk op Copijn gekomen. Ik zag mij op latere termijn echt wel samenwerken met mensen. Dus de co, van samen.

Pain, brood in het Frans uiteraard. En Copijn vrienden. Ik heb altijd ook willen teruggeven, omdat ik dat ook altijd van jongs af aan heb meegekregen. Wat je krijgt, komt omdat je ook geeft. En wat je geeft, zul je later ook krijgen. En zo ben ik eigenlijk, na zes maanden ondernemerschap, direct van koersen moeten wisselen. In plaats van een productiebedrijf dat eigenlijk een halve fabrikaat op de markt wou brengen.

Waar ik starter van het jaar mee geworden was wel. Moest dat al rap in een diffries, dat idee. En ben ik begonnen mijn winkel open te doen. Nu, het ondernemen zat wel in mij. Na één winkel dacht ik van, ja, waarom geen een tweede? Dan verdien ik dubbel zoveel. Beetje kort door de bocht, maar wel een tweede open gedaan. Dan een derde.

En dan was daar een nieuwe uitdaging. Niet op wereldschaal, maar wel als in van, het winkelmeisje in Schoten is ziek. En het winkelmeisje in een andere vestiging is ziek. Ik wou niet in de winkel gaan staan. Maar ik kon me eigenlijk ook niet in twee snijden voor in twee winkels te staan. En toen heb ik de film gezien van McDonald's. De founder. Ja, als iemand die een film...

Nog niet zou kennen. Must see. Founder, geniale film. En daar zag je de combinatie tussen vastgoed en tussen zakelijk. En met franchise. Waar je eigenlijk als founder ontlast wordt van het operationele in de winkel. En dan ben ik die piste opgegaan. Had ik zoiets van, oké, ik moet franchisenemers hebben.

Mensen die mee committed zijn. Want gewoon een werknemer is gewoon ziek. Als ze hoesten hebben om ziek te zijn. Dat hebben we met franchisenemers niet. Dat zijn mensen die mee in je verhaal stappen. Die in je verhaal geloven. En echt wel ook mee aan de kaart trekken. En dan heb ik de beslissing gemaakt van, oké, op die manier kan ik mogelijk wel groeien.

Totdat, ja, corona, covid voorbij is. Om dan te zien, wat ga ik met mijn initieel idee doen. Want ja, dat bedrijfje bestond nog. Bestaat op vandaag ook nog. Alleen, ja, heb ik mijn eigen dan enerzijds een stuk verloren in het franchisegeven. Ik vond dat fantastisch. En we zijn daar eigenlijk op een goeie jaar, jaar en een half, naar die winkels gegroeid. En toen dacht ik echt van, oh, wauw.

Deze is echt zo vet. We waren echt zo... Ja, een community, kan je antwoorden. Mensen begonnen het merk te kennen. Daarmee, ons mascott is ook zo'n heel herkenbaar manneke. Ja, dat werd echt ineens... Dat werd echt ineens iets. Ineens was dat niet meer zo, oh, ik probeer te ondernemen.

Ineens was dat zo, wauw, deze is echt een bedrijf, antwoorden. De cijfers veranderden. Wieren groter. De groep werd groter. En je voelde echt wel die dynamiek. Ik werkte toen hier in de productie. Gewoon als zelfstandiger. Dat was een bestaande productie.

Altijd aangekaart van, kijk, ik wil dat overnemen. Dat was ook mijn openingszin. Toen ik hier kwam aankloppen voor mijn halve fabrikaat. Kijk, ik weet dat u twee dochters heeft. Dat er geen verdere zetting is. Ik heb wel interesse in die producties zitten. En we waren toen zo gegroeid dat ik zoiets had van, oké, het is nu echt wel de moment om op een ander schaal te gaan ondernemen.

Die gesprekken gestart. De groep was ondertussen zo gegroeid dat ik ook zoiets had van, wil ik het helemaal alleen doen? Want ik had de laatste jaren geen leven. En ik had toch zoiets van, ik wil wel een vernoot. Omdat ik toch ook wel geleerd had dat je niet alle petjes kunt blijven dragen op de juiste manier. En dan deden ze de keuze tussen een werknemer of tussen een vernoot.

Een vernoot is in mijn ogen dan weer dichterbij een franchise nemen, omdat die er ook met hun geld in zitten. En daar weet je ook, je hebt dat commitment. En dan heb ik bewust gekozen om een vernoot te zoeken. Ook gevonden. En dan wouden we eigenlijk de overname gaan finaliseren. En dan is die een bedrijfsbrand hier geweest. Dus wij waren hier eigenlijk al twee jaar operationeel bezig.

De verkoper was hier al twee jaar niet meer. Die transactie liep. Ja, en dan is alles afgebrand. Simultaan was ik ook een cursus aan het voeren. Over bedrijven overnemen. De kennis die ik daar vergaarde, deed mij ook inzien dat er toch nog wel wat lijkjes in de kast zaten, die ik dan ook heb aangekaart.

En zo is eigenlijk heel dat proces, brand en overname, echt gewoon twee zwarte jaren uit mijn leven. En tijdens die periode is dan toen nog geconstateerd dat ik kanker had. Ik was gewoon thuis, mijn eigen hand wassen. En ik voelde niet aan mijn teelbal. Ik zeg, oei, wat is deze? En twee dagen later ben ik geopereerd. En toen zeiden ze ook van, kijk, als het groter was,

dan vier centimeter had je echt een probleem, de tumor. Dat was 3,8. En dan denk ik, holy piep. Dus ja, ik zit nu in mijn vijfde jaar ondernemerschap. En het is al een heel hectische, hobbelige rit geweest. Anderzijds, we hebben juist productie bezocht. Hiervoor was het een productieruimteke. Was het een derde van wat het op vandaag is.

Door die brand zijn we ook verdubbeld. En zijn we echt aan een heel schoon verhaal kunnen beginnen. Waar we nu ook recent de franchise geven van het jaar zijn. Dus we zitten wel op een schoon elan. Maar heel kort samengevat, is dat een heel leuke attractie. In een heel leuk pretpark die omhoog naar beneden gaat. Ondersteboven, van voor naar achter. En als je denkt dat het klaar is, gaat ze nog eens dubbel zo snel.

Ja. Prachtig overzicht al. Zoveel om op in te pikken. Maar het eerste wat ik wil zeggen, is wat ik ook zei tegen andere mensen. Toen ze vertelden dat ik met hun podcast ging doen. Ik zei, die man heeft al zoveel zwarte stijl. Sneeuw gezien. Maar hij is wel een van de meest positieve, optimistische mensen dat ik al heb gehoord.

En dat was gewoon een vijf minuten telefoongesprek. Dus ik kijk er enorm naar uit om op al die details in te zoomen. En om je ondernemersverhaal te delen met de luisteraar. Want er valt heel veel over te zeggen. Het is een verhaal van wilskracht. Van vallen en opstaan. En vooral van blijven doorgaan. Dus laten we even terugspoelen naar het begin.

En dat start ergens als tiener in een ijssalon. Ja, klopt. Neem ons eens mee naar toen. En welke beslissing dat er dan in jouw hoofd genomen is. Iedereen weet, je start het middelbaar. En in het middelbaar, de eerste twee jaar, is wat algemeen. En op die twee jaar was voor mij al duidelijk. Ik kon dat.

Ik was niet een beste student. Ik was ook niet de slechtste. Had ik dat kunnen uitfietsen? Ja, waarschijnlijk wel. Maar ik voelde daar enorme weerstand op. En ik was ook niet de slechtste. En ik voelde daar enorme weerstand op. En ik voelde daar enorme weerstand op.

En in het tweede middelbaar beginnen ze van... Ja, wat ga je kiezen volgend jaar? Want nu moet je toch al wel een beetje specifieker gaan kiezen. En ik liep daar gigantisch in vast. En in de zomer zat ik met mijn vader in Grobbenonk in een ijssalon. En ik keek rond en iedereen was daar gewoon oprecht gelukkig. Nu, je gaat ook niet huilend een ijsje eten. Maar in mijn hoofd zei dat toen...

Dit wil ik later doen. En ik heb dat toen effectief uitgesproken aan mijn vader. Ik heb dat toen uitgesproken aan mijn vader. Ik wil zoiets doen. Iedereen is hier gelukkig. Ik wil gewoon gelukkig zijn. En ja, waarom geen ijssalon? En die mensen hier verschoten een beetje.

Want dat was nog nooit gepasseerd. Maar die zeiden wel... Kijk, dat bestaat. Dat is de bakkerijschool. En ik wist dan weer niet dat er een bakkerijschool bestond. Ook nooit over nagedacht. En zo zijn we eigenlijk een bakkerijschool gaan bezoeken. Eerst in Antwerpen terechtgekomen.

Piva, een gekende school. Helemaal klaar voor. Die hadden dat op T zo. Dus op A je zo heb je dat niet. Dus het was sowieso al wel wat afzakken. Op T je zo. En ik vergeet dan nooit de moment dat wij daar zaten. Zei iemand van...

Was het nu een directrice, een onderdirectrice? Weet ik niet meer. Maar die zei vlakaf... Kijk jongen, ik kan heel eerlijk zijn. Ik voel je passie voor het vak. Ik voel ook dat je een verstandige, normale gast bent. Je zou met een twintigtal in de klas zitten. Maar er is er maar één dat er eigenlijk zou zitten

omwille van het vak. De rest zat er. Omdat het natuurlijk lager was dan A je zo. En de helft van de tijd zijn de koekjes aan het bakken. En ja, dat schrok mij wel wat af. Daarnaast was dat ook de moment dat die school heel multicultureel was. Ik kom uit Nijlen. Een boerengat.

En dat allemaal samen boezemde mij toch wel als dertienjarige zo wat ongemak en angst in. En ik zeg, ja maar als niemand dat wil doen, hoe wie of wat. En dan zijn we gaan kijken naar een alternatief. En dan zijn we in Hoogstraat terechtgekomen. Het VTI Spijker. Nu, de uitdaging daar was... Die hadden dat niet op TSO.

Die hadden dat enkel in BSO. Wat eigenlijk in onze tijd, nu is dat weer allemaal veranderd, maar in onze tijd gaat A je zo, TSO en BSO. En BSO, daar stond eigenlijk een hele dikke vette stempel op van oei, je vergooit zijn toekomst. En dat is ook iets dat mijn vader en mijn moeder toen hebben moeten aanhoren van de leerkrachten van het A je zo. Die vlakaf zeggen, je gaat die toch niet naar BSO sturen?

Je kan deze gewoon, je moet die niet hier houden. Je verpest die zijn toekomst. Die woorden zijn echt gevallen. En ik kan alleen maar mijn ouders eeuwig dankbaar zijn dat die toen zeiden, kijk Serge, als jij dat wilt gaan doen, maak dat van ons. En ja, dat is het grootste kantelpunt ooit geweest. Dat stukje geloof en vertrouwen en goedkeuring.

Want het ging veel verder als leerkrachten. Het waren nonkels, neven, nichten, vrienden. Iedereen was anti, stuurt hem niet naar BSO. Iedereen zei, ik mag dat niet doen. Nu, het was ook zo, ik moet het toegeven, de kennis op BSO, Nederlands, Frans, Engels, Wiskunde, Geschiedenis, komt niet aan bod. Maar wat ik nu vaak zeg is, waar heb jij het liefste?

Een slimme bakker of een lekkere bakker? En dan zegt iedereen, ik wil vooral een goeie brood. Dat die slim is of achterlijk, het maakt me kan niet uit. Wat heb ik wel kunnen doen op school? Dat waren bepaalde examens in het begin van het jaar. Want ja, ik ben tweetalig opgevoed. En dan Frans op BSO, om het even te schetsen, in het zevende jaar leerden we de passé compensé.

Ik kende die nog van het eerste jaar ASO, uiteraard. En nu leren ze dat al in het lager, volgens mij. Dus ik heb wel een paar lessen mogen skippen, dat ik dan praktijk mocht meedoen. En dat was wel waardevol, want als ik in het derde zat, deed ik soms praktijk met het vierde, het vijfde, het zesde of het zevende jaar. En dan word je beter in je vak. Dus het vertrouwen toen van mijn ouders,

heeft mijn koers zo doen wenden. En ik heb zo een kans gekregen. Maar daar hing ook wel meteen een druk aan. Want ik heb altijd gebasket trouwens, een ploegsport. En iedereen deed ASO. En ineens ging ik naar BSO. En ik voelde wel vanaf dat moment een bewijsdrang. Ik kan hier wel tonen dat papa en mama

niet gewoon mijn leven hebben verpest. Of mijn toekomst hebben gehypothekeerd. Of, of, of. Dus ik moet wel zeggen, dat gevoel is echt wel toen ontstaan in mij, als een brandend iets van, ik kan hier iedereen tonen dat mijn ouders de juiste keuze hebben gemaakt.

En ik geloof wel dat dat een gigantische motivatie is, tot op vandaag. Ik heb al een heel hobbelig parcours gehad. Maar ja, dat vuur, die bewijsdrang ergens, is daar wel een hele belangrijke in. Er zitten dan nog een aantal jaar tussen dat moment en uw eerste onderneming. Voor uw eerste onderneming, wat denk ik Pastry Solutions was,

deed je nog iets heel interessant. Iets wat ik in dit verhaal totaal niet verwacht had, maar wat ik heel graag met u wil bespreken. En dat is, je richtte iets op. Hoe richtte je een vastgoedportfeuille op zonder eigen middelen? Het is simpel. Na mijn school heb ik eerst jaren ambachtelijk gewerkt,

op heel hoog niveau, om dan de keuze te maken om terug naar BSO te gaan bij wijze van. Dan ben ik in een industrie gaan werken. Dat was echt het ondernemerschap. Dat was een hele lage kwaliteit. Daar kenden ze geen boter, daar kenden ze enkel margarine. En een verse appelcake bleef daar vijf weken goed,

maar dat was ondernemerschap. En ik had de kennis van een ambacht, en die vijf jaar ondernemerschap hebben mij heel veel bijgebracht. Die hebben mij in contact gebracht met ondernemers. Dat was een internationaal bedrijf. Ik deed beurzen binnen een buitenland. En ik ben daar echt begonnen met mij te interesseren in ondernemerschap. Tassadjes daar beginnen groeien.

Nu, een van de dingen dat heel veel ondernemers mij hebben gezegd. Jongen, de dag dat je in het ondernemerschap stapt, je verdient jaren geen geld. Nu, die bedoelde dat misschien met een knipoog. Maar ik nam dat heel letterlijk op. En ik dacht, oei, ik heb geen rijke ouders. Ik had op mijn begin de twintig geen geld. Niet meer dan een ander kind, een paar duizend euro,

en dan zijn we uitgepraat. Dus ik had wel zoiets van, hey, kijk, ik wil wel iets opbouwen, maar ja, ik moet wel geld verdienen. En die ondernemers hadden echt zoiets van, ja, kijk, in het startend ondernemerschap ga je geen geld verdienen. En dan had ik zoiets van, ja, maar hoe begin je daar dan aan? En een van mijn mentors toen, Karel van de Velde, had ooit eens op een seminar gezegd van,

kijk, als je wilt weten hoe ondernemers het doen, praat er gewoon mee. En ook dat heb ik heel letterlijk gaan opvolgen. Heb ik met meerdere mensen eigenlijk gaan praten, in gesprek gegaan, om te zien van, kijk, hoe zijn jullie gestart? Hoe start je als je geen geld verdient? Want uiteindelijk, heel de maatschappij draait om geld.

En wat heel vaak terugkwam, was een passief inkomen. Nu, supertof, ik kom uit BSO. Ik wist letterlijk niet wat passief inkomen betekende toen. Ik ben dan gaan googlen, en ik heb ook de uitleg gehad. En die hadden eigenlijk allemaal vastgoed. En vastgoed zagen die als een passief inkomen, omdat je uiteindelijk niet letterlijk

acht uur per dag aan het werk bent voor je vastgoed. En dan had ik zoiets van, oké, ik heb eerst een passief inkomen nodig, dat vervangt mijn werkloon, want ik was nog in loondienst op die moment. Alleen was mijn antwoord naar al die succesvolle mensen met vastgoedportefeuille, ik heb geen miljoenen voor vastgoed te kopen.

En dan zei hij, ja, maar dat is ook niet altijd nodig. Kennis heb je nodig. En ik heb mij dan gaan informeren, boeken beginnen lezen over vastgoed, en ik ben ook een vastgoedcursus gaan volgen. Op zich nog een leuk verhaal op zich. Ik vertelde thuis tegen mijn vriendin toen dat ik die cursus wou gaan volgen.

Ja, dat was 3000 euro. Dat was voor ons keiveel geld. Dat was ons vakantiegeld. Een mega ruzie gehad. Uiteindelijk bijeen kunnen komen en het vertrouwen gekregen om de cursus te volgen. Maar ook daar weer, iemand gaf mij daar keiveel vertrouwen.

Ik mocht ons vakantiegeld spenderen aan de cursus. Ik mocht ons vakantiegeld spenderen aan de cursus. De cursus begon drie dagen. Twee weken vakantie weg, want ik wou drie dagen op cursus. Dus ook daar was die bewijsdrang weer. Daarnaast was daar ook nog

de snede opmerking, ja, en na die cursus, met wat geld gaan we dan iets kopen? Ik wist daar uiteraard het antwoord niet op, maar ik heb die cursus gaan volgen, een driedaagse. En de dag na die cursus ben ik daar maniakaal mee aan de slag gegaan omwille van die bewijsdrang.

Ik heb een heel financieel plan gemaakt, grotendeels door de kennis van die cursus, want daarvoor was mijn kennis 0,0. Maar ik ben daar maniakaal mee aan de slag gegaan en op een goeie maand, maand en een half tijd heb ik daar serieuze stappen in gezet. Had ik een businessplan om u tegen te zeggen, meer dan 60 pagina's,

zwaar overdreven, maar op die moment gaat het all in. En ik heb daar geleerd dat er mogelijkheden waren om zonder eigen middelen heus wel ergens te raken. Ik had wel een eigen huis, een chalet, destijds gekocht, want ik heb eigenlijk maar één jaar in mijn leven gehuurd.

Huren heb ik altijd gezien, je geeft geld aan iemand en die mens verdient. Want ja, voor hem is dat passief. Dus wat is er toen gebeurd? Wat heb ik geleerd op die cursus? Je kunt je eigen woning laten schatten. En ik had mijn eigen woning toen laten schatten en ik had daar al een paar jaar op afbetaald. Want ja, ik ben wel van mijn

19 aan het werk gegaan, 6 van de 7 lange dagen, heel veel hard gewerkt, en dat geld zat uiteraard in de aankoop van mijn woning. En dus het verschil tussen wat ik nog aan de bank moest afbetalen en de waarde van mijn woning, dat verschil ziet een banker

als eigen middelen. Dus ik weet de exacte bedragen niet, maar het kwam erop neer dat de woning ongeveer een 450.000 euro waard was en ik moest toen nog een 200 en een beetje afbetalen. En dus dat verschil, die klein 200.000 euro, ziet de bank als eigen middelen. En dat was voor mij de grootste learning in die cursus,

want heel veel mensen hebben een huis dat afbetaald is, die niet weten dat je dat eigenlijk kunt gaan gebruiken om te gaan hefbomen. Ja, en hoe ga je dat dan gebruiken? Dus ik heb een financieel plan gemaakt. Ik heb eerst panden gezocht. Ik heb gemakkelijk 50 panden bezocht. En daar kwam ook weer zo

de uitdaging. Op die cursus zaten wij met dertig tal mensen en iedereen leerde daar het juiste appartementje zoeken. Nu, uiteraard had ik op Facebook in die groep ook al eens gekeken. Oei, hier zitten al dertienhonderd mensen in. Dus dertienhonderd mensen hadden die kennis al. En op die cursus ging je zo in focus. Hoe vinden dat perfecte appartementje?

Wat moet er kloppen? Tap, tap, tap. Ja, en ik was natuurlijk niet zo naïef. Om te denken, ik ga dat hier als eerste vinden. Gulle, duizendtriehonderd maakt geen kans. Nee, ik ben wel gaan denken, hoe zoek ik in een andere vijver? Door die gesprekken met die succesvolle mensen was het ook duidelijk geworden.

Als je ineens een blok koopt van vier of van zes appartementen, neem je minder risico. Als je nu morgen één appartement koopt en je huurder betaalt niet, dan ga je het van je werk geld. Want de bank pakt het hé. Maar als je er zes hebt, dan heb je eigenlijk normaal gezien, als je goed aankoopt, heb je een cashflow, heb je een positief rendement op je vastgoed.

Ik zeg maar, als je dan vijfduizend moet afbetalen aan de bank, zou je huurinkomsten zeven of achtduizend moeten zijn. En als je dan één niet betaalt, heb je nog altijd buffer. Dus ik dacht van ja, in plaats van dat ene appartement moet ik misschien ineens gaan zoeken naar vier of zes. Nu, uiteraard heb je dan vier keer zoveel geld nodig, maar ik had wel die eigen waarde, dus ik had mijn woning laten schatten en ik wist, ik heb hier eigenlijk tweehonderdduizend euro,

dat de bank zegt, eigenlijk is dat jouw geld. Ook al heb je dan niet cash. Dus ik heb een businessplan gemaakt, voor een blok van zes appartementjes. Nu pas op, dat zijn studio's, dat zijn geen drie slaapkamer appartementen. Daar ligt ook regelmatig het rendement niet. Ik heb dingen waar ik zelf niet zou willen wonen, maar waar het rendement wel goed zit.

En ik had dan dat plan gemaakt. En ik had dan een zeshonderd en een beetje duizend euro nodig, zeshonderdvijftigduizend euro ongeveer. Maar ja, dan had ik zoiets van ja, als we mijn eigen middelen zien, die tweehonderdduizend als eigen middelen, ja, dan heb ik genoeg om een lening te krijgen bij de bank. Een heel financieel plan gemaakt van de huurinkomsten, van de kosten, de opbrengsten.

En dan had ik eigenlijk positieve cashflow. Dan bleef er altijd een klein beetje over elke maand, als iedereen correct zou betalen. Nu, wat had ik ook geleerd van die succesvolle ondernemers? Je kunt een krediet afsluiten bij de bank, maar je kunt ook een bullet krediet afsluiten. En dat was ook iets dat ik vroeger niet kende. Bullet krediet betekent dat je je krediet eigenlijk in twee kappen.

De eerste zoveel jaar betaalde enkel rente. En na zoveel jaar komt je krediet er pas bij. Dus, wat dat betekent, is dat je je krediet in twee kappen betaalt. En daartoe is op die lening van die 400.000, 500.000 euro dat ik ben gaan lenen, heb ik een 50% bullet krediet gekregen. Dus dat betekende, die zei je vlakaf, kijk op die 500.000, 250.000 euro moet je pas binnen 20 jaar betalen. Die andere 250 moet je vanaf nu maandelijks in schijfjes betalen.

Maar dat betekende dat ik maar een 3000 euro moest afbetalen bij de bank. Maar er kwamen wel zeven en een half binnen. En ineens had ik elke maand 4.000, 5.000 euro cash over. Dat was het dubbel van mijn werkloon. En vanaf toen dacht ik, ik kan nu stoppen met werken en ik heb meer geld dan als ik gewoon blijf werken. Nu, dat was mijn ding dat ik nodig had om in het ondernemen te durven stappen. Wat iedereen zegt, dan verdien je geen geld.

Maar ineens had ik een passief inkomen van eigenlijk echt een stevig bedrag. Ja, van een mooie maandloon. Ja. Wat dan heel leuk was, ik had een blok gekocht van zes, maar ik had de smaak te pakken hé. En ineens had je de smaak te pakken en dan denk je, ja, ho Jan, waarom niet doorpakken? Want ik had heel goed aangekocht. Je moet ook niet altijd heiliger zijn dan de paus. De bank vraagt een schattingsrapport van wat je wilt kopen.

Nu, schatters, respect voor allen, maar dat is altijd een persoonlijke mening. Ik moest een bepaald bedrijf laten komen van de bank, dat ze zeggen, een schatter van daar. Dus ik laat die mens komen. Maar ik had een beetje voorgedacht, een woord dat ik later nog wel toelicht, die schatter die kijkt toch ook op Immoweb? Dacht ik. Dus ik bel naar die verkoper, ik zeg kijk, we hebben een overeenkomst.

Onze prijs ligt vast, ik had goed onderhandeld, wilde jij op Immoweb je advertentie even 130.000 euro duurder zetten? Waarom? Ik zeg, we hebben een akkoord, wil je dat gewoon doen, ik moet een schatter laten komen. En ik ben van mening dat die op Immoweb kijkt. Je past dat aan met 130.000, dat wordt geschat. Guess what? 130.000 euro meer.

130.000 euro overwaarde. En ik had goed ingekocht, dus ik zat op 150.000. Dus ik ga. Ja. Drie weken na eigenlijk alles rond is, terug naar de bank, en ik zeg, ik had tien dossiers voorbereid, tien panden, ik zou graag mijn tweede optie ook kopen, dat was een blok met zeven appartementen. Ik zeg, hier is mijn verslag, ik heb een overwaarde van 150.000 euro, dat zijn mijn eigen middelen.

En drie weken later was die dossier goedgekeurd. Allee. Echt. Ja, crazy. Dat is gewoon, je moet het weten hé, in al die bullet leningen. Ja. En die bullet krediet zorgde voor cashflow, wat de bank al ziet van, ho joh, die verdient hier met z'n werkloon 3000, die neemt van z'n vastgoed 7000, het gastje is in de twintig

jaar en ziet hier aan 10k per maand dat binnenkomt. Ja. En dan, ja, ik blijf het te zot voor woorden vinden dat het is gelukt met dat e-mailwebdingetje, hé. Maar ik had een overwaarde en ik heb die direct kunnen doorpakken, die dossier was copy-paste, gewoon het adres veranderen, cijfers wat aanpassen, en ja, op nog geen negen maanden na de cursus, ja. Waren dat dan dertien appartementen en dan nog eentje apart erbij, dus had ik veertien

pannen in de verhuur. En het allerleukste is, hé, want nu denk je van, ja maar, nul euro eigen middelen, als je iets koopt, je moet toch naar de notaris en je hebt toch registratiekosten. Klopt. En dat was ook een stevig bedrag. Op die eerste blok was dat bekend 80.000 euro. Wauw. Had ik niet, hé, maar wat had ik wel, de zekerheid van mijn huurinkomsten.

Dus wat zeg ik tegen de bank, ik zeg ja, mijn bankverantwoordelijke noemt Lisbeth, ik zeg Lisbeth. Ik zeg ja, notarisrechten en registratierechten, notariskosten, ik zeg 80k, ik zeg dat weet ik niet, hé. Ik zeg maar, op twee jaar tijd, heb ik dat wel bij je ingespaard, hé? Ik zeg, een van die succesvolle mensen zei tegen mij, een overbruggingskrediet vragen. Ik zeg, dus ik wil een overbruggingskrediet, ik heb ook nog nooit van dat woord gehoord, hé.

Ik snapte de betekenis, het is, ik wil een overbruggingskrediet van 80.000 op twee jaar. En die keek naar mij en die zei, vallakaf. Jij is de geniepegaard, dat gaat u nog lukken ook. Ingediend en goedgekeurd, dus ja, nul euro eigen rekening, honderd procent gefinancierd en twee jaar later uiteraard die 80k moeten leggen, maar die was er, hé. Maar ja, er bleef zeven, acht gemiddeld over, want uiteraard, je hebt wel eens kosten, je hebt wel eens schade, het is geen walk in the park, je hebt geen veertien fantastische droomhuurders, maar ja, die 80k lag er wel, hé.

En dan met dat tweede pand, iets erna, krak hetzelfde, ook daar, hup, terug die overbrugging, op. En ja, op negen maanden tijd, veertien appartementen in de verhuur en nul euro van de eigen rekening gegaan. Het enige dat van de eigen rekening is gegaan, was die 3000 euro voor die cursus. Ongelooflijk. En dan moet het ondernemersverhaal nog beginnen, hé. Ja.

Dat is echt gestoord. Maar dit wou ik er al heel graag bij nemen om maar te tonen, dat je al dat kapitaal niet moet hebben om te beginnen investeren of aan assets te beginnen bouwen die dat uw geld opleveren. Ja. Ik denk dat we het nu al eens over kunnen maken en misschien is dat wel een idee voor een volgende keer. Maar nu, ja, je hebt een veel te interessant verhaal om daar niet in te springen, dus laten

we kijken naar de echte start van uw ondernemersverhaal. Ja. Uw echte ondernemersverhaal, dan met de eerste onderneming, start met Pastry Solutions. Ja. Wat is de aanleiding daarnaartoe, vanuit het vastgoed verleden, of vanuit die situatie van het vastgoed? En welk probleem zag je dat je dan met Pastry Solutions had? Pastry Solutions ging oplossen.

Simpel, ik heb altijd geleerd van mensen, boeken en films, los een probleem op en je kunt een bedrijf beginnen. Ik ben verliefd op mijn sector, patisserie, brood, bankets, ik vind dat een prachtige beroep, maar de realiteit is dat er minder en minder bakkers zijn, tegen een gigantisch tempo zelf, het is ondertussen ook een knelpuntberoep, en ik wou daar verandering in brengen. Ik had de kennis van ambacht en industrie gecombineerd, vrij uniek in onze sector, en ik had zoiets van, oké, hoe kan ik deze aanpakken? Kon ik eender waar gaan werken voor eender welk pre?

Ja. Maar ik heb ook maar twee handen. Dus ik wist, met mijn twee handen en mijn 24 uur per dag, kom ik maar zo ver. Dus ik wou eigenlijk iets vinden waar ik meerdere bakkers mee kon helpen. En zo kwam ik eigenlijk bij het idee van een halffabrikat. Ik ben zelf veel meer patissier dan bakker. En een taart vroeger, een chocomousse, was een chocomousse. Niks meer.

Tegenwoordig is het allemaal wat fancier geworden en bestaat dat uit laagjes. Een krokantje, een biscuitje. Een ganache. Een mousse. Een compotje. Dat is echt culinair geworden. Maar dat vraagt heel veel voorbereidingen. Nu, wat mensen wel of niet weten, een mousse komt altijd uit een diefries bij een bakker.

Overal ter wereld trouwens, want dat moet even bevriezen voordat die saus erover kan. Dus ik had het idee van, als ik nu die halffabrikaten kan ontwikkelen, kan ik het misschien zo doorduwen dat ik eigenlijk vier vijfde van de taart voorbereid en dat diefries aanbied. Het idee daarachter was dat eigenlijk de bakker, in plaats van vier of vijf dagen voorbereidend werk, dat die eigenlijk één grote mousse kon maken, vanille of chocolade. Het zijn twee smaken die met alles samengaan. En ik had dan zes interieurs, noemen we dat, die binnenkanten. Ik had dan zes interieurs, een frambozencrème brûlée, dat past bij vanillemoes, dat past

bij chocolademousse. En zo had ik zes varianten en het idee daarachter was van, kijk, als ik dat kan aanbieden op de markt, ga ik volgens mij patisserieproducties van vijf dagen naar één dag kunnen krijgen. Ja. En ik ben dan, door de kennis van een industrie, kende ik die machines, die toestellen, kende ik de juiste mensen, kende ik de bazen van toestellen, van verpakkingen. Want ja, bij de vertegenwoordiger, die kunnen je onvoldoende verder helpen. Maar dus door de sympathie in een ondernemerslandschap had ik daar echt een mooi netwerk in.

En netwerk is bij mij ook gewoon de rode draad in heel mijn ondernemerscarrière. It's all about netwerk. Alles. Dus ik ben toen partijen gaan aanspreken die gewoon, ja, mij charmant vonden, jong, onbezonnen, wilde all-in gaan in het ondernemerschap. Was verrassend uit de hoek gekomen met dat vastgoed, dus ik kreeg daar ook vertrouwen, kennis en steun. Ja, even, hoe oud was je toen?

Ik was toen drie, vierentwintig jaar, dat ik met dat idee startte. Oké. En dan dacht ik van oké, deze wil ik gewoon op de markt brengen. Ook daar weer, ik had nog geen zak geld, ik had geen productie, ik had geen mensen, dus ik moest mijn eigen weer verkopen. Ik zeg kijk, ik ben hier dan komen aankloppen, waar we vandaag zitten, en ik zeg kijk, ik heb een fantastisch idee, vind ik persoonlijk, maar ik heb geen geld, geen machine, geen personeel.

Ik zeg maar, ik heb wel mezelf. Ik zeg, wat als ik nu in jouw productie, met jouw machines, met jouw grondstoffen, met jouw mensen, mijn product mag maken, maar jij krijgt mij. Ik ga nu ontzorgen van alles, plus, toen zei ik al, ik neem het hier later over, want ja, we zitten op vier minuten van mijn woning, ideaal. En ik heb mij verkocht gekregen, ik heb eerst, ja, the proof is in the pudding, dus ik heb het eerst hier getest, mijn interieurs, en effectief de productie van vijf dagen na één dag gekregen.

De wereld van verschil. Ik had hier toestellen gevraagd, die we in leasing hebben gepakt, die ze hier niet kenden, in een ambachtelijke wereld, een depositor, dat doet niks aan je kwaliteit, maar dat zorgt wel voor je processen. En ja, ik had toen zoiets van, wauw, ik geloof zo hard in mijn idee, en op die avond passeerde er op Facebook een wedstrijd van startende ondernemers, en ik dacht, kijk, wat is dat, en ik dacht, why not? Dus ik heb mij ingeschreven, en goh, dat was twee weken vooral eerder als dat startte,

dus ik had twee weken tijd om mij voor te bereiden, en dan moest ik eigenlijk naar Antwerpen, en dat was dan de wedstrijd voor starter van het jaar, provincie Antwerpen, daar moest je dan heel je concept, moest een financieel plan, dus dat is allemaal nog eens echt in een stroomversnelling getrokken, want ik had dat allemaal nog niet, ik was wel aan het experimenteren, en dan is dat eigenlijk in een stroomversnelling, moest dat ineens niet professioneel, want ja, als je een wedstrijd wilt winnen, moet het lijken alsof je er helemaal klaar voor bent, heb ik dat helemaal beginnen uitwerken, en dan ben ik starter van het jaar geworden, in de provincie Antwerpen, echt zo crazy.

Het product was eigenlijk nog niet te koop zelf, en dan zei je zo, oh kijk, wauw, Antwerpen, en ik was tol enthousiast, en dan zei hij zo, ah, dus ja, je zit nu in de finale volgende maand voor Nationaal, en ik had er helemaal niet over nagedacht, ik dacht, moet ik die eerst nog eens doen, en Nationaal, en ik begon gewoon te zweten op dat moment. Mega imposter syndrome waarschijnlijk. Ja, toen dacht ik van, ja, maar ja, wie doet er allemaal wat mee, en hoe, wie en wat, en het ging allemaal zo snel, ondertussen zat dat hier in opstart, maar dan twee maanden later, ja.

Dat was dan echt super professioneel, met een jury, zes, zeven man in de jury, mensen van KBC, mensen van de Anties, echt van alles, en ik denk heel vaak, hetzelfde met dat vastgoed, hoe doe ik hier iets anders dan de rest? Iedereen gaat een case brengen. Nu, mijn case zat in de voeding. En ik wist wie de jury was. Dat was KBC, dat waren bedrijfsmensen. Dus ja, wat kon ik nu beter doen dan mijn concept afwerken in een dessertbordje, gepersonaliseerd

per bedrijf. Dus ik had een dessertbordje met mijn interieur, voor KBC, en zo, ja, en niemand had er eten bij om te starten, en niemand had dat gepersonaliseerd. Maar zeg nu zelf, als je ergens komt, hoe persoonlijker, hoe meer connectie dat je maakt. En ja, ik was daar s'ochtends als eerste, ook al moest ik als laatste pas op. Ik heb daar heel de dag in de wachtzaal gezeten, ik heb al mijn conculega's zien binnenkomen, ik zat daar zo lekker zelfvertrouwen, zo, fake it till you make it. En s'avonds was ik dan de laatste, en dan twee uur later gingen ze de uitslag doen, en

ja, guess what? Was voor de dezen, hé. En dan was ik starter van het jaar België, ja, dat is zo heerlijk, en dat geeft zoveel energie, en ja, dat was echt te schoon voor waar te zijn. Mijn ondernemersverhaal was vier, vijf maanden oud. Het was nog van, ik wil ondernemer worden, en ineens haal je zoiets binnen, ja, en dan voelde je de koning te rijk, en dan denk je echt van, deze gaat echt knallen. Ja.

Als je dan kijkt naar je ondernemersverhaal. Ja. Als je kijkt naar die wedstrijd, je was dan maar een aantal maanden bezig, en nog niet eens iets echt op de markt dat bewezen is. Ja. Right? Klopt. Wat heeft je volgens jou dan onderscheiden?

Mijn verhaal klopte wel, want de sector ging keihard naar achter. Er was echt een tekort aan bakkers en patissiers, en het feit dat ik die combinatie had van ambacht, zeven jaar ambacht op heel hoog niveau, en vijf jaar industrie, zorgde er wel voor dat ik mijn wereld kende. En mijn presentatie daar, die klopt wel, akkoord. Het was nog niet echt bewezen. Ik had het enkel hier in de productie getest. Dat heb ik daar uiteraard wel gebracht.

Maar ik had die interieurs bij. We hebben daar een mini-demo-ke gedaan, waar als wij ene moes maakten, een ander ding, en dan doorsneden. En ze snapten het wel. En ja, dan gingen ze natuurlijk vragen naar de cijfers, en hoe dat je aan het ondernemen zijn gestart. Ja, en als twintigjarige kwam dat verhaal van de vastgoed natuurlijk. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ik heb er ook even naar boven. Ik zeg ja, ik heb er eerst voor gezorgd dat ik financieel goed zit met mijn bedrijf. Dat hoort ook wel graag hé. Dan zeggen die, ah, hoezo? Ik zeg ja, kijk, ik zit in een productie, ik heb eigenlijk geen vaste kosten. Dus ik heb geen risico.

Daarnaast heb ik mijn job kunnen opzetten omdat ik een passief inkomen heb uit vastgoed. En heel dat verhaal zorgde uiteraard wel voor, oh ja, maar waar is die gast mee bezig? Want ja, die zijn ook ja. Want hoe? Ik doe een btw nummer, hoor. Ik zeg ja, dat wel. Ik zeg maar, ja, drie maanden had ik hem. Maar het ging er ook om start ervan hé.

Ja. Ik zeg, ik weet, ik ben wel pre-starter een stukje. Ik zeg, maar de markt, daar ben ik van overtuigd. De kennis van ambacht en industrie geeft mij gelijk. En ik had namen dat ik kon noemen, leveranciers, de grootste in onze sector, een Zelandiaan, een Puratos. Die had ik allemaal wel leren kennen in die industriële jaren en die had ik ook allemaal wel gaan aftoetsen van,

deze is mijn idee. En daarnaast had ik ook, als klein bedrijf, als je een zak suiker koopt, die is peperduur. Het is pas als je een palet koopt of een vrachtwagen vol suiker, dat die prijzen dalen. Maar door die vijf jaar in een industrie en de sympathie van het jonge ondernemer zijn, had ik wel overal akkoorden op die scherpe prijzen.

Ook al nam ik maar een paar zakjes af. Maar dat weerspiegelt ook wel in het financiële plan dat ik had gemaakt. Want mijn inklop stond natuurlijk heel schoon. Want ik kreeg eigenlijk quasi industriele prijzen voor een vrachtwagen suiker, terwijl ze me aan de zak afzetten. Gewoon door de sympathie van de beweging die ik in gang zette in onze sector. Want zeg wat je wilt, de patissierbenodigdheden,

leveranciers... De leveranciers zien ook de tendens dat het slecht gaat in de sector. En bij mij zagen ze zo een jonge, heel naïeve, rebellische ondernemer die dat echt zo zei. Ik ga het hier eens aanpakken. Ik ga hier de wereld veranderen voor de patissiers. En ja, they bought it. Die hadden zoiets van, kom, ook al lukt het niet...

Tof verhaal. We gaan wel mee, gast. Want deze is gewoon zalig wat je probeert. Dat gekoppeld met die combinatie ambachtindustrie en dat starten met dat vastgoed gaf ook gewoon wel een stevig fundament dat mensen er echt wel in geloven. En kijk, terecht.

Is met uitdagingen. Maar ik had het nooit verwacht zo grillig te maken. Dus ik was nog volledig in de euforie van mijn starter zijnde. De roze wolk die met één nieuwsbericht, corona, dus doorgeprikt werd. Op die moment ging ik eigenlijk deelnemen aan zes internationale beurzen. Voor mij mega belangrijk, want niemand kende mij. Je wint wel die prijs, akkoord. Maar wanneer is dat op de radio en op tv en in de krant?

Ja, overdag. Wanneer werkt een bakker? Snachts. Dus ik wist dat dat niet heel veel bakkers zou bereiken. Dat ik echt wel die... Dat ik de beurzen ging moeten doen. Want dat doen bakkers wel echt, de beurzen. Dus ingeschreven zes beurzen.

Ja. Alles besteld. Posters van die banners. Alles stond klaar. En drie weken voor de eerste beurs was dus corona. En daar zat ik. Dus het eerste geld dat ik er echt had ingestoken van mijn vastgoed was voor heel mijn setting.

Ja, dat stond dan gewoon in zak. In magazijn. En ik dacht... Oh jam. Ik heb geen job meer. Oké, ik heb mijn vastgoedinkomen. Maar ja, hier verdien ik geen geld uiteraard. Dat was het een deal.

Je krijgt mij zoals ik uw dingen kan gebruiken. En dan denk je van, waar moet ik nu? Want ja, ik had letterlijk één klant. De productie hier. Ja, daar komt het niet ver mee. Dan ben ik eerst beginnen coldcallen naar bakkers. En ja, het was heel rap duidelijk dat die gewoon allemaal zeiden ja, sorry vriendenke, uw verhaal klinkt tof.

Ik geloof wel dat het lekker zal zijn. Ik zeg maar, je zet hier geen voet binnen. Want ja, als jij corona eet, dan moet mijn winkel dicht. Ja. En oké, de eerste zei je dan. Ik dacht, bel een tweede. Maar zonder zwans, ik heb er driehonderd gebeld. Twee zeiden, je kunt het niet opsturen.

En al de rest zei, ja, sorry, maar de bakkerij ook trouwens die een uitleg nodig bij dat product. En ik dacht van, ja, wat moet ik nu? Gelukkig, ik kon niet failliet gaan. Ik had geen vaste kosten. Dus dat was onder controle. Maar ik liep wel vast, want ik dacht van, allee, wat nu? En op dat moment, de productie hier,

die leverde aan een zevental bakkerijen producten uit. En één van die winkels was failliet gegaan. En dat was voor de productie hier eigenlijk een hele jammere. Want dat was een klant, maar dat was ook een huurder. En ik dacht op die moment van, oké, kijk, het enige dat ik kan, is een bakkerij open doen. Misschien moet ik die winkel uit faillissement kopen en moet ik die winkel open doen.

En dan kan ik mijn halffabrikaten op z'n minst afwerken als een afgewerkt taartje en zo verkopen. En misschien kan ik dan wel de bakker zeggen, komt eens in mijn winkel iets kopen. Dan kun je het al op z'n minst proeven. En dan had ik zoiets van, ja, oké, ik ga die winkel overnemen. Ik ga dat uit faillissement halen.

Ik had ook al geleerd dat je daar koopjes kon doen. Dat zit nog niet in het verhaal, maar misschien wel even leuk dat ik dat meegeef. Het laatste jaar in de industriële wereld, waarom is dat verhaal gestopt? Dat bedrijf is failliet gegaan. Nu, ik had mij daar al wel zo wat verkocht ook. Al zien van, kijk, ik wil heel graag in de raad van advies zitten.

Ik wil in de raad van bestuur zitten. Ik wil bestuurder zijn, maar ik wil dat ervaren. Mag ik dat ervaren? Dus ik moest uiteraard geheim houden. Dingen en zo tekenen, maar ik mocht dat ervaren. Maar daardoor wist ik, door een paar strategische keuzes van management, dat het bedrijf failliet ging gaan.

Maar ik had ook al wel door dat je in faillissement geld kunt verdienen. Ik wist op die moment, binnen drie maanden is het hier gedaan en ik ben mijn auto kwijt. Nu, dat was een Audi, een Audi A4. Ik dacht nooit in mijn leven een Audi te hebben, dus ik was kei blij mee. Maar ik bedoel, ik ben die straks wel kwijt.

Dus ik was naar de zaakvoerder gegaan en die kennis komt ook weer van die ondernemers die ik heb gesproken. Ik ging naar de zaakvoerder en ik zei, kijk, ik ben nu ook met mijn auto kwijt, maar kan ik die niet afkopen van de leasing? Want uiteindelijk, het bedrijf had die al jaren betaald. En die zegt, jij bent te slim.

Ik zeg, ja, maar wacht. Ik wil niet mijn Audi A4 met 120.000 kilometer. Ik wil die Audi A6 van de productiemanager. Want dat is een wielrenner. Die rijdt niet veel met zo'n auto. En dat was echt een dikke bak. En ze zegt, goddek, het heet hem. En ik heb dan mogen bellen naar de leasing

en die moest nog één maand. En dan de rest waar. Dus ik bel, ik zeg, ja, wat is de restwaarde? En dat was zo zalig. De restwaarde was 21.000 euro en die één maand leasing was nog een 1300 of zo. Dus ik dacht, oh jam. Ik bel naar Audi, ik zeg, die een auto,

dat chassienummer, zoveel kilometers, als die je morgen binnenbrengt, wat krijg ik daarvoor? Ah, daar krijg je er toch nog wel een 65.000 voor. En ik dacht, wow. Ik heb onmiddellijk naar Lisbeth, mijn bankierster, gebeld. Ik zeg, Lisbeth, ik moet vandaag 22.000 euro hebben. Want, tap, tap, tap, tap, tap. Dus die zegt, ja, maar...

Zo rap gaat dat niet. Ik zeg, geef me een er wakker die, dan een er welke. Ik zeg, ik moet vandaag dat geld hebben. En ik heb toen die auto kunnen kopen, voor 22.000 euro. Ook wel keileuk. Mijn jeugdliefde van auto lag bij Porsche. Ik kwam thuis met een Audi A6,

zo Black Edition, echt een dikke auto. Mijn vriendin zei, waarom dat? Dus ik legde dat uit, zeg maar, we gaan hem niet lang hebben. Ik zeg, want ik denk dat ik hem ga inruilen van een Porsche. En na vier maanden, een advertentie, hij had een Cayenne staan en een Panamera. En die zochten zo'n Audi Quattro, bla, bla, bla. Zo ongeveer wat ik had.

En dat daar gegaan, heb ik er 2000 euro moeten opleggen. En ik was, ja, ik was een late twintiger. En ik had een Porsche Panamera. En ik heb hem eigenlijk maar 23.000 euro betaald. Ik heb hem op vandaag nog. Hij is nog altijd meer waard dan 23.000 euro. En ik heb er al 160.000 kilometer mee gereden. Maar dus, toen had ik geleerd

dat je in faillissementen deals kunt doen. Dus om dan terug te kijken naar dat bakkerijwinkeltje, ja, dat was een faillissement. Ik kende een curator. Daarmee om te gaan. We hebben dat uit faillissement kunnen kopen. Eigenlijk aan een spotprijsje. Open gaan doen met de producten die van hier kwamen.

Want ja, broodpistolees maakten ze hier al. En dan met mijn gebak. En dan zag ik gewoon op drie à zes maanden die winkel die het draaide, gelijk dat die nooit was dicht geweest. Dat was echt gewoon schot in de roos. En dan dacht ik van, ja, oké, kijk. Mijn interieurs, corona.

Het was ondertussen duidelijk dat dat niet morgen gedaan ging zijn. Ik zeg, ga me dan focussen op die winkel leggen. Maar na die paar maanden, ja, ging dat zo vlot. En ik was er eigenlijk, operationeel overbodig. Ik had winkelmeisjes

en ik had de productie. Dus ik speelde eigenlijk geen factor meer. En dan dacht ik van, ja, waarom geen een tweede winkel? Dan verdien ik dubbel zoveel. En dat is wat kort door de bocht, maar ik heb dan wel een tweede vestje geopend. En dat liep eigenlijk ook goed.

En dan denk ik van, ja, waarom geen een derde? Want ja, ik was weer operationeel eigenlijk overbodig. Want ik stond niet in de winkel, maar ik stond ook niet in de productie. En, ja, zo groeide. En, ja, voordat je het weet, zit je dan eigenlijk aan drie winkels.

En de grootste uitdaging die ik dan had, waren de winkelmeisjes. Want als die een keer hoesten, zijn die ziek. Dus dan begon het, zocht ik zo'n vier uur of vijf uur telefoon. Ja, je moet die schoten open doen, want ze is ziek.

Drie minuten later belt er een andere vestiging. Ja, Serge, kun je naar hier komen? Want, ja, ze is ziek. Ja, en dan dacht ik, ja, deze is niet wat ik wil. Ik wil niet in de winkel staan. En ik kan me niet in de winkel zetten. Ik kan me eigenlijk al helemaal niet in twee splitsen.

Uiteraard heb ik het ondernemerschap omarmd, was ik mij daarin aan het verdiepen, boeken en films. Ja, en dan kom ik bij een film dat eigenlijk ook mijn leven heeft veranderd. Voor de mensen die dat niet kennen, ik heb het er straks in de intro al eens gezegd, ja, The Founder.

Het verhaal van McDonald's. Het verhaal van vastgoed, wat ik eigenlijk al stappen in had gezet. Het verhaal van een onderneming te doen groeien. En het verhaal van franchise. Ja. Effe de voor. Ja.

Voordat je die film had gezien, hoe was het systeem dan? Dat was nog geen franchise. Nee. En dat was al Atelier Copijn of niet? Ja. Oorspronkelijk noemden we het Copijn. Ja, want we waren begonnen bij Pastry Solutions,

maar daar was je dan niet meer verder gegaan. Dat is onhold gegaan door de corona. Dus dan ben je begonnen met die winkel. En wat was dat dan? Dat was Copijn. Dat was Copijn, oké. Dan zitten we daar. Vanaf de derde winkel is dat Atelier Copijn geworden.

Ik vergeet het soms. Sommige van de uitdagingen. Ik was gestart met Copijn. Co, samen. Pijn, brood, Copijn, vrienden. En dan kreeg ik hier een brief. Dat was mijn eerste brief dat ik ooit kreeg van een advocaat. Ik deed die brief open, lekker onschuldig.

En daar stond direct in dat er een boete-clausule over mijn hoofd hing als ik binnen tien dagen mijn naam niet veranderde en heel mijn merk wegde. Dus blijkbaar noemt er een industriële bakkerij in de Walen hadden die Copijn vastgelegd. Maar ik dacht, wow, zo groen ben ik niet. Ik heb dat vastgelegd. Wat bleek?

Daar zaten twee dagen verschil tussen. Dus ik heb attesten gekregen dat de naam vrij was en dat een van mij is. En ze hebben dat gekregen. Alleen, je bent een multinational met miljoenen. En was ik jong, onschuldig, zonder geld. En kreeg ik een brief. En ja, dat was voor in een broek te kakken.

Er stond gewoon letterlijk in binnen tien dagen zoveel geld. En ik dacht, oh, wat is deze? En dan hebben wij uiteindelijk een rechtszaak gehad. Want dan had ik wel zoiets van, ik wil hier nu niet een bange zijn. Ook niet. Dan heb ik... Dus? Ik heb ook zo'n advocaat gepakt dat ik kon pakken.

Echt een specialist. Met de hoop van, ik weet niet hoe ik het ooit ga betalen, maar al doe ik vastgoed weg. En dat is dan voorgekomen. En daar is dan een schikking ingekomen. We hadden kunnen winnen, maar ik was nog iets te bang. En de schikking zorgde er ook voor dat ik gewoon kon doen en mocht laten en en en.

En dat ze het ook mochten. Dat niemand het moest wegdoen. Maar we zaten ook echt in andere categorieën. Dus dat is dan wel geschikt. En dan is het eigenlijk dus atelier Copijn geworden bij ons. Voor een klein beetje ding. Maar nu lijkt dat niet meer zo waar. Vooral toen hij in een brief kwam, daar heb ik een week niet van geslapen.

Ja, dat is even schrikken. Oh, en vooral zo onmenselijk. Belt mij en zegt, kijk, we hebben een uitdaging. Of communiceer. Maar echt zo, bam, aangetekend in een brief. Bam, je doet dat open. Je zou wel een beetje aan het stoppen met ondernemen. Oh, oh.

Ja, maar bij veel van die muren dat je in je verhaal tegenkomt, denk ik dat vijf op de tien tot negen op de tien al iets zouden hebben van, ja, sorry even. Het is niet voor mij. Ja, tegen mij hadden ze gezegd dat het erbij hoort. En dan ben je naïef en dan denk je elke keer, ja, erger kan het niet worden zeker. En ik moet stoppen met dat te denken.

Want elke keer toont het universum dat erger kan. Ja, zeker. Maar ik heb ook al geleerd, je krijgt niks dat je niet aankunt. En dat geloof ik ook heilig. Dus ik denk, alles wat ik aankan, zal wel een reden hebben zeker. En daardoor zit ik ook een beetje nu hier, omdat ik een verhaal heb. Dus ja, daar geloven we dan maar in. Ja, en dus dan zitten we bij die twee winkels onder eigen beheer.

Twee, drie winkels, eigen beheer. En dan liep ik gewoon vast met de winkelmeisjes. Ja, en dan kwam de film, The Founder. Oké, pik van daar maar in. En ja, bij The Founder, het franchiseconcept, ik snapte het direct. Ik snapte hoe je eigenlijk een franchisenemer, ja, een franchisenemer, om dat te definiëren,

voor mij, dat zwerft tussen een ondernemer en een werknemer. Dat zit daar wat tussen. En dat is eigenlijk wat ik nodig had. Want ik vind mezelf ondernemer. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja. Ja.

Maar je hebt natuurlijk daar werknemers voor, maar daar kun je onvoldoende op rekenen, vond ik persoonlijk, uit ervaring. En die franchisenemers zitten daar tussen. Dat is eigenlijk iemand dat wilt ondernemen, maar toch ook wel een beetje begeleiding wenst. En ja, in de film van McDonald's zag ik dat die natuurlijk een stuk ondernemerschap bevatten,

dat die meestappen ook in het risico. Want die vestigingen, die franchisenemers, ja, die hebben hun eigen... Die hebben hun eigen BV'ken, dus die winkels zijn allemaal aparte BV's, en die zijn daar aandeelhouder van. Dus die zitten echt mee in het risico. Je weet gewoon dat die mensen ook al ingaan.

En dat is een mentaliteit. Ik zeg niet dat dat niet kan bij een werknemer, maar zeker als je groot gaat worden en je gaat met tientallen of honderdtallen mensen zitten, zal het toch een uitdaging zijn om allemaal mensen te hebben met skin in the game die er honderd procent voor gaan, want heel vaak is dat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken. En die mindset van een franchisenemer

was voor mij wel doorslaggevend, dat ik zoiets had van, hey, die gaan echt wel mee all-in, die trekken naar dezelfde kant van de kar, die gaan niet tegenwerken, want die willen ook the bigger picture, die willen mee in een groeiverhaal stappen, en die zijn niet bang om daar ook een cent voor op tafel te leggen. En ja, heel veel heb ik daar verder toen niet over doorgedacht.

Ik zag die film en ik dacht, ik ga het gewoon in franchisen steken, en we zien wel. Wat ik nu had met die eerste winkels, was duidelijk, als ik deze wil doen groeien, ja, niet met een deze. Dat was het gewoon niet. Dus dan dacht ik van, ja,

ik probeer gewoon franchisen en we zien wel. En op die moment was er hier in de regio een bakker met drie, vier winkels, en die wou ik stoppen. Had ook geen opvolging. Geen en één bakker heeft opvolging. En toen dacht ik van, oké, think big, McDonald's style.

Ik ga met die mensen in gesprek, en ik zeg, kijk, je vindt niemand. Je krijgt het niet verkocht. Het is eigenlijk waardeloos. Het gaat gewoon doodbloeien. Dus ze zei dat wij eruit raken. En ik denk dat we twee of drie gesprekken maar hebben gehad. En dan,

zat mijn eerste overname, mijn eerste buy-in-beeldje eraan te komen. En dan dacht ik, ja, dan gaat het van drie ineens naar zeven. En dan dacht ik van, oké, we noemen het op. Het is franchise. Ik stel de regels op. Ik heb me dan uiteraard ook verdiept in franchise,

want ook daar weer, ik kende daar niks van. Nu, er is een federatie, de Belgische Franchise Federatie. Ik heb me daarbij aangesloten. Ja, daar zitten alle groten in. De Quicks, de Carrefour's, de Colora's, de Ixina's, maar ook zo de kleine, onbekende franchises.

En ja, ook daar weer, ik had die kennis niet, dus zoekt ze bij wie ze wel heeft. Ik had nog altijd het voordeel van mijn jeugdig enthousiasme, dat die mensen charmeert. Het stukje dat ik al mee had, maakte ook indruk. En ook daar heb ik weer gewoon kennis gekregen van mensen die ze hadden. En daardoor maakte ik gewoon veel minder fouten.

Maar dat is in het begin wel cruciaal, want het is in het begin dat je eigenlijk geen middelen hebt bijna. En als je in het begin te veel fouten maakt, dan ga je het gewoon rap kapot en dan is je motivatie rap weg. Maar als je voelt dat je steun krijgt uit diverse sectoren. Ik had mensen met vastgoedkennis die mij steunden. Ik had businesscoaches die mij steunden.

En dan kwam ik nog eens met mensen met franchiseervaring, die ook zeiden, kom, we helpen nu de goede weg op. Ja, dat heb je wel nodig, met al die tegenslagen. Want je kunt elke keer zelf rechtstammen, het is ook heel fijn dat er eens een in zijn hand uitstikt. En ja, voordat ik het wist, had ik met dat vastgoed destijds veertien appartementen, en nu weer, voordat ik het wist,

waren er zeven kopijns, en dan dacht ik, oh jam. En dan dacht ik, ja, ik zit maar op franchise.be, daar staan franchisegevers op. En we zien wel. Ja, wat ik niet had verwacht, was dat de komende drie maanden er nog drie winkels gingen bijkomen,

omdat er direct zeven, acht gesprekken waren van die mensen die zeiden van, oh zeg, je bent hard aan het gaan, we willen eens komen luisteren. En ja, al die gesprekken, die gingen gewoon vlot. En ik vond dat echt grappig, want ik was altijd jonger dan die andere mensen. En ik had die toch elke keer mee in mijn verhaal,

mee in mijn energie, en die wouden daar mee voor gaan. En ja, op eigenlijk nog geen jaar tijd waren er tien Atelier Kopijn winkels, en was er echt al ineens een bedrijf dat ik dacht van, wow, wat is deze? Oké, dat is wel gestoord. Ja.

Hoe zit dat in elkaar? Hoe heb je voor Atelier Kopijn dan dat perfecte franchise-model geïnstalleerd? Hoe, ja, iets technisch herkant ervan, hoe zit dat in elkaar? Oké, het perfecte model zit ik nog heel ver af. Ik heb vooral heel veel fouten gemaakt,

maar dan snel geschakeld. Hoe zit franchisen ineen? Wel, ik vraag mij oprecht af, als je dat aan alle franchises vraagt, of je daar een heel schoon antwoord op kunt krijgen. Want ik heb echt proef ondervindelijk. Hoe is dat begonnen? Oké, we hadden die productie,

dus die producten konden we leveren. En dan wilde eigenlijk dat je franchisenemer zo'n focus op één ding kan leggen. Daar dicht voor mij de waarde. En wij hadden zoiets, de focus van een winkeluitbater, een franchisenemer baat een winkel uit, moet op die winkelbater,

die winkel liggen. En alles wat daarbij komt kijken, moet ik trachten weg te pakken van die mens. Moet ik die niet ondersteunen. Nu, dat zorgde ervoor in het begin, dat ik veel te veel petjes op had. Want ja, wij gingen de website maken, en iedereen kon dezelfde site gebruiken.

Wij gingen de webshop maken, daar kreeg ik allemaal veel tijd in. Dus het is vooral heel veel tijd en repetitiviteit, daar moet ik ze van ontlasten. Dus we hadden een website, we hadden een webshop, moesten ze er allemaal niet mee bezig zijn. En we hebben allemaal hetzelfde kassasysteem laten installeren,

zodat wij dat van hier, wij, toen nog ik, dat van hier kon managen. Dus ik dacht, ik haal dat weg van u, en ik haal dat weg, en ik haal dat weg, zodat uw focus puur op de winkel. Ik ga ook, omdat we nu,

we waren heel snel met die winkels, dus ik had zoiets van, ja, we zijn hier wel een serieuze partij aan het worden. Ik ga vanaf nu ook de aankoopgesprekken doen. Want ja, we spreken hier niet meer over één zak suiker, we spraken al over een paletsuiker, of over een paar paletten. Dus ik zei, wij als groep,

doen volume. Dus ik wil volume prijzen, waardoor je natuurlijk meer marge krijgt voor uw winkels. Dus in mijn ogen is franchisen, de marketing ondersteunen, en de aankoop. En hun focus puur op de winkel. En dat zijn wij beginnen doen,

of je nu één flyer moet maken, het ontwikkelen van een eindejaarsfolder, ja, dat is een eenmalige kost van 3-4000 euro, en dan drukt u op lages. Ja, dat moest maar één keer ontwikkeld worden, voor tien winkels. Dus al die kleine gains, zijn wel waardevol,

voor een uitbater. Die moesten eigenlijk niet meer bezighouden met een folder, en die folder was goedkoper dan ooit tevoren. Die moesten eigenlijk niet meer bezighouden met aankopen, en de prijzen waren goedkoper dan ooit tevoren. En daar gaat het eigenlijk, ja, het is gewoon schalen. Alles wat je in het groot,

als je morgen zegt, ik wil hier honderd auto's kopen, of ene, je krijgt een andere prijs per stuk. Dus daar ligt een heel grote waarde van het franchisen. En dan natuurlijk door toe te treden, tot de Belgische Franchise Federatie, die komt ook met de avocaten, in contact voor die contracten, waar je gaat duidelijk maken,

wat zijn de verwachtingen langs de ene kant, langs de andere kant. Dat was er in het begin niet, hé. In het begin was dat een samenwerkingcontract. Nu is dat echt een contract geworden, met, ja, dat gewoon zekerheden geeft, langs beide kanten.

Zowel langs onze kant, als langs hun kant. Dus dat is echt gaandeweg, op die vijf jaar, sterk geprofessionaliseerd. Het is ook begonnen, toen als we ineens met tien waren, ja, ik had ook geen tijd.

Dus dan heb ik ook met een eerste werknemer, samenwerker eigenlijk toen, aangeworven. Kei tof ook nog wel eigenlijk. Die zat in de jury, van de starter voor het jaar. Wauw. Die zat daar als,

als, als, ja, als, vanuit innuzo. En die had tien jaar ervaring, in het begeleiden, van starter naar scale-up. En die woonde toch wel in Brasschaat zeker? Dus ik zei toen tegen,

tegen de Jelle van, zeg, goh, Jelle, die was mij natuurlijk waarbij blijven volgen. Die zag ook die winkels gaan, en ik heb die gecontacteerd, en die zegt, ja Jelle, ik verzuip, hé.

Allee, dat was ook gewoon de waarheid, hé. Wat ken ik van franchisegegevens? Niks, hé. Ik had een goeie insteek, een goeie inborst, en ik, een visie en een missie en en en, maar het realiseren,

je kunt ook maar zoveel, hé. En dan is eigenlijk de Jelle bij ons gestart, die Jelle Volkaerts. Ja, en die had tien jaar ervaring van bij innuzo, om starters te begeleiden naar scale-up. Ik was starter, maar Elken Atelier Copijn op zich, was ook een starter, hé.

Dus dat was mega waardevol. Die heeft twee jaar, twee jaar en een half voor ons gewerkt. Die heeft mee echt gebouwd, ook aan de structuur. Die zei ook van, oké, we gaan zo, zo, zo. En we zijn dat echt samen gaan uitwerken.

Simultaan volgde ik heel veel cursussen, opleidingscursussen, en die kennis echt gewoon maniakaal gaan toepassen. En zo zijn we dan eigenlijk gegroeid naar een eerste werknemer, een tweede, een derde, en zo is het echt gewoon beginnen groeien. We hebben nu deze week ook nog iemand aangenomen,

die start als franchise manager. You copy-paste. Al die groten hebben een franchise manager, een dit, een dat. Ja, ik had dat allemaal niet, dus ik dacht, ja oké, ik moet zo'n posities gaan invullen. En je praat gewoon met die mensen,

en je zegt van, kijk, wat doet die, juist, ik heb heel goeie banden met de mensen van Colora, die hebben meer dan zestig franchisenemers. Ja, ik ben heel rap iemand dat zegt van, zullen we eens gaan eten? Ik wil jullie graag uitnodigen. Heb ik trouwens ook van Karel geleerd.

Ga gewoon met mensen in verbinding. En je verschiet ervan hoe dat mensen echt wel willen delen. En waarom sta ik nu, waar ik sta op eigenlijk een vijf jaar ondernemerschap, door al die mensen? En akkoord, je moet er wel voor gaan. Je moet ook tonen dat je niet opgeeft bij de neers, dat is best een tegenslag.

En je moet ook luisteren, want je kunt wel kennis hebben, maar als je niet meer aan de slag gaat, dan blijven die je ook niet helpen. Want dan denken die, ja, vriend, ik had gezegd, ga naar links en ga naar rechts. Ja, trek je plannen. Maar ik ben altijd heel, heel kordaat aan de slag gegaan

met de kennis die ik van iedereen heb gehad. En het waren mensen die het succes hebben behaald. En ik heb ze nagedaan. En tot op vandaag zet men dat duidelijk op de juiste weg. Ik ben er nog verre van. Het zou ook raar zijn, ik ben maar vijf jaar bezig. Maar je voelt wel dat het klopt. En die franchise is eigenlijk een vorm

van ondersteuning en alles wat ik heb, is ondersteuning. Ik heb een heel groot netwerk weten opbouwen op relatief weinig tijd. En die zijn er voor mij, maar die zijn er ook voor al mijn uitdagingen met de franchise. En op vandaag kunnen wij ons franchisenemers echt ontlasten op heel veel vlakken. En hebben wij eigenlijk per vlak een persoontje

waardoor je echt in hyperfocus kunt gaan. En ik denk dat daar de waarde ligt van die franchise, is eigenlijk dat team dat je vormt. Heel veel zelfstandigen staan er alleen voor en zullen dat ook beamen en dat is gewoon pittig. En ze zeggen dat hé, het wiel is al uitgevonden, je moet het niet opnieuw uitvinden. Maar je moet wel in gesprek durven gaan met mensen

die je willen helpen en dat ook toelaten. En ja, als franchisegever hebben wij hier nu vier, vijf, zes mensen die elke dag bezig zijn om die winkelpunten te laten groeien, om mee in de cijfers te duiken, om mee te kijken wat gaat er goed, wat gaat er niet goed, wat kunnen we doen. En we zijn echt een, ja, we zeggen dat ook altijd, onze slogan van Copijn is ook, Copijn is altijd daar voor elkaar en dan leven wij wel echt.

Uiteraard maken wij fouten, uiteraard. Dat gaat alle franchisenemers gaan interviewen, gaat ook wat negativiteit krijgen, uiteraard. Maar we zijn echt wel een familie die allemaal dezelfde kant op willen gaan en dat overwint alle obstakels, ook gelijk een brand. Want je weet, het is niet alleen voor mijn eigen hé. Toen dat staf brandde, kon ik iets zeggen, ik laat het hierbij, ik vind het wel werk of ik ga niet anders doen.

Uiteraard, dat had makkelijk geweest. Een bericht van je host. Als founder of CEO ben jij het gezicht van je onderneming. En één van jouw taken is om je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Want om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatige basis bereiken en moeten zij weten wat jij voor hen kan doen.

Maar ik weet dat dat tijd kost en dat dat niet je core business is. En daarom doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founderbrand dat je zaak omzet en impact doet groeien op een leuke manier en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten die onze content voor ondernemers creëren. Meer info in de show notes. Zullen we meteen verder inzoomen op die brand? We kunnen nog even verder gaan op het franchismodel.

Maar voordat we dat doen, even benadrukken wat je hier al de hele tijd aan het zeggen bent. Dat dat heel goed doordringt bij de luisteraar ook en bij mezelf. Dat is hoe belangrijk het is om je te omringen met mensen die al verder in het vak staan. En om daarmee te gaan praten en van hen te leren. En het allerbelangrijkste, waar jij het schoolvoorbeeld van bent, is het dan effectief ook te gaan doen. Die coachability. Ja.

Kennis gaan halen bij de top en je gaat het dan zelf gaan uitvoeren. En dat is waarom jij op zo'n korte tijd al zo'n serieuze stappen hebt kunnen maken. Ik vind dat zó iets belangrijks. Dat is wat ik met de podcast al 83 afleveringen lang doe. Om dat ook mogelijk te maken voor andere mensen. Leren van top ondernemers en mensen die zo ver staan in hun vak, zodat je het zelf kan gaan doen. En ik vind dat zo chic dat jij dat zo intensief hebt toegepast. Tja, is dat het voordeel dat ik uit BSO kom?

Ik had weinig kennis en ik wou iets gaan doen. En ja, ik heb altijd wel begrepen. Ik heb altijd gesport, ik heb altijd gebasket. En het is simpel. Ik zal het voorbeeld pakken van voetbal, want iedereen kent voetbal net wat beter. Als je wilt gaan voetballen en je kunt kiezen, je krijgt morgen training van jou, Ben. Of je krijgt training van mij. Of je krijgt training van Cristiano Ronaldo.

Wie kies je dan? Ja, Cristiano Ronaldo. En als je wilt gaan ondernemen, ga je dan met je ouders praten. Die alle twee heel hun carrière in loondienst hebben gewerkt. Ga je dan met je buurman praten die een iets schonere auto heeft. Of ga je op zoek naar die mensen die zo succesvol zijn dat je gewoon jaloers wordt. Ik ben voor die mensen gegaan. En het leukste is, die mensen zijn daar voor je.

Je hebt businesscoaches. En ja, veel mensen zeggen, dat is Siever, dat zijn charlatans. Wel, dan vraag ik aan die mensen, oké, wat heb jij mij te leren? Mag ik je bankrekening eens zien? Ik ben er nooit jaloers op geweest. En ik had zoiets van, oké, noem het een charlatan, noem het een dit, noem het een dat. Ik ga er toch eens naar luisteren, want wat heb ik te verliezen? Want zijn auto is schinder dan de mijne.

Zijn huis is vier keer groter dan de mijne. Hij doet toch wel iets juist, of niet? En dan zal ik het ook wel merken. En dan ben ik in de leer gegaan. Eerst gewoon een gratis avond. Dat was een affiche. Zag er succesvol uit. Schone auto, de poster, volle zaal.

En het was gratis. En ik was jong. En ik dacht. Ik ga gewoon luisteren. Niks te verliezen. En voor mij was dat heel indrukwekkend, wat die mensen allemaal verkondigden. En akkoord, was het allemaal de waarheid? I don't know, op dat moment.

Maar het zette bij mij wel een vuur in gang. Waardoor ik wel zoiets had van, oké, kijk, ik wil met meer van die mensen praten. Want sommige gezegden hoorde ik toen, die een avond, maar hoorde ook regelmatig ervan. Je wordt het gemiddelde van de vijf mensen waarmee je omringt. Bepaalde dingen. Dingen kwamen terug in boeken, kwamen terug op het internet en kwamen terug bij sprekers. Dus er moest toch wel een waarheid achter zitten. En ja, weer eens, ik had zoiets van, ja, ze leren me dat.

Ik heb geen alternatief. Ik ga dit toepassen. Maniakaal. Want ik vond, als het ooit niet zou werken, kon ik op z'n minst m'n cent terugvragen. Want de cursussen, ze hebben een aardig prijskaartje. Zolang je niet weet wat voor waarde dat je eruit krijgt. Dus die eerste cursus. Met dat vastgoed, dat was een heel gedoe, maar dat heeft zich bewezen.

Met een eerste ondernemerscursus, dat was een veel steviger prijskaartje. Dat heeft zich ook in de komende maanden bewezen. En dan heb je gewoon zoiets van, wauw, wat die zegt, als ik dat echt toepas, werkt dat. En eens je die klik maakt, dan wil je, een of welke cursus volgen, maniakaal toepassen. Want voor mij is het al geen vraag meer of het werkt. Voor mij is het, wat kost de cursus? Vijfduizend? Ah, dan haal ik er wel vijftig of honderdduizend euro uit.

Wat kost deze cursus? Vijftigduizend. Ah, dan haal ik er wel een half miljoen of een miljoen uit als ik het juist doe. En ja, niet morgen. Maar veel grappiger dan dat je soms denkt. Op termijn, ja. Ik vind het heel grappig dat je zegt, en de luisteraar weet dat niet, maar ik besefte het gisteren ook pas. Ik was afgelopen jaar ook op een gratis seminar van Karel van de Velde toen.

En het was gisteren tijdens mijn voorbereiding dat ik besefte dat jij op dat podium hebt gesproken. Dat jij daar je verhaal had gedeeld. En mijn frank viel toen, als ik een foto zag op de website. En Karel is zowel in de link, hij is een aantal weken geleden ook op de podcast geweest. Ik vond dat een fantastisch gesprek. Echt, mijn hoofd ontplofte bijna van alles wat daar op mij af kwam gekomen. En ik had hem gisteren dan ook een berichtje gestuurd dat ik met jou een gesprek ging doen. Omdat jullie elkaar heel goed kennen.

Ik had hem gevraagd van, als jij een vraag zou stellen aan Serge, wat zou dat zijn? En daar kwam iets heel interessant uit over. Over die ontwikkeling. Dus, jij hebt al sinds zeer jonge leeftijd geïnvesteerd in jezelf. Op verschillende manieren. In kennis en strategie. Onder andere op de seminars van Karel van de Velde. En je toonde mij daarnet, je schap met alles van de cursussen dat je al hebt gedaan.

Totale waarde iets van 200.000 euro ofzo. Wat leverde dat allemaal op? Al die seminars, al die cursussen dat je deed, al die investeringen in jezelf. En wat is het rendement van die persoonlijke en die professionele ontwikkeling? In mijn ogen is dat onbetaalbaar. Ik ben begonnen met een droom van ondernemer worden, maar ik besefte wel dat ik die kennis niet had. Ik heb jaren de stempel BSO gehad.

Dus ik had zoiets van, ik moet mij gaan etikeren. En ik ben dan inderdaad in het begin bij Karel terecht gekomen. Ik was blown away vanaf het eerste moment. Enerzijds door de energie, anderzijds door een volle zaal mensen die in verbinding willen gaan. Ook dat was dan weer netwerk. En dan nog eens de kennis. Die combinatie, dat is een killer combo.

Ja. En ik ken heel veel mensen die dezelfde cursussen gedaan hebben, maar er niet mee aan de slag gaan. En dan doe je dat aan schapontwikkeling. Dan krijg je een heel schoon schap, een heel duur schap. Maar uiteraard geven alle business mentors, Karel ook, die zeggen ook, je moet er wel mee aan de slag gaan. Je moet wel na die week opleiding stappen zetten.

Nu, ik had ook geen keus. Want wat drijfde mij? Kunnen tonen dat BSO niet de foute keuze was. En dat je nadien kunt verder studeren. En die cursussen, de cursus is vaak een week. Maar dat is een week zo intensief, je kunt dat vergelijken met twee jaar school. Maar op één week krijg je dat mee, met een energie in je, en met ineens honderden mensen die dat je leert kennen, want er zijn dan ook allemaal groepjes van, en dan ga je aan

de slag. En ja, dan heb je gewoon ergens bewijsdrang. Ik heb enerzijds bewijsdrang naar mijn ouderstoel altijd gehad, ik heb dat ook naar mijn eigen gehad. Maar ik heb dat ook altijd gehad naar mijn mentor. Want ik heb alles gehad. Want ik heb altijd opgekeken naar mentors, anders zou het ook geen mentor zijn, in mijn ogen.

Dus bij een Karel had ik ook echt zoiets van, wauw, die is een verhaal, die is een successe, die is uiteraard ook in de leer gegaan, he, destijds bij mensen. En dan dacht ik van, ja, kopieer, volg, doe, en dan zit je gewoon goed. En die eerste cursus, dat was een vijfdaagse, dat trok mijn hoofd zo open, en daar was dan een vervolg aan. Ja, je zou toch zot zijn als je dat vervolg niet wou volgen. Dus ja, ik stak daar mijn hand omhoog van, ja, ik wil in dat vervolgtraject gaan stappen, want na die vijf dagen was die waarde zo overduidelijk, dat ik echt zoiets had, hier moet ik meer van

kunnen. En ik heb een tweejarig traject doorlopen bij Karel, ik heb nadien nog bij anderen ook in de leren gegaan. Elke cursus komt er buiten, en je weet eigenlijk al, het maakt niet uit hoeveel het kost, je hebt er maar al drie keer uit de dag na de cursus. Door de mensen dat je leert kennen, die ook zo'n investering doen, door de kennis dat je meekrijgt, en het vuur dat ze elke keer weer aansteken. Want, je komt terug op je kantoor, op je bedrijf, je komt terug in je huis, en je zit eigenlijk

terug een beetje in die grijze wereld, waar je de haters hebt, die zeggen, oh, ik zou dan nog een goeroe geweest, of, dat is er gewoon. Dus, je wordt heel makkelijk ook teruggetrokken in dat negatieve, in dat grijze, en het blijven volgen van cursussen is voor mij daar zo waardevol in, want als ik nog maar weet dat ik binnen zes maanden een cursus heb, krijg je bij zes maanden al, krijg je dat vuur al niet meer lager. Ik kijk er al zo naar uit, want ik ga weer netwerk, kennis, en, en, en. En, ja, door het dan nog eens maniakaal te gaan gebruiken, zie je ook gewoon de resultaten. En eens dat je de resultaten ziet, dan is het toch een no-brainer.

Allee, dat is hetzelfde als te zeggen, bij marketing steekt er een euro in, er komt twee uit, dan is mijn cursus niet anders. Die cursussen hebben voor mij alles betekend. Ik ben nu een vat vol wijsheid. Terwijl dat ik halverwege de dertig ben, die kennis, die gebruik ik nu in het bedrijfsleven. Maar die kennis zit wel voor eeuwig tussen die twee oren, hè. En ik heb ze geleerd bij mentors, rond mijn twintig, tussen mijn twintig en mijn dertig, maar ik heb nu zelf twee kinderen, die hun opvoeding, die gaan zo anders zijn dan mijn

opvoeding, en dat is niet negatief bedoeld naar mijn ouders, die hebben gedaan wat ze konden, maar ik ga ook doen wat ik kan. Alleen door die cursussen kan ik zoveel doen. Ik kan veel meer, nu al, ja, en dat geeft je gewoon mee, en ook dat, inderdaad, dat is grappig, je zei, de waarde, 200.000 euro, nee, dat was de kostprijs. De waarde is onbetaalbaar, want die kennis, die zit in mij. Ik deel die, ik heb nu venoten sinds 2023, ik deel die met mijn venoten. Ik deel die met mijn franchisenemers, ik deel die met mijn kinderen.

Ik doe ondernemer voor de klas, ik deel dat daar. Dat is, ik ben zo verslaafd geraakt aan die kennis te krijgen, en je wilt dat ook gewoon doen. Teruggeven. Ondernemer voor de klas, ik doe dat nu twee jaar. Zo ben ik ook uiteindelijk bij Karel ooit op het podium geraakt. In een van de cursussen van Karel gaf ik aan dat ik dat deed. Ik was zeiknat van het zweet, ik kon met die stress niet om, ik vond dat spannend, en,

en, en, en, en. En, ja, er was een oefening, en we moesten op stoelen liggen, en ze kwamen eigenlijk over je roddelen, dat was de oefening. Positief, maar ook negatief, en je moest doen alsof je in coma waart. Dus, je ogen moesten dicht zijn, je kon alleen maar luisteren, en je kon niet reageren. En ik had aangekaart al, een keer bij Karel, van, ik wil dat echt, ik wil dat meesteren, ik kijk zo op naar hoe je op een podium staat, hoe je dat pakt, hoe je dat doorleeft. Ik zeg, ik wil dat ook gaan kunnen.

Eerst zetten die meisje dan ineens op het podium om een tekst te brengen, doodgaan, echt waar. Erger als een brand, erger als een kanker. Maar nadien, met die oefening, zei hij dan wel van, ja, wat Serge nog niet weet, is dat hij binnenkort op het jongerenseminar voor 400 man mag spreken, want hij wil dat leren. Dat vergeet hij nooit. Oké. Ik heb het geluk gehad, geluk, geluk dwingde af, zou Karel zeggen, dat is ook zo. Ik heb het geluk weten afdwingen dat ik Karel op een heel goeie manier, eigenlijk bijna

persoonlijke manier, heb leren kennen. Dat hij mij ook in de gelegenheid heeft gebracht om te doen voor dat jongerenseminar. En dat trekt je borstkast open, dat vuur, dat spat eruit. En eens je die microbe te pakken hebt, van kennis krijgen, geven, dat is een trein dat vertrokken is en dat nooit nog stopt. Dus voor mij... Die cursussen, die hebben heel mijn leven veranderd. Zowel vastgoed, dat mij een start heeft gegeven financieel, als dan de kennis over ondernemerschap.

Want ja, ik zeg op vandaag trots en hand op hart dat ik nog een ondernemer ben. Maar de eerste 18 jaar zat ik wel op de BSO-bankjes. Daar vormen ze dat niet. En dat is allemaal gekomen op eigenlijk twee, drie jaar tijd. Door de investering aan te durven gaan, ook zelfs nog niet wetend hoe ik het betaald ging krijgen. Maar ja, voor mij... Cursussen, het is een godsgeschenk. Het is een dag van vandaag zo gemakkelijk geworden.

Nu met het internet, hetzelfde bij je podcast. Als je gewoon al luistert naar al de mensen dat jij hebt gehad op je podcast. En als je daar de learnings uithaalt, manneke, dan zijn er vertrokken ze. Voilà, beste advies. Je moet het gewoon willen. Dat is waar. Om die investering in die cursussen en de waarde daarvan nog wat meer in context te brengen. Je hebt hier nu een prachtig bedrijf.

Je bent starter van het jaar geweest. Franchisegever van het jaar, waar we nog op terugkomen. Je hebt tegenslagen meegemaakt. Je hebt prachtige dingen gedaan. Waar had je geweest als je die investeringen in jezelf niet had gedaan? Dat is een hele gemakkelijke. Want dan had ik gedaan wat mijn ouders deden. En dan was ik nu gewoon, misschien nog wel in de bakkerij beland.

En dan was ik ergens gewoon in loondienst. En dan had ik daar gewoon mijn uren gedaan. Met een vurke die op een waakvlam staat. Of zelf uitstaat. Had ik nooit mijn volle potentieel bereikt. Niet dat ik daar al ben. Maar ik ben wel op weg. En ik ga ook niet stoppen totdat ik daar ben.

Maar het is heel simpel. Dat is allemaal in gang gezet door mentors. Door mensen iets te zien doen en dan te voelen van hé, ik wil dat ook. Een van Karlsens schoonste gezegden is gewoon als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Nu, wanneer je alleen maar de bril op hebt van je thuissituatie is de kans heel groot dat je je ouders gaat nadoen.

Uiteindelijk. Ik heb nu twee kinderen. Eentje van acht, eentje van vier. Ja, die doen nu gewoon na. Die hebben nog geen eigenheid. Die zien en die kopiëren. En dat wordt eigenlijk hun blueprint, hun blauwdruk. En ik geloof oprecht, en je ziet dat ook in de maatschappij.

Je hebt gewoon de regio's waar er armoede zit. Je hebt de regio's waar er alleen luxe villas staan. Je hebt zelfs regio's waar een Bugatti saai is. Dat is omdat... Ja, ik geloof heel hard, de mensen rondom je hebben daar effect op. En als ik nooit richting... Dus was gestapt. Als ik nooit in contact had gekomen met die luxe of rijkdom of succes,

hoe je het wilt noemen. Als ik gewoon thuis... En ik had mijn klepjes opgehouden. Ja, dan had ik gelijk heel veel mensen gewoon in hetzelfde fabriek gaan werken als mijn vader werkt, bij wijze van spreken. Dus nu, een journalist had me niet afgegaan. Mijn Nederlandse taal. Praten gaat.

DT-fout is een andere uitdaging. Maar heel vaak zie je gewoon dat mensen gaan doen wat de persoon voor hen deed. Ik heb daar één geluk gehad ook nog wel in mijn jeugd. Ook wel tof nog op zich. Ik heb mijn vader. En mijn vader zijn allerbeste vriend is mijn Peter. Zo als je gedropt wordt, vragen ze Peter meter. Dus mijn Peter en mijn vader kennen elkaar van hun dertien, veertien jaar al.

Ze zijn beide tegen de zeventig ondertussen. Ik ben laat geproduceerd. En mijn vader is de typische heel zijn leven in loondienst en van pre tot pre toekomen. Is twee dagen langer in de maand, dan wordt het wel spannend. Want het is op. Terwijl mijn Peter is wel zelfstandig ondernemer geweest en die had altijd...

De nieuwste gsm, de schoonste auto. Dus ik heb dat altijd wel zo die prikkel van jonge leeftijd meegekregen van waarom heeft hij alles en heeft papa bijna niets? En ja, dat was wel een ondernemer. Dus ergens is dat verschil er altijd geweest. En ik heb dan later het een boek gelezen van Richard Pordet. Kent je misschien ook wel. Dat was voor mij zo'n heel herkenbaar verhaal.

Dat was van mijn vader en mijn Peter. Dus ik ben altijd wel op jonge leeftijd getriggerd geweest. En dan ben ik echt gewoon op zoek gegaan naar oké, wie kan mij daarover? Wie kan mij daarover leren? En zo ben ik ooit bij een poster gekomen van Karel van de Velde. Dat ik dacht van ja, wauw, daar is die er echt succesvol op. En cursussen zijn mijn alles. Dat schabla dat hier staat, dat is het enige dat ik echt voor naar binnen

zijn gelopen toen als het in brand stond, dat ik zeg dat moet eruit. Het was nog veilig, overleg met de brandweer. Maar ja, ik zeg uiteindelijk. Hoe zeggen ze dat vaak? Lekker met een spons ook. Als je een spons vult met water en je nijpt erop, komt daar water uit. Alhoewel als je nu op mij nijpt, komt daar... Kennis uit, mee hopen.

En dat zorgt gewoon dat je de juiste beslissingen maakt op de juiste momenten. En zelf wanneer je twijfelt, kun je in je netwerk nog eens even te raden. Ik kan morgen mijn mentors een bericht sturen, maar ik zit met een beslissing. En dat was allemaal niet geweest zonder die cursussen. Dat is... Het is geen vangnet, maar het zijn tien parachuten tijdens het ondernemen. En als je springt, want ze zeggen ondernemen, je moet springen. Alhoewel, het is heel tof met één parachute. Het is nog veel toffer met tien parachutes.

En kennis zijn gewoon parachuten. Want de fouten die je hebt, de fouten die je niet maakt, dat geld verdienen is veel moeilijker dan de fout niet te begaan. Ja, prachtig. Dus voor mij, ja... Ik adoreer mijn mentors, zo simpel is het. Die hebben heel mijn leven meteen gewoon op het juiste spoor gezet. En ja, je moet het zelf doen, en dat zeggen ze ook.

En dat is ook zo. En het is bloed, zweet en tranen. Maar alles wat ik al heb meegemaakt, waarom kun je dat elke keer plaatsen? Omdat je altijd wel een verhaal hebt van iemand die nog iets erger heeft meegemaakt. Je hebt altijd wel mensen die zeggen zo. En dit en dat. En dat heb je gewoon nodig. De dag van de brand heb ik mijn mentors ook gehoord.

Heeft Karl mij ook gebeld. En hij heeft gezegd, deze bedrijf is ook afgebrand. Praat daar eens mee. Ja, die mens was ondertussen verdubbeld. Guess what happened? Ja. Na de brand zijn wij ook verdubbeld. Dat is ongelooflijk, hè.

Ja, dat is... Ongelooflijk. Oké, maar daar komen we straks. Even terug naar het franchise-model. In mijn voorbereiding had ik daar ook nog iets gezien van het triple-verdien-model. Ja. En dat prikkelde mij wel. Wat is het triple-verdien-model?

Dat komt ook een stuk uit de film natuurlijk van McDonald's. Maar ja, wij zijn op vandaag niet van alle panden. Maar wij proberen altijd eigenaar te kunnen worden van het pand. Want dan verhuur je aan je franchise-nemer. Dat is een bron van inkomsten. En of je hem nu aan mij verhuurt of een andere vreemde. Als we toch kiezen om te huren, mag het naar mij komen. Daarnaast zijn we natuurlijk als franchisegever franchisegever.

Daar zit ook een verdien-model achter. Wij werken met een fee, zoals alle franchises werken. Dus dat is eigenlijk een tweede lijn van inkomsten. En daarnaast hebben wij onze eigen productie. Dus wij zijn ook hoofdleverancier. En dat is de derde stroom van inkomen. Dus op die manier, in een ideale scenario, kunnen wij het pand kopen. Verhuren wij het.

Zijn wij franchisegever en zijn wij hoofdleverancier. Alles in één. En dat is gewoon een hele fijne dat die drie straatjes bij dezelfde partij komen. Zo je hele keten eigenlijk ga je beheren. Of eigenaar van zijn. Ja. En dat is gewoon fijn. Ja, je kunt huren bij eender wie.

Ja, je kunt grondstoffen of producten eender waar. Maar het is wanneer je die dingen allemaal op een lijntje krijgt. Ja, dan ben je echt een groep aan het worden. Ben je echt aan het groeien en dat heeft voordelen voor iedereen. Maar ja, uiteraard ook voor ons. Dat is ook heel de insteek. Het risico ligt hier aan onze kant ook veel hoger dan bij andere partijen. Maar het is een hele leuke als je weet van oké, ik heb mijn huurinkomsten.

Ik heb mijn franchise fee en we hebben de producten die we verkopen. Ja, dat zorgt gewoon voor een stevige basis. Ja. Ik heb het daar net denk ik al eens vernoemd. Maar je bent dus dit jaar, 2025, ook franchisegever van het jaar geworden. Ja. Wat betekent dat en hoe is dat tot in de realiteit gekomen? Ja, ik heb zoiets bij mijn eigen.

Als ik meedoe aan wedstrijden, dan win ik altijd. Dus ineens kwam er weer een wedstrijd op mijn pad. Franchisegever van het jaar. Ik heb als einddoel om ooit ondernemer van het jaar te worden. Dat ligt in de verre toekomst nog wel. Dat is soms dichterbij dan je denkt. Maar. Ja, wij zitten bij de Franchisefederatie.

Dus dat is echt een orgaan vanuit het land uit. Dat is echt wel gemonitord. Er zitten ook mensen van in het parlement en, en, en, en. Het is echt een serieus iets. En daar zitten alle grote franchises in. Dus ja, ik wou daar lid van worden om te leren. Er is geen één franchise dat daar eigenlijk geen lid is. Wat bleek?

Dat die dus ook af en toe wedstrijden organiseren. En dat daar dus inderdaad de franchisegever van het jaar wordt gekozen. En als er een wedstrijd is, dan wil ik meedoen en wil ik winnen. Dus dan ben ik eigenlijk eerst gewoon geïnformeerd. Zeg, ja, kijk, hoe gaat dat in z'n werk? Wat moet er allemaal gebeuren? Uiteraard, dat was een fameus taakje. Dat was een heel document.

Ik denk dat die iets van 80 pagina's lang was. Waar je eigenlijk heel je reilen en zeilen moest uitleggen. Hoe werk je? Hoe ondersteun je? Welke systemen gebruik je? Nu, er is altijd één hoofdvraag. En ja, die hoofdvraag was, hoe gaat het met uitdagingen? Of met problemen.

Het stond problemen, maar we praten niet in problemen. We praten met uitdagingen. Hoe gaat het daarmee om? Nu, ja, dat was... Na de brand, na alles. En we zijn daar heel fel in kunnen schakelen. In heel dat brandgebeuren. Dus ik had wel zoiets van, ja, kijk, volgens mij hebben we wel een interessant verhaal.

Enerzijds, wij waren nog niet superlang bezig. In mijn ogen is dat een voordeel. Want iemand dat al twintig jaar z'n ding doet, die groeit niet ineens met tien, vijftien of twintig procent. Wat logisch is, want die zijn al gigantisch. Dus wij hadden heel stevige groeistappen gezet. We hadden dan heel die uitdagingen gehad van brand, van de kanker. Dus ik vond wel dat dat een stevig verhaal vormde.

Daarnaast, wat ik wel van verschoot, was dat toen ze ons dossier lazen, dat ze zo onder de indruk waren van hoe wij werken. Nu, voor mij was dat niet bijzonder. Want de manier waarop wij werken, van waar kwam die, denk je? Ja, die kwam van de grote ketens. Ik had gepraat met de mensen van Carrefour. Ik had gepraat met de mensen van Belchicken.

Ik had gepraat met de mensen van Colora. Ik had die eens uitgenodigd, de twee grote mensen bij Colora, van zeg, kunnen we eens gaan eten? Ik had toen vier pagina's met vragen bij, om tijdens die zeven gangen, een diner dat heel lang mocht duren, had ik gezegd in het restaurant, zodat ik veel te... Dus ik ben voorbereid.

En ja, toen ik startte, had ik nog geen systeem. Wat moet ik dan doen? Ik, met mijn BSO-achtergrond, zou dan zoeken wat systeem zou werken? Of ga je dan weer vragen aan die succesvolle mens, wat systeem gebruikt u? Ja, en dan ben ik gewoon dat gaan implementeren. Maar die verwachtingen legt niemand bij een startend bedrijf, waardoor dat dus die jury,

want die bestond wel uit redelijk wat mensen ook van de franchisewedstrijd, echt onder de indruk waren. En voor mij, ik ben groot geworden met mentors. Voor mij was dat vanzelfsprekend, dat ik gewoon even in verbinding ging met de mensen die het pad hebben afgelegd. Want zo kan ik veel rapper groeien.

Wat we ook doen. Maar voor die jury was dat nog altijd het achtste wereldwonder. Dat je op zo'n korte tijd, en zo, dit en dat... En voor mij was dat vanzelfsprekend, want ik dacht, dat komt via die mensen, dat komt via die mensen. Ja, van iedereen leerde wel iets. Ook van falende zaken heb ik al geleerd. Want...

Wat je iets niet moet doen, is soms nog waardevoller. En wij hebben gewoon op een paar jaar tijd heel veel kennis gebundeld, en zo ons pad, onze puzzel eigenlijk gelegd. Eigenlijk heb ik heel veel puzzelstukjes gehad, en heb ik dan zelf gekeken van, oké, hoe leg ik mijn padje? En dat was voldoende om die prijs in de wacht te slepen. En akkoord, hè.

Wij werken met dezelfde platform als enkele van de grootste ter wereld. Maar waarom ook niet? En ja, die platformen werken. En ja, van het een kwam het ander. Ik had ook niet gedacht dat we dat gingen winnen. Anderzijds had ik dat wel heel de tijd uitgestuurd, want ik dacht, waarom zou ik niet winnen? We zijn jong, we zijn keihard aan het gaan,

en de hoofdvraag is, hoe gaat het met uitdagingen om? Krijg wie heeft deze uitdagingen allemaal gehad? Dus ik was wel zelfzeker ook, maar ja, toen ze onze naam riepen, dat was wel kiekevels, hè. En dan denk je van, wauw, gestart met die starten van het jaar, dat geeft zo'n boost, dat maakt al die shit mee. En dan komt die in een woord, en dan voel je gewoon dat je juist bent.

En ja, dat gaf ook gewoon de moed om all-in te blijven gaan, hè. Ik las dat er ook nog wat nieuwe zaken aankomen. Iets als Copain Go? Dat is iets dat we aan het bekijken zijn. Dat is zo gekomen uit een heel enthousiast ondernemend gesprek. Want ja, de uitdaging ligt me wel bij winkeluitbaters. Maar dat zit momenteel nog een beetje in de ijskast wel. Maar ja, dat speelt wel.

Dat zal elke ondernemer snappen, hoe dat het brein nooit stopt. Ja. Maar ik heb nu ook vernoten, en soms moet ik ook even op de rem. We zijn nu, ja, na de brand zijn we verdubbeld hier. Er komen nu nog eerst een paar gewone winkels bij. Maar je moet ook, en dat zeggen ook al die mensen, je moet drie, vijf, tien jaar in de toekomst proberen kijken en zien van, oké, waar gaan de uitdagingen liggen?

De eerste uitdaging zit hem bij bakkers. Dat hebben we kunnen managen. De volgende uitdaging gaat hem liggen bij personeel. De grootste uitdaging bij ons franchisenemers. De franchisenemer is er, maar die hebben ook nog altijd personeel. En die uitdagingen zijn er. Dus ook daar zijn we aan het kijken van, oké, hoe kunnen we daar misschien gaan automatiseren?

Kunnen we dingen gaan doen? Iedereen kent al een broodautomaat. Ja, hoe ver kunnen we daarin gaan? Er zijn al een paar cases in van mensen dat ermee aan het experimenteren zijn. En ik ben iemand, ik stuur heel rap uit. Want dan word ik accountable gehouden. Dus ja, ik praat al over Atelier Copijn Go, waar eigenlijk het winkelpersoneel een stuk zou moeten kunnen opvangen of vervangen. Dat valt allemaal te bekijken.

Nu, als je daar in het bedrijf over gaat vragen, weet nog niemand daar iets van. Maar ik werk gewoon zo. Ik heb ook daar tegen de muur gegeven, een vision board. Ik heb geleerd, je moet dingen uitsturen. Uiteraard, dat is ook een valkuil. Want wat ik vaak op mijn dak krijg, is van, ja, maar Serge heeft gezegd, Serge heeft beloofd. Nu, bij mij is dat tijdskader niet gedefinieerd.

Maar eens je iets uitstuurt, denken ze vaak dat dat volgende week of volgende maand in orde is. Dus ja, Serge heeft gezegd dat we gingen groeien met de groep. Maar niet zo snel, of rapper, of trager. Dus iedereen geeft altijd wel zo zijn eigen invulling. Maar ik leef wel mee uitsturen. Want dan moet het. Dat is hetzelfde als ze soms zeggen in het begin tegen mij,

ja, als je wilt leren zwemmen, gooi het hem in het water. En ik heb het letterlijk met mijn kinderen gedaan. Er is iemand dat zwemlessen geeft. En dan moet je letterlijk je babytje in het water gooien. Maar guess what happened? Hij is niet verdronken, hè. En dat is met ondernemen hetzelfde. Dus ik ben wel zo iemand dat veel te vroeg durft te zeggen,

we gaan nog dat doen en we gaan nog dat doen. Omdat vanaf dan begint dat te leven. En vanaf dan zit dat in je hoofd. En vanaf dan worden accountable gehouden. En ik heb het u er straks ook gezegd. Als ik nu aan u vraag, hoeveel rode auto's heb je gezien op weg naar hier? Kun je niet op antwoorden. Als je er straks heen ziet, wel.

Hetzelfde met concepten. Als het zaadje nog maar een klein, klein zaadje is, dan kun je het ofwel gaan koesteren. En ik zeg zoiets van, nee, ik plant het direct, ik gooi er water op en hop, dan mensen me vragen. Wat dit, wat zo, wat zo. Voor mij werkt dat. Soms voordelen, soms nadelen.

Maar ik geloof wel dat ondernemen, het is niet stilstaan. Je moet voordenken. En dat is ook iets dat wij als plicht, als Franschische G, even moeten doen. Je moet over je concept waken. En je moet zien dat je mee bent. En als er dingen veranderen, moet je zien dat je daarmee om kunt. En dat je daarop voorbereid bent.

Laten we dan even over die brand spreken. We hebben het er al een paar keer over gehad. Wat is er op die ene dag gebeurd? Hoe zag dat eruit? Ik kwam, dat was een vrijdagavond, een zaterdag. Ik kwam thuis. Ik denk dat ik een uurtje, een uurtje en een half thuis was. En met een telefoon ging.

En ik nam op, dat is een van onze werknemers. En die zei vlakaf. Chef, er is brand. Wat? Er is brand, er is brand. Maar je hoort aan de level van paniek in een stem, dat er echt brand was. Nu, ik woon op vier minuten van de productie. Ik was hier op één minuut.

Ik kwam hier aan de rotonde aan. Daar stond al politie en alles. Ik mocht eerst niet door. Ik zeg, je bent een zaakvoerder. Uiteraard moet je dan wel door. En ik kwam hier aangereden. En ja, je kunt het niet anders zeggen. Dan, de vlammen kwamen door het dak.

En ik stond daar en ik dacht. Hojam. Deze is grellig. En een brandweer komt. Een politie komt. En die stellen als eerste de vraag. Die vier busjes, onze bezorgbusjes. Kunnen die verplaatsen?

Want ja, daar staan natuurlijk vier kleine vrachtwagentjes. Vol getankt. Voor een brandend gebouw. Dus die zeggen. Kunnen we die verplaatsen? Waar liggen de sleutels? Ik wist waar de sleutels lagen. Ik zeg, kijk, je moet drie deuren door.

Dan naar links. En dan in de kas. En dan in de kas. En dan zei ze. Zie je, het zit om mee naar binnen te gaan. Aventuur. Een ondernemer uit van uitdagingen, zeker? Ik zeg, is dat verantwoord?

Anders zou ik het niet voorstellen. Ik zeg, ja, oké. Ik geloof. We willen ook, hè. Dus ik zeg, ja, oké. Het is goed. Dus twee man met slangen voor mij. Dan ik.

En dan twee man. Echter mij. Naar binnen. Die sleutels gaan pakken. Naar buiten. Ik kan je zeggen. Ik ben gewend van in een oven te stappen. Een oven aan 250 graden.

Maar wat ik toen voelde. En ik heb geen vlam gezien. Want die zaten nog verder in het gebouw. Maar dat gevoel. Die hitte. Dat was grellig. Dat is puur op adrenaline. Dat je binnen en buiten gaat.

We hebben die bussen kunnen wegrijden. Nu, Ben. Ik kan je zeggen. Ik was heel blij dat die bussen veilig waren. Die waren geen vier maanden oud. Nu, dat is wel verzekering en zo waarschijnlijk. Maar ik was blij dat die weg waren. En nadien bleek dat nog eens heel belangrijk.

Dat we die ook nog wel hadden. En dan staan we terug buiten. En je kijkt. En je ziet ze blussen. En de tijd staat stil. Er was niemand gewond. Er waren nog maar een paar mensen in opstart. Die waren ook allemaal buiten.

Dus dat was allemaal safa. En je kijkt. En je kunt dat niet geloven. En je wacht. En dan stoppen ze met blussen. En ze hebben 23 minuten geblust. Dus ik dacht. Dat valt mee.

Ik dacht. Oeh. Is dat uit? En dan zei ze. Ja meneer. Er mag niemand naar binnen. Maar u mag wel naar binnen met ons. Wilt u naar binnen?

Ik dacht. Ja ja. We zullen naar binnen gaan. Manneke. Ik had echt niet verwacht te zien wat ik toen zag. Dat was 95% weg. En dus. Het rare is.

Het was niet weg van het vuur. Ja. Aan de ovens. Indrukwekkend. Hoe dat staal kan vervormen onder de hitte. Maar dat was eigenlijk. 15% van de productie. Alle rest was kapot.

Van blussen. Van water. En van roet. Want dat roet zat overal. We zitten hier nu in mijn kantoor. Die witte kas. Die stond hier voor de brand ook. Die zag zwart.

En als ik die kas opende. Wat daarin lag. Was ook zwart. Dus roet. En ik wist dat niet. Maar roet is blijkbaar heel schadelijk. Dat tast alles aan. Ze zeiden ook.

De computers. De computers werken nog zeker. Nee. Nee. Binnen twee maanden. Die zijn sowieso kapot. En dat was ook. Maar dat was hier allemaal zwart.

En allemaal nat. Bovenverdiep en beneden. En echt. Met nat als in tot aan de knieën. Dat je denkt. Wat is dit? En ik had er nooit op voorgedacht. Dat dat zo kon zijn.

En dan de dag nadien komen de experten natuurlijk. En die zeggen gewoon. Dat is volledig afbreken. En dan denk je. Wat? Is dat niet poetsen? Waterweg? Maar ja.

Nee. En dan. Dan denk je van. Oh jong. Wat is dit? En het enige. Dat ik die avond kon denken was. Het is zaterdagavond.

Morgen zijn de winkels dicht. Het is zondag. Maandag is de sluitingsdag van de winkels. Dus ik dacht. Op dinsdag moeten we terug open zijn. Want die winkels bestaan één à twee jaar. Die hebben nog geen cashbuffer. En.

Thank god. Dat ik aanbachtelijk en industrieel heb gewerkt. En dat ik een netwerk heb met ondernemers. Die enerzijds u ophebben. Anderzijds. Ik dacht onmiddellijk in opportuniteiten. Ik wist. Ik kan die een industrieel bakker bellen.

Want als die ons brood moet bijmaken. Die moet hem aan de knop draaien. En ik kende die. Want ja. Die vijf jaar industrie. Hebben wel relaties opgeleverd. Die zijn uitdaging was. Ja.

Ik kan uw patserini maken. En uw koffiekoeken. Kunnen wij ook niet zo lekker maken. Maar ik kon wel zeggen. Dat is geen probleem. Ik heb hier 35 à 40 man. Dat mag komen flexen. Want ja.

Hier gingen ze niet kunnen werken. En gelukkig hebben we momenteel het flexen. Dus die mannen kosten voor die mens amper geld. En die mannen houden meer over. Dus dat was mijn eerste win-win. Daardoor kon ik dan ook garanderen. Dat onze klanten. En zeker onze atelier kopijns.

Hunne korting konden behouden. Want onze eigen franchise. Die krijgen scherpe kortingen. Scherpere kortingen dan anderen. Ja. Een ander moet het maar willen geven. Maar ik kon direct zeggen. Sorry.

Al onze mensen komen hier flexen. Dat kost u nog niet een helft. Ik wil die, die en die korting. Ik zeg nog wel. Doe de menu vandaag dood. Ofwel gaan we er samen voor. En ja. Uiteraard heb ik dat gesprek kunnen sturen.

Dat we er samen zijn voor gegaan. Dan was er geen optie. Maar ja. Ik ben toen in. Ik weet niet wat er gebeurd is. Ik kan dat ook niet meer allemaal voor de geest halen. Maar ik weet dat ik zoiets had. Dinsdag moeten wij open.

Ik heb daar de eerste vijf dagen gewoon niet geslapen. Ik had op die moment twee venoten die ingestapt waren. Die waren op vakantie. Dus ik stond er echt even alleen voor. Die zijn vervroegd teruggekomen. Maar die eerste drie, vier dagen. Dat is één roes. Als ik er nu op terugdenk.

Ik weet dat die winkels moesten open. Ik heb die zaterdagavond hier gestaan. Met die bakker van die industrieel bakkerij. Die zei van. Ja. Hoe zit het? Wanneer? En ik zei dinsdag.

En die verklaarde mij. Zot. Ik zeg. Ga maar houden. Wacht. Ik zeg. Dat brood kan. Ik zeg.

Die koffiekoeken kunnen ze maandag beginnen maken. En dus. We waren geen twee weken ver. En onze winkels hadden ons team best verkopende brooien. Onze eigen koffiekoeken. En dan aangevuld met een paar producten van hun. Maar ja. Website.

Webshop. Prijslijsten. Prijskaartjes. Franchisenemers op de hoogte brengen. Dat ze zondag moesten. Ja. Het ging het toe zijn. Dat ging als een lopend vuurtje rond.

Maar ja. Die drie, vier dagen zitten puur in een roes. In een adrenaline van overleven. Want het was voor mij nooit een optie om te zeggen. Deze is jammer. De winkels zijn bezien. Ik had echt zoiets van. Die moeten dinsdag open.

En dat is ook effectief gelukt. Eenzaam en vernoten terug waren. Van hun uiteraard helaas verkorte vakantie. Ben ik ook wel volledig gecrashed. Was de pijp helemaal uit. Maar op dinsdag waren de winkels wel open. En dat is zot. En dat toont dat je een ondernemer bent.

Want op zaterdagavond. Je bedrijf in vlammen zien opgaan. Voor op dinsdag alles operationeel te hebben. En je mensen ook aan het werk. Want je kunt wel zeggen tegen je volk. Ja mannen. Het zal hier een jaar duren. Succes.

Trek je wat plan. Maar krijg je ze nadien maar terug. Je personeel. Maar ook je klanten. Dus dat was. Een hele belangrijke. Dat ik voor mijn mensen kon blijven zorgen. Dat we onze klanten konden blijven beleveren.

En dat we die hoop konden blijven geven. Van laat ons niet allemaal in de steek. Want je kunt wel een bedrijf terug gaan opbouwen. Maar als dan van je veertig man. Twintig zegt. Of dertig zegt. Ja maar we zitten hier ook wel goed. En je klanten zeggen.

Ja maar. Zit hier wel goed. Ja dan heb je ook niks meer. Maar. Ja dat speelt ook in je hoofd. Maar dan heb je gewoon zoiets van. Kijk we gaan all in. En we gaan er gewoon voor zorgen.

Dat we die mensen kunnen binden. Dat we er zijn. Dat die zien van. Die zijn eigen niet dubbel. Die plooien hun met vuur niet dubbel. Die plooien hun drie, vier, vijf, zes dubbel. Die pakken het aan. Die zitten door.

Ja en dat is wel echt gelukt die periode. En dan begint natuurlijk de periode van heel en heel opbouw. Wat maanden in beslag neemt. Ik ging net vragen. Hoe lang heeft dat geduurd? Want nu staat hier een heel mooi gebouw. Een heel mooi kantoor. Dubbel zo groot zei je al.

Hoe lang heeft dat proces geduurd? Voordat het weer zoals het er nu uitziet. Het was heel leuk. In het begin zei ik. Binnen het jaar zijn we terug operationeel. En iedereen zei. Ja dat is gewoon niet haalbaar. Binnen het jaar waren we operationeel.

Ook daar. Je mag het gewoon niet loslaten. Je moet soms doorzetten. Je moet soms zeuren. Je moet soms aandringen. Wij wisten onmiddellijk van. Ovens bepaalde toestellen. Die wachttijden.

Dat wordt een uitdaging. Deelt je verhaal. Zeg dat je een brandtijd gaat. Moet wel kloppen hé. Maar dan krijg je de voorrang. Maar soms moet je een tegenslag. Ook een beetje gebruiken. In je voordeel.

En net een beetje de kaart trekken. Van hé kijk. We hebben deze meegemaakt. Je moet ons even die eerste oven schunnen. Je moet ons even helpen. Je moet even. En dan weer kom ik op dat netwerk. Als je dan de juiste mensen op de juiste plaats kent.

Gaan die deuren open. En als je die allemaal niet kent. Dan zit je met een heel andere uitdaging. Maar binnen het jaar was het hier eigenlijk helemaal opgebouwd. Ook daar. Geluk bij een ongeluk. Het nieuwste magazijn. Dat wouden ze sowieso gaan zetten.

En dat stond ingeplant. Na de vakantie. Nu de brand was in de grote vakantie. Dus hier gingen vrachtwagens zijn voorbij te bouwen. Hier ging van alles zijn. Ja en dan hebben we gewoon gezegd. Sorry. Eerst deze terugzetten.

En nadien kun je hier andere panden. Want wat wij hebben meegemaakt. En in de samenloop van omstandigheden. Veel mensen die echt even een extra moeite hebben gedaan. Hebben er allemaal voor gezorgd. Dat we eigenlijk een jaar later. Operationeel hier terug aan de slag konden. En nog eens.

We zijn echt van een productieruimte naar een bedrijf gegaan. Het is. De boven is verdubbeld. De beneden is verdubbeld. Heel de flow is veranderd. En hoe dat een brand eerst het grootste pijnpunt was. Ook daar weer door de kennis van cursussen. Er zijn ook cursussen bij Overmindset.

Waar je echt met je eigen aan de slag gaat. Door die cursussen maak je gewoon beslissingen. Ga ervoor of niet. En wat betekent het. Ga ik geven aan deze uitdaging. En zie ik het als een uitdaging. Of zie ik het als een probleem. En is deze misschien mijn grootste shit.

Of is deze net mijn grootste geschenk. En dat zijn keuzes die je zelf maakt. Iedereen kan bij een tegenslag in een hoekje kruipen. Pyjama maken aan. En beginnen huilen. Dat kunnen we allemaal. En dat is een keuze. En daar is niks mis mee.

Maar ik ga doen zoiets. Sorry hè. Ik moet hier nog ondernemer van het jaar ooit gaan worden. Ik wil hier iets gaan bouwen. Ik ben accountable naar mijn ouders. Ik ben accountable naar mijn mentors. Ik ben accountable naar mezelf. Hier stopt het verhaal niet.

Integendeel. Laat deze maar een hoofdstuk zijn van mijn verhaal. Want dan kom ik misschien ooit eens in een toffe podcast. Het is gewoon zo. En ik bekijk het altijd positief. Ik ben het. Ik ben het. Ik ben het.

Alles wat ik al heb meegemaakt, zoek ik gewoon zo rap mogelijk van wat is hier het geschenk in. En ik stond voor het gebouw en het was aan het afbranden. En ik dacht, eigenlijk met onze groei zou dubbel zo groot niet erg zijn. En eens dat dat je mindset is, dan is dat keileuk. Want ineens hadden wij wat geen ene ondernemer heeft. Tijd. En ik had ineens tijd.

Samen met mijn drie venoten hadden wij ineens tijd. Tijd om te tekenen aan het plan van de toekomst. Tijd om eigenlijk ons ideaal en ook onze ideale productie uit te tekenen. Tijd om te denken, hoe groot willen we worden? Wat hebben we daarvoor nodig? Tijd om ook te weten, elk draaike, elk elektriciteitskabelke, voor wat dient het? Want ja, het gebouw dat hier stond, stond hier, dat kent je niet.

Nu weten wij hier alles. Dus dat gaf ons tijd. En daarnaast was het ook een hele toffe dat onze klanten eigenlijk een periode andere brood hebben gehad. Want dat gaf ineens respect voor je vak. Het is heel simpel, als je hier de eerste keer komt en je eet iets keilekker, ligt direct je standaard op, dat is hier keilekker. De derde keer vind je dat niet meer keilekker, dan verzijd je dat al gewoon.

Want we worden alles zo rap gewoon. En die periode, toen, heeft ervoor gezorgd dat onze klanten ineens echt doorhaalden. Hey, die producten zijn echt wel beter dan van een industriële bakker of, of, of. Dat was ook zo een onverwacht. Ja. Het geluksmomentje bijna, dat ze zoiets hadden van, hey, we zijn echt goed bezig. Want ze vinden alles heel rap gewend. Ik had dat destijds ook met mijn Porsche.

Dat was twee weken de graafste auto ter wereld. Nadien was dat gewoon een auto dat mij van A naar B bracht. En ik was dat gewoon. Ik heb nu het geluk teruggevonden met mijn kindje van acht, want ja, die vindt dat keikoel, met zijn braagsfeestjes, dat ze in die auto kunnen zitten. Maar alles went. En onze kwaliteit was voor velen normaal. Terwijl dat die wel echt goed is.

En dat moment. En zo allemaal van die dingen. Dus als je terugkijkt, dat je denkt van, ja, wat voor voordelen hebben wij, zeg, uit die brand. We zitten hier chiquer. We hebben nu grotere kleedkamers. We hebben douches. Onze klanten vatten dat we echt goed bezig zijn.

We hebben getoond dat we weerbaar zijn. Dat we niet zomaar opgeven als het iets tegenzit. Ja, heerlijk toch. Maar het is wel ongelooflijk dat je uit zo'n crisis zoiets mooi hebt kunnen maken. Ja. Maar het moest. Hoe wilde je zelf dat je verhaal? Klopt.

Voilà, het verhaal is daar nu wel veel mooier. Je kiest het zelf, hè. En nu ook mijn ondernemer voor de klas. Ja, dat inspireert en dat motiveert. En dan denk ik, kijk, ik praat graag voor klassen. Ik praat graag voor jongeren. Maar ja, dat moet ook iets te vertellen hebben. En zie nu, ik heb hier ineens een heel verhaal.

Dus in elk nadeels geld een voordeel in mijn ogen. En je kiest zelf wat je ziet en waar je mee aan de slag gaat. Dat is waar, dat bepaalt je zelf. Van brand gaan we naar branding. Vanaf dag één heb je eigenlijk geen bestemming. Je investeert in sterke branding. Dat is wel vrij belangrijk als keten. Hoe heb je dat juist aangepakt?

En heb je daar voorbeelden van? Van hoe je die branding voor Atelier Copains hebt gedaan? Hoe heb ik dat aangepakt? Ook gewoon starten, doen en kijken. Werkt het of werkt het niet? De naam had ik heel snel. En die werkte. Dan, als je kijkt naar McDonald's en naar alle grote merken.

Ook daar heb ik weer gewoon gekeken, wat doet de rest? En wat voor mij opviel, was dat wij heel veel merken... Zo van die leuke dingetjes online ook. Dat je een logo ziet en moet raden wat het is. Dat is toch zot dat dat eigenlijk werkt. Ik toon mijn kleine zo een swoesje. En die zegt Nike. Je toont een appel met een appelt.

En die weet dat dat van Apple is. En dan had ik zoiets van, de M van McDonald's uit de founder. Wie kent ze niet? Dus ik had heel rap zoiets van, oké, wat wordt mijn manneke, mijn figuurke? Wat wordt mijn dingetje? En... Ja, ik zit in de bakkerijsector. Ja, zo die koekenmannekes.

Heel simpel. Met kerst zie je ze in heel de wereld. Dus er is al een soort herkenbaarheid. Dus ja, ik dacht van, zo'n koekenmanneke. Het moet ook niet meer zijn, hè. En ja, hij heeft dan ook zo'n boogstje vast. Want ja, McDonald's had een boogstje. Ik dacht, ik wil ook een boogstje.

Zo simpel is het. En ik had gewoon zoiets van, het is heel herkenbaar. Veel mensen zeggen in het begin van, ja, het is precies... Hoe noem je dat? Sommigen zeggen, het is precies een crash met zo'n manneke. Je hebt altijd haters, maakt me niet uit. Wat ik wel wist, was dat hij mijn logo kende. Akkoord, hij zei, precies, maar hij wist wel wat het was.

Dat was voor mij wel belangrijk, die herkenbaarheid. Want ja, je begint met één winkel. Maar het is pas wanneer je twee, drie, vier winkels... Dat mensen een doortocht doen en ze komen dan in vier of vijf dorpen tegen. Ja, ook daar weer, hè. Top of mind werkt, hè. En als je iets regelmatig ziet, bewust of onbewust... Je slaagt het wel op.

En in het begin hebben wij ingezet op kindvriendelijkheid. We hadden dat manneke, we hebben daar zo een pak van laten maken, dat je kunt aandoen, echt een mascottepak. Je deed dan ballonnetjes vast en koekskeus. Dus inderdaad, in het begin hebben we de kinderkaart getrokken. Ja, waarom? Ja, McDonald's deed dat ook. Die hebben nu een kloon, die hebben die speelgoedjes.

Het werkt, hè. Zoveel doen het. Dus ja, wij deden dat ook. En dat is begonnen met ons manneke. Op termijn heeft dat manneke een naam gekregen. Brody. Ook leuk, hè. Brody.

Referentie naar brood. Goed, hè? Nice. Kei leuk. En ja, dat is ons ding. Ons ding geworden. En bij ons eerste winkels zult je zien, als je de vitrine bekijkt, komt dat heel veel tegen.

Een beetje overkill, bewust gedaan. Ondertussen is het al een beetje afgebouwd. Maar in het begin heb ik vol op een logo ingezet. En op onze slogan, kopijns, altijd daar voor elkaar. Ook daar weer, dat warme, dat verbindende. Een van de verplichtingen in onze franchise is dat ze allemaal een lokaal goeie doel hebben. Ook daar weer, dat teruggeven.

En daar hadden we dat manneke voor. Dat manneke, dat is eigenlijk liefde. Dat is warmte, dat is liefde, dat is kindvriendelijk, dat is leuk, dat is humor, dat is alles. En dat is lekker, want we hebben dat ook in een speklaasje. En dat werkt. En hoe ben ik daarop gekomen? Gewoon, alle merken hadden een logo.

Dus ik had zoiets van, oké, de naam is belangrijk, maar uw logo eigenlijk nog meer. Dus we hebben daar lichtbakken van. En dat hebben we echt doorgetrokken in alle winkels. En ja, dan probeer je gewoon, vooral goeie producten te hebben, want uiteraard is dat een hele belangrijke. En dan een beetje dankbaar zijn

voor de sector waarin ik zit. Bakkers zijn bijna altijd eenmanszaken. En die bakker werkt dag en nacht in zijn atelier. En die vrouw staat in de winkel. Die hebben geen tijd voor marketing, geen tijd voor branding. Dus ik wist, met de beknopte kennis die ik had,

had ik al drie straatlengtes voor op de gemiddelde bakker. En zo begin je gewoon te bouwen. En ja, je groeit als groep, je krijgt andere middelen. Middelen die de kleine bakker niet heeft. Waardoor je een mooiere site, een webshop met allemaal professionele foto's, waardoor je kunt gaan adverteren,

waardoor je onder andere ook zo een pak van je mascotte laat maken. Waardoor je geld hebt om te investeren in marketing en in die zaken. Ik vind dat ik de juiste keuze gemaakt heb destijds om die kinderbaan op te gaan. We proberen nu iets te moderniseren

naar de winkelstoel. Ons pak blijft bestaan. Integendeel, er komt zelf een schonere versie, dat geventileerd is, en, en, en, en waar als hoofd blijft rechtstaan. Want ja, dat van ons heeft zo'n hoofd. Dus wij steken daar dan drie ballonnen in, zodat dat blijft rechtstaan. In het begin moet je het gewoon doen.

En ja, ziet dat er ook een beetje belachelijk uit, dat manneke? Ja, maar guess what? Dat werkt, hé. De bedoeling van dat manneke is dat je even opvalt. En ik kan je zeggen, bij een opening van de winkel staat er iemand in dat pak, en die zwaait, en auto's stuiten, en, en, en, dus dat werkt.

Dus daar hebben we enorm op ingesteld. Dat gecombineerd met kwaliteit, en dat nu proberen we aan te vullen met expertise, door effectief mee te doen aan van die wedstrijden, door die prijzen. Want ja, je hebt een moment dat je begint te ondernemen, en je hebt ook de moment dat je wel moet gaan bewijzen dat je effectief aan het ondernemen

zij, en dat het niet meer puur op buikgevoel is. Maar alles is bij mij op buikgevoel gestart, en je doet gewoon je best, en ja, je gaat altijd haters hebben. Ik zei het er juist ook, sommigen vonden dat manneke zo belachelijk als iets. Maar ze kenden het wel. Dus dan wist ik van, ik zit ook op de goeie piste,

wat dat betreft. En ja, zo proberen wij gewoon te bouwen aan dat merk. Enerzijds natuurlijk door de openingen, en we zijn op korte tijd nu naar vijftien. Daardoor krijg je ook wat meer aandacht, krijg je wat meer in de picture lopen, en dat werkt aan het imago.

Een bericht van je host. Als founder of CEO ben je het gezicht van je onderneming. En één van je taken is om je bedrijf en je missie in de kijker te zetten. En als je vandaag nog niks doet met social content, dan mis je zoveel. Want om het vertrouwen van je doelgroep te winnen, moet je ze op regelmatig een basis bereiken, en moeten zij weten wat jij

voor hen kan doen. Maar ik weet dat dat tijd kost. En dat dat niet je core business is. En daarom doen wij exact dat voor ondernemers. Wij helpen jou aan een founderbrand dat je zaak, omzet en impact doet groeien op een leuke manier en zonder al het werk. Elke dag opnieuw zie ik de resultaten die onze content voor ondernemers creëren.

Meer info in de show notes. Het leek me uit alles wat je hier zegt, dat je als franchisegever, door daar zo een keten van te maken, dat je het ook gemakkelijker maakt voor de bakker. Ik vraag me af, als we dat helemaal omdraaien, wat zijn

de nadelen van het franchise model? De nadelen zijn simpel, je krijgt natuurlijk iets minder verschillende identiteiten. In al onze winkels ligt uiteraard ook hetzelfde. En als er op den duur alleen nog maar franchises staan, dan gaat dat eigenlijk het doet een beetje af aan de

echte ambacht van vroeger. Alleen, de wereld is zo veranderd dat dat gewoon niet meer rendabel is. Wat heb je nu nog? Gewoon een bakker van vroeger, ik geloof niet dat die er binnen 5 à 10 jaar nog gaat zijn. Je gaat een paar hebben die zich echt onderscheiden, die zich echt specialiseren,

echt puur niche gaan, zoals de zuurdezenbakker, zo wat varianten. En verder heb je eigenlijk een industrie die heel hard opkomt. En wat wij willen doen met de franchise is daar tussen blijven. Maar, tja, op vandaag wij gaan ook nooit

honderden winkels hebben, omdat wij wel bij de ambacht willen blijven. Dus waar zien wij de meerwaarde van een echt kleine warme bakker van vroeger ligt hem eigenlijk in de versheid van de producten. Brood van een industrie, dat staat nu, letterlijk nu, al klaar in die industrieel bakkerijen voor morgenvroeg.

Dat is geen dagvers brood meer. En de warme bakker die bakt elke nacht, en dat doen wij hier ook. Onze grootste uitdaging als franchise is heel simpel. Wij hebben hier onze productie. En wij hebben verschillende winkels. De producten moeten van hier naar een winkel worden gebracht.

En daar is uw grootste vijand het weer. Als het heel vochtig is, als je een pistolet doorsnijdt, die je korst, dat is een millimeter. Maar dat is uw krokant aspect. Als het vochtig is, dan wordt dat een sponsje. En daar ligt

de uitdaging, dat is ook waarom als supermarkt nooit dezelfde kwaliteit, enerzijds het wordt twee dagen van tevoren gemaakt, maar de logistiek verpest uw kwaliteit op uw krokantgoed. Dus dat zijn pistolets en koffiekoeken. Waar proberen wij daar dan natuurlijk weer aan, want wij wisten dat wel. Het verschil

in te maken is dat wij nu in onze winkels echt wel bezig zijn met rijstkassen en ovens. Zodat eigenlijk ons deegjes pistolet worden hier s'nachts op platen gelegd. En nu proberen wij die karren naar de winkel te rijden, zodat ze daar kunnen rijzen en bakken.

Maar ja, dat is een stuk het grootste nadeel in vergelijking met de warme bakker van vroeger. Maar het feit dat die warme bakker van vroeger, ja, die is echt waar met uitsterven bedreigd. Ik lieg niet als ik zeg dat ik wekelijks bakkers aan de lijn krijg. Die vragen mogen wij

toetreden tot uw concept, want dan geloven wij dat we nog iets hebben dat verkoopbaar is binnen een paar jaar. De producten zijn iets anders, van bakker op bakker. Dus wij zeggen ook van kijk, als je nu de stap zet naar Atelier Copijn en in ons concept en met onze producten, en als je dat twee, drie jaar doet en je cijfers zijn gewoon goed,

heb je iets verkoopbaar. Want ja, wat verkoop je? Wat heb je nodig? Eigenlijk een winkel uit water. Terwijl als je nu zegt, ik ben een warme bakker en ik verkoop mijn zaak, dan heb jij een warme bakker nodig en een dossier en ze zijn er helaas gewoon niet meer. Het is gewoon de

realiteit. Ze zijn er niet meer. Maar, ja, vroeger hadden tien bakkers en die maken allemaal, alle tien, een javanecke. En dat zijn tien verschillende javaneckes. En die maken allemaal een arbeidaartje en dat zijn tien verschillende arbeidaartjes. En dat heeft wel zijn charmes. De ene is wat

gespecialiseerd in dit en de andere in dat. En het is wel zonde dat zo'n dingen verdwijnen. Maar het is wel gewoon de realiteit. En wij hebben zoiets gehad van kijk, wij willen niet dat een ambachter helemaal uitgaat ten koste van een industrie. Ik wil daar echt gaan tussenvaren en ook daarom dat ik die combinatie van ambacht en industrie heb gedaan

om echt te zien van natuurlijk heeft een ambacht grote voordelen, maar de industrie ook. En ik had zoiets van, hoe pak ik the best of both worlds en kan ik daar mijn verhaal in schrijven? En dat is wat wij eigenlijk op vandaag doen en proberen

zo goed mogelijk te doen. En de uitdagingen dat we tegenkomen proberen we dan aan te pakken, zoals die logistiek. Ja, dat is dan investeren in reiskassa en in ovens. Maar we proberen zo dicht mogelijk bij die warme bakker te blijven. Maar natuurlijk, soms zitten wij in de gemeente en zeggen ze, oh, de deze

vroeger die was specialist in dat type vlaai, dat hebben wij niet en wij kunnen niet op alles ja zeggen. Maar als een kleine bakker heel rap zegt, ik maak dat morgen wel eens voor u vrouwke, dat is niet meer haalbaar. We proberen dat nog soms, maar we hebben er elke keer spijt van achteraf. Want dan doet het toch eens een

specialeke en ineens willen vijftien winkels dat specialeke. Ja, en dat is niet haalbaar. We hebben heel goeie bakkers, we hebben heel goeie patissiers, we hebben zelfs een paar topmensen. Die hebben we dan ook weer kunnen weghalen bij de kleine en ambachtelijke, omdat we ze een leven konden geven. Mijn beste patissiers werken hier maandag tot vrijdag.

Van zes tot twee. Dat was tien jaar niet, tien jaar geleden was dat ondenkbaar, zo'n uren voor een patissier. Dus ook daar hebben we weer voordelen, maar als het voor de warme bakker weer nadelen heeft, want als je daar op vrijdag in een dag werkt, weet je dat je vrijdagavond al terug moet starten voor het weekend.

Dan ben je helemaal onregeld. Dus het heeft alle twee voren nadelen, maar wij proberen echt te zien van, oké, hoe kunnen we de voordelen van een warme bakker, van een industrie en van ja, work-life balance helaas heel belangrijk worden. Vroeger werkte iedereen zijn eigen kapot in een bakkerssector. Nu heeft

iedereen, hé, mijn acht uur zit erop. Je moet daar rekening mee houden. En daar is dat franchisemodel wel gewoon een hele dankbare voor. Ja, dankzij die schaalvoordelen kan je dat mogelijk maken. Ik vind dat ook een heel mooi model. En ik kijk er echt naar uit om die film de founder nog een keer te krijgen. Ja, cool hé. Ik zet hem elke keer erop.

Ik vind het eerlijk dat ik hem terug vind. Niet alleen, hé. We hebben al gesproken over de mensen in de zaak, in de winkels, in de productie. Velen heb ik hier ook al mogen ontmoeten. Allemaal supertoffe, enthousiaste mensen. Hoe werk je samen met die partners hier? Met je

venoten binnen de bakerygroep? Ik ben destijds alleen begonnen. Maar ook daar waar als mentors vaak zeggen van, kijk, hetzelfde met aandelen. Je kunt zeggen van, ik wil 100% van mijn aandelen houden en ik krijg het bedrijf tot 5 miljoen. Of ik doe dan liever minder aandelen, maar een bedrijf dat één keer zo groot is.

Dat gecombineerd met dat ik in het begin heel hard heb gewerkt, maar toen kreeg ik zelf twee kindjes. En ja, die wilde ik ook zien. En dan kom je nog eens met de uitdagingen van investeringen. Een bakkerij beginnen is peperduur. Ovens, rijstkassen, wat hier staat, dat is richting de 2 miljoen euro.

Gewoon voor uw rijstkassen en uw ovens. En bij een kleine bakker, wat je alleen zou kunnen, draai je die 20% van de tijd. Ik had zoiets van, die machines moeten non-stop werken. Ik moet mijn investeringen eruit halen. Maar dat betekent niet dat ik hier non-stop wil zijn.

En dan kun je zeggen, ga je voor werknemers en hoop je? Of ga je naar venoten en werk je samen? Voor mij, met de groei, was de keuze vrij rap gevallen van kijk, ik ben totaal niet hebberig, allesbehalve. Ik heb liever een klein stuk

van een heel groot geheel, maar laat me wel doen wat ik wil doen. Dat vind ik veel belangrijker. Maar in het bedrijf hier, zijn er enorm veel taken. En sommige vind ik kei tof, sommige vind ik helemaal niet tof. En dan had ik zoiets van, oké, waar wil ik naartoe? En heel veel van mijn mentors

zeggen ook dat je operationeel overbodig moet zijn in je bedrijf. Dat je eigenlijk puur een toegevoegde waarde moet zijn en je bezighouden met de bigger picture. Maar succes met een productie waar 40 man werken en 15 franchisee-nemers, om dan niet operationeel vast te hangen, dat ging gewoon niet alleen. En ik wist waar ik

naartoe wou, ik zat nog niet aan de kwaliteit dat ik wou, ik zat nog niet aan de schaal dat ik wou, maar ik zat wel op mijn limieten qua tijd. 24 uur in een dag, twee kleinkindertjes, ja, ik wil ze wel kennen hé. En ben ik op zoek gegaan naar een vernoot, en die heb ik gevonden. Twee dorpen hiernaast,

thank god, bakkers zijn dun bezaaid, je kent elkaar redelijk rap, en Bert Meusse had toen 13 jaar al zijn zaak, en die had sinds twee jaar een tweede zaak. Bert zijn insteek toen was, ik doe een tweede winkel open, dan ga ik dubbel zoveel verdienen,

en ga ik een beter leven krijgen voor mevrouwke en mij. De realiteit was tegenovergestelde. Den Bert zond s'nachts in Brecht te bakken, want hij kon niet op zijn personeel rekenen, en zijn vrouwke stond overdag in een andere vestiging. Daarnaast hadden die nog geen schaalvoordeel op hun grondstoffen,

want één of twee winkels, dat doet niks. En op die moment zat ik ook hier vast van, goh, ik heb echt geen privéleven meer, ik zie mijn vrouwke niet, ik zie mijn kinderen niet, ik werk keihard, ik zie nog niet waar ik wil zitten, en ik zit een beetje vast. En dan heb ik eigenlijk Bert gecontacteerd met, hé,

hoe loopt het, want ik wist niet hoe het ging, kijk, ik ga eens gaan eten. En Bert had zoiets van, ja, gast, wat ben je aan het doen? Jij begint, je zit hier al ineens om tien winkels, en ik zit hier met een tweede winkel, en een uitdaging hier, en miserie daar,

en ik zeg, ja, ik zeg, waa, als wij nu eens gaan samenwerken. Bert is een hele andere dan ik, maar eigenlijk zijn we ook een heel stuk gelijkend. De liefde en de passie voor het beroep hebben we gelijk. Bert heeft ook op dezelfde topsaken gewerkt als ik, dus dat was een hele toffe. En Bert is hier vroeger ook nog klant

geweest. Die was eigenlijk gestopt toen hij die tweede zaak kocht, en dat was eigenlijk het moment dat ik hier net begon. Dus we hebben elkaar zo net gemist. We wisten wie we waren, maar zo net gemist. En ik had zoiets van, ja Bert, ik zeg, ik wil nu erbij, ik zeg, want Bert zou hier nu niet in de stoel willen zitten.

Bert wil in productie. Je hebt ook zijn kantoor gezien, Bert zit hier niet boven bij ons, nee, Bert zit in productie. Bert leidt de productie en wil daar zijn. Dat is die zijn leven, bakken, patserie, dat op punt zetten met die mensen, dat is die zijn alles. En dat is een stuk bij mij ook,

maar het stuk ondernemer is bij mij groter. En ik moest uit die productie raken om aan het bedrijf te kunnen werken. Maar je kunt dat niet gewoon aan je personeel overlaten. En dat kun je wel met een vernoot, wat dat je weet van, hé, die heeft in die zaken gewerkt, die wil er voor gaan. En wat ik helemaal niet op had

voorgedacht toen, was dat Bert natuurlijk ook een vrouw had die al wel dertien jaar in de winkel stond. En dat kwam zo'n beetje laat toen bij mij, maar ineens zag ik het licht. Bert doet de productie, en Lisbeth wordt franchise manager. Ah ja, die heeft dertien jaar winkelervaring. Ik had geen winkelervaring hé, maar ik ging wel

franchisewinkels begeleiden. En ja, we hebben die gesprekken gehad, en dat klikte langs twee kanten, onmiddellijk. Nicole was hier al toen mee voor de marketing, en dan zijn we eigenlijk van twee naar vier personen gegaan. Bert heeft zich volledig ontfermd over productie.

Ik kan u gerust zeggen, als je aan al onze winkels vraagt, wat is er met de kwaliteit gebeurd? Die is gigantisch omhoog gegaan. Waarom? Die kent zijn vak, evengoed als mij, maar die kon full focus op die productie leggen. Wat is er met de ondersteuning gebeurd? Er was een hele boost in, want ineens was Lisbeth daar. Full focus op die winkels.

Wat is er met het bedrijf gebeurd? Ja, wij zijn ondertussen aan vijftien winkels, we hebben de sales aangeworven, we hebben nu een tweede persoon aangeworven franchise manager te worden, omdat ik full focus op die dingen kon gaan werken. Ik ben de kennis van mijn cursussen kunnen gaan implementeren, omdat ik er nu ineens tijd

voor had. Ik was ineens operationeel overbodig, want alles wat ik deed, was eigenlijk ineens tussen drie personen verdeeld. Dus dat werd drie keer beter uitgevoerd, en dat was allemaal weg bij mij, en dan kon ik aan de slag met die kennis van die cursussen en het netwerk,

en ja, dat is een gigantische schakel geweest in heel ons bedrijf, die een hyper focus per segment en dan dat samen willen trekken aan één touw, ja, heerlijk. En Bert heeft de afgelopen dertien jaar amper vakantie gehad,

want ja, de zaak gaat altijd voor, en nu kunnen die vakantie pakken, en dan zijn we hier nog altijd met twee van de vier. We zijn hier altijd met twee van de vier aanwezig. Maar ik heb ook vakantie kunnen pakken. En dat zijn dingen die drie jaar geleden gewoon geen optie waren. En iedereen zegt ook, als je een bedrijf

begint, ja, dat is all in, dat is geen verlof, dat is niet dit, dat is niet dit. Dat klopt. Want anders raakt het er niet. Maar het alternatief is natuurlijk dat je de koek deelt met mensen, en dat je samen ervoor gaat, en dan krijg je echt wel de combinatie. En zo delen wij in de franchise met franchisenemers,

zo delen wij hier ook met vier bestuurders, met vier venoten te zijn, en alles heeft voor en na te delen. Uiteraard moet je zien dat de missie, de visie op één lijn zijn. Uiteraard zijn er soms conflicten dat je zegt van, zeg, zouden we dat wel doen, of gaan we dit wel? Anderzijds is dat sparren. Zo waardevol.

En mijn uitdaging in het begin lag dat ik heel veel cursussen had gedaan, en zonder geen. Maar ik heb ze dan ook kunnen overtuigen om een paar cursussen te gaan doen. En ja, nu hebben wij gewoon dezelfde strategische cursussen gevolgd, waardoor dat je een heel duidelijke strategie krijgt, dat je met vier

voorleeft. En dat is voor mij een hele waardevolle geweest. En ja, je kunt zeggen, ah, dus je bent nu nog maar een vierde eigenaar. Ja, maar ik zal wel zorgen dat dat vierdeke veel groter wordt op termijn dan wat ik alleen had kunnen doen. En dat gecombineerd met levenskwaliteit. En dat is iets

dat zelfstandigen waardeloos achten, levenskwaliteit, en dat beseft pas op een sterfbed. En ook dat verhaal hoort van heel veel mensen, hè. Die op hun bedje liggen en terugkijken en zeggen, had ik maar meer tijd aan mijn gezin en mijn dit en mijn dat.

Dus leer daar nu al uit, op jonge leeftijd, en schakel ineens. Zodat ik niet later op een 65 of 75 of 85 moet zeggen, mijn kinderen, ja, had ik ze maar beter leren kennen. Nee, doe dat dan nu, je hebt honderden mensen dat het prediken

luistert. En schakelt. En ik heb nu vernoten, en die kennen mijn kinderen ook keigoed, want mijn kindjes komen vaak langs, en dat is allemaal plezant, en we hebben tijd voor elkaar, en ondertussen hebben we een bedrijf dat schoon aan het groeien is. Dus je kunt en, en, en hebben. Je moet niet altijd

zeggen, of, of. Ik ben een enorme en, en, mens. Als je tegen mij zegt, zeg, gaan we dat, of? Nee, en. En zoek de manier, en je vindt die wel. Ja, waarbij dat iedereen dan beter is, en dat je samen meer kunt doen. Dat vind ik heel mooi aan dat verhaal. Je hebt betere levenskwaliteit,

je kunt een grotere bedrijf bouwen, iedereen heeft zijn specialiteit, dus je bent 100% bezig met wat je echt graag doet. Dat is gewoon een leuke voor iedereen. Ja, ik vind dat wel. En ook daar weer komt onze kompijns altijd daar voor elkaar. Is gewoon zo. Ik vind dat allemaal sterk.

Er zijn zoveel van die gezegden, elk gezegde komt van ergens. Je moet het gewoon geloven en op inzetten. En naar de toekomst toe, ik had ook ergens gelezen dat je heel hard ging inzetten op groei, en met jou bedoel ik het bedrijf, dat jullie heel hard gingen inzetten op groei. Wat is de strategie voor

de komende jaren? Ja, de strategie voor de komende jaren is op zich door de brand zijn wij verdubbeld. Dus wij hebben nu echt gewoon overcapaciteit. Dat heeft mij dan weer naar de volgende stap gebracht, in de cursussen. Zeg eens al van dag één, sales is de motor van

je bedrijf. Dat is een van de eerste zinnen dat ik Karel ooit heb horen vertellen. Maar we hebben toch uiteindelijk nog gewacht tot zes maanden geleden, voordat we de sales hebben aangeworven. Omdat het ging de hele tijd wel wat vanzelf. Nu, door ineens dubbel zo groot te kunnen gaan met een heropbouw, hebben wij de sales manager aangenomen.

Ja, en dan merk je pas echt hoe een tekort dat er is. Er zijn letterlijk gemeentes waar geen een bakker nog zit. Waar als er alleen een supermarkt is. Dus ja, wij weten, wij hebben nu in productie een overcapaciteit van vijftig, zestig procent nog. Zonder zware investeringen. Als we

naar die willen verder groeien, kan dat. En nu hebben wij gewoon gezegd van kijk, laat ons rustig groeien. Zowel in mensen als in winkels. Er gaan nu, deze weekend komt er, ik denk een maand geleden is er een winkel opengegaan in Oosterlo. Deze weekend gaat er één in Wechelderzanden open. Er volgt er op het einde van het jaar nog één in

Mol. En daar staan we op de planning naar volgend jaar. Dus onze ambitie momenteel is dat we eigenlijk elk kwartaal toch wel een vestiging opendoen. En daarnaast soms ook wel andere partijen helpen. We leveren ook nog andere bakkers aan. We werken bijvoorbeeld ook met een uitvaartcentrum samen, waar ze ook koffiekoeken en pistolees van maken. Dus

ieder weet nu dat we willen groeien. Bert weet in productie zijn focus ligt daarvan, oké, hoeveel mensen moeten erbij komen? Is er een extra bus nodig? Wie of wat? Dan neemt hij voor zijn rekening. Nicole weet voor de marketing, ja, dat heeft minder impact. Die gaat gewoon op meer locaties content kunnen maken.

Lisbeth weet, oké, als we winkels willen bijopen doen, ja, wat betekent dat? Ja, meer winkels, dat is meer tijd. Dus er is nu Rani begonnen, een extra franchise manager, om daar mee te gaan ondersteunen. En ik ben vooral bezig met, oké, als we die groei willen doen, ik weet van heel veel ondernemers dat groeien

nooit zonder pijn gaat. Je hebt altijd groeipijnen. Dat woord bestaat met een reden. Dus wij hebben nu ook een raad van advies geïnstalleerd voor de eerste keer. Daar zitten wij half december voor de eerste keer mee samen. Ook drie waanzinnige topondernemers, dat ik denk van, hoe heb ik die samen kunnen krijgen?

Ja, en zo gaan we eigenlijk de kennis van de cursus rustig af en zien we van, oké, wat komt er allemaal bij kijken? En zo proberen we ons plannen te maken. Ons budgetten zijn allemaal klaar. Dat zijn dingen dat in jaar één hadden we dat amper. Nu is dat een document dat je gewoon weet dat is al zelf geen voorspelling meer. Je weet gewoon dat dat gaat gebeuren.

En dan kijk je gewoon van, oké, hoe kunnen we onze kwaliteit omhoog krijgen? Hoe kunnen we meer dorpen ondersteunen? Hoe kunnen we een verschil maken in onze sector en die in ambacht blijven houden? En het feit ook daar weer dat ieder zijn hyperfocus op zijn stukje zorgt dat die puzzel gewoon schoon samenvalt.

Ook daar, als ik dat helemaal alleen moet uitdokteren. Ik zeg niet dat het niet kan, maar het is toch allemaal lastiger. Het is echt fijn dat je kunt sparren en dat je kunt zeggen zeg, zouden we dit? En dan krijg je tegenargumenten en ofwel is mijn idee juist en goed, en dan kan ik die ook weer leggen, maar je wordt heel de tijd gechallenged.

En die challenge is echt wel zo ons groeiplan. Want ik had zoiets van, ja, oké, ik wil de winkel om zoveel tijd. En dan zeg je die direct, oh, wacht, want, want, want, want. En dan gaat het weer leggen. En dan zeg ik, jammer als er iemand bijkomt. En ja, zo is het nog altijd een stuk op buikgevoel, maar altijd wel

verbouwd met de kennis van de cursussen, waar als de valkuilen dan in staan. Een raad van advies, moet dat? Nee, dat moet niet. Kost dat geld? Ja, dat kost geld. Maar ook dat is weer een investering. Ja, vertel eens wat meer over die raad van advies. Zijn dat mensen die in de sector zitten?

Hoe heb je die mensen gezocht? Hoe heb je die mensen erbij gekregen? En wat staat daar tegenover? Dat zijn mensen uit verschillende sectoren. Ik heb dat ook gewoon gaan bevragen bij mijn mentors, van kijk, grote bedrijven, ik zeg dan altijd zo, echte bedrijven hebben een raad van advies, een raad van bestuur. Kijk, we hebben dat

allemaal niet. Echte bedrijven. Wij zijn gewoon vier jonge mensen die een droom hebben en najagen. Ik zeg, hoe moet ik dat zien? Hoe bereik ik die mensen? Nu, keitof, ik heb bij mijn mentors, komen ook vaak gastsprekers. Ja, ik heb die ook gewoon benaderd, hé. Dat zijn ook maar mensen, hé.

En ik heb nu drie mensen, ja, Dieter Pennings, waanzinnig een topondernemer, hoogtes en laagtes meegemaakt om u tegen te zeggen, een bedrijf gehad, beursgenomen, genoteerd. Allee, crazy, internationaal. En ik heb

die mensen leren kennen door cursussen, door aanwezig te zijn op events, door ermee in verbinding te gaan. Nou, die heb ik dan Inge Geerdens leren kennen. Twee keer succesvol verkocht. Pracht van een vrouw. Ik vond het ook heel waardevol om een vrouw inderdaad van advies te hebben. Wij zijn hier ook twee man, twee vrouw.

Dus ik had zoiets van, oké, ik wil een zottentopondernemer. Want ja, ik wil dat ook worden. Dan had ik zoiets, ik wil ook een vrouw. Want vrouwen zijn anders. En dan had ik zoiets van, oké, business, het draait nog altijd om de cijfers.

Dus ik wou ook echt iemand die cijfers ademt. En dat heb ik dan weer gevonden in Dietert-Giele. En zo heb ik eigenlijk drie mensen dat ik alle drie naar opkijk, toch weten binden en kunnen verleiden voor in onze raad van advies te stappen.

En ook daar weer is mijn verhaal een hele waardevolle in geweest. Want als ik gewoon zeg, ik doe een bakkerijknop en dan zeg die, oh, tof. Maar nu zagen die ook wel van, hey, die gast is wel weerbaar, die heeft een doel, die geeft niet op, die gaat door. Dat heeft gewoon een waarde.

En ik ben zo dankbaar dat die drie mensen ja hebben gezegd tegen de avontuur. En ik kan dat bekend niet vatten. Maar ik weet nu al de kennis dat die hebben. Allee, de eerste opdracht nu voor ons eerste meeting is een soort kennismaking en zo wie ze

de grote uitdagingen weerleggen. Ja, dat gaat vaak over cashflow en over financieringen en, en, en. Dat is appeltje-eitje voor die mensen, hé. Ik ga mijn grootste probleem op tafel leggen en die gaan gewoon zeggen, hier is uw oplossing. En dan ga ik denken, mind it. En dat gaat kloppen, want zo was

dat met de cursussen en zo gaat dat met die raad van advies ook zijn. En ook daar weer, laat u begeleiden, zoek het bij de mensen die het patinaal hebben bewandeld. Wij zitten nu enorm zo van, oké, we gaan groeien, we willen een paar toestellen bijkomen, we willen een kabinet bijkopen, dit, dat, zus, zo.

Je trekt een miljoen euro nodig. Als de bank het wilt geven, fijn opgelost. Door onze situatie van heel de brand, wat we niet hadden gedacht, zegt de bank, sorry, wij wilden eerst dat je één à twee jaar goeie cijfers neerlegt en zien nadat uw klanten, en, en, en, en, je krijgt nu geen geld.

Toont maar eerst na die brand. En ik zeg, ja, maar kijk, hier zijn mijn voorlopige cijfers, dat is allemaal keigoed. We zijn gigantisch gegroeid, we zijn meer dan verdubbeld op een jaar tijd in omzet, en, en, en, en. En toch zeggen die, hm, sorry, wij moeten de neergelegde cijfers hebben. Dus nu flirten wij

echt mee van, oké, ofwel, wachten we. Maar wachten, dat staat echt in geen enen ondernemer zijn draaiboek, hè. Want ik weet dat die machine dat we willen, ja, dat is terugverdiend op minder dan een half jaar. Dus ik wil dat morgen, hè. Ik wil niet wachten

tot de bank de cijfers heeft, om dan nog eens heel die, en, maar dat is ook weer een wereld dat wij niet kennen, hè. Externe kapitaal, ja, we moeten dan aandelen afgeven, de andere. En, dat zijn weer zoveel vraagtekens, en ik heb die basis gehad in, in de cursussen. Dus ik weet al wel veel, maar dat zijn te belangrijke beslissingen, en daarvoor

gaat ook die raad van advies mega waardevol zijn. Want, ja, die lachen nog met zo'n bedragen bij wijze van, want die staan zoveel verder. Maar die gaan nu wel meteen ook weer de juiste richting induwen, hè. Ja, die ervaring, dat koop je dan zeker

op een bepaalde manier in je bedrijf, en dat laat je dan weer toe om veel sneller te gaan en groter te worden. Jawel, uiteindelijk, ja, de kost dat wij gaan hebben, dat zijn tientallen duizenden euro's voor die raad van advies, en je hoeft dat niet meer te hebben. Maar dat is gelijk een cursus. Het is een

investering. Je moet het niet zien als een kost. Ik weet nu, oké, wanneer je die eerste factuur krijgt voor een cursus of dergelijke, dan denk je, pff, stevig. En je moet dat leggen. Maar ik ben nu al zo overtuigd dat dat zich ook weer vijf of tien keer terugbetaalt. En ook daar, stel je voor dat we nu

financieel een verkeerde keuze maken. Wat was die paar tienduizend euro's dan voor die raad? Peanuts. Dus ik ben enorm, enorm zeker, dat begeleiding door mensen dat pad hebben bewandeld gewoon de juiste keuze is. En je moet daar eerst even wat voor leggen,

akkoord, maar dat weegt niet op tegen de kennis die je inderdaad een stukje koopt. En ook daar weer, stel je nu voor dat wij drie jaar een raad van advies houden. Die kennis van die drie jaar zit wel weer voor de rest van mijn leven tussen die twee oren.

En die kennis zullen mijn kinderen later niet extern moeten kopen. Die krijgen ze gewoon gedownload van papa. Dus, laat mijn hoofd maar overvol raken van cursussen, zolang dat ik het kan downloaden en doorgeven. Beste investering ooit. Dat doorgeven

is ook iets wat ik merkte bij jou. Zowel op LinkedIn als op Instagram deel je af en toe dingen over wat er achter de schermen gebeurt, wat je hebt geleerd enzo. Waarom vind je dat belangrijk om zowel de hoogtes als de laagtes als uw eigen ervaring te delen? Ik zie daar gewoon waarden

in. Je ziet op internet gewoon ook heel veel mensen tegenwoordig hun laptop opdoen en stinkend rijk worden. En er zijn er hé. Maar dat is de happy few. En ik vind dat je heel weinig negatieve kanten ziet, die er wel bij horen. En ik ben

al een paar keer aardig verschoten van uitdagingen, dat ik denk van, oh deze heeft nooit iemand mij verteld. Oh deze had ik niet zien aankomen. En dan denk ik, ja je kunt uiteindelijk toch maar delen wat je meemaakt en de realiteit tonen. Ze zeggen vaak social media zo fake as it. Het klopt vaak. En ik heb daar wel zoiets

van, ja ik wil bij mij gewoon de high en de low delen. Ik heb de foto's van een brand gedeeld, dat ik in zak en as zat. Toen dat ik ziek was en kanker had en die zaken. Ja, deel dat gewoon. Want het hoort er wel bij. En ik hoop niet dat iedereen kanker krijgt. Maar de shit hoort er gewoon bij.

You're not alone. Nee. En wat mij opviel in zo, als ik zoiets stevig deelde, ik weet niet meer juist welke post, maar dat was sowieso echt zo wat negativiteit. En mensen kennen mij als een eeuwige optimist. En ik dacht van, ik kan deze ook wel

eens delen. Maar jongen, de reacties toen op dat negatief bericht. De helft viel uit een boom. Docht dat mijn leven gewoon één grote roze wolk was. Terwijl, de stress dat ik heb bij momenten is quasi ondraaglijk.

Maar, je verstopt dat. Want als ik dat thuis toon, dan slapen de kindjes niet gerust. Dus, je rugzak, je ziet soms van die foto's, een vader, een ondernemer, je hebt een rugzak met zoveel shit en je probeert het weg te houden. Van de mensen.

En je doet je soms gelukkiger voor dan dat je zei. Ik kan niet zeggen dat ik ongelukkig ben. Maar, je werkt ergens naartoe. Maar er zijn momenten dat je gewoon denkt van, man, als deze morgen nog zo is, mag ik gewoon stoppen. Voor wie of voor wat denkt je soms?

Maar je mag je niet op die momenten uiteraard uit je lood laten slagen, maar die zijn er wel bij. En dat vind ik wel dat bijna niet gedeeld wordt. Iedereen deelt zijn succesverhalen. Ik ben de hele tijd aan het denken, ben ik nu de grootste sukkel waarder? Want bij mij gaat dat helemaal niet zo simpel. Ik kreeg die lening niet. Ik heb nog maar

duizend euro op mijn privé staan omdat alles in het bedrijf zit. Oei, die rekening. Ik zal wel wachten op de rappel. Die momenten zijn er allemaal geweest. En bij de volgende investering zijn die momenten er weer een beetje. Maar ja, ik vond toch wel

je moet wel tonen dat ondernemen fun kan zijn. En dat is ook. Maar het is ook shit langs de andere kant. En dat mag je ook tonen. De andere kant tonen aan jeugd vind ik ook weer belangrijk omdat ik vind onze opvoeding onze scholen

werken niet in kader van ondernemerschap. Ik vind echt dat we allemaal grijze schaapjes aan het maken zijn op de schoolbanken. Ik erger mij enorm aan het feit dat mijn jongste binnen vier jaar naar het middelbaar moet gaan, want ik zou niet weten waar ik hem wil zetten. En akkoord, je hebt

je basisopleiding, maar je mindset wordt totaal niet gevoed op school. En dat is echt, ik vind dat je frustreert. En als je dan zo kijkt naar de grote ter aarde, de Grant Cardone's, de Elon Musk's. Geef je kinderen al thuisscholingen? Ik snap het hé. Ik ben niet misvormd

geweest door het onderwijs omwille van die BSO-richting. Maar al mijn vrienden destijds die gewoon ISO hebben gaan doen, heel veel zijn nog altijd zoekend. Hebben nog altijd niet gevonden wat ze wilden doen. En daarom heb ik zoiets van kijk, ik wil mijn verhaal zoveel mogelijk delen. Eén, social media, het is gewoon belangrijk

geworden. Twee, uiteraard ook hier en daarbij aan mijn netwerk en aan de visibiliteit van Atelier Copijn. Maar, ja, mentors hebben mijn leven zo veranderd. Het enige dat ik kan doen is op zijn minst proberen dat even naar later naar anderen toe. Want uiteraard,

mijn mentors, die zijn van een andere generatie. Ja. Mijn kinderen zouden uit hun eigen, een Karel van de Velden of dergelijke, nooit kennen. Omdat die mens dan niet meer doet wat hij deed. En dat dat ook gewoon weer passeert. Dus je moet het ook wel ergens verder zetten. En de kennis die ik krijg,

ja, die heeft mij zover gebruikt en het feit dat zoveel mensen, maar echt honderden mensen, hebben al kennis gedeeld met mij. Het feit dat die dat allemaal doen hebben mij gevormd. Ja, hoe leuk is het dan dat ik al een samenvatting ben van honderd anderen. Ja, dat wordt alleen maar

waardevoller. Want als een volle generatie naar mij luistert, maar ook naar uw podcast en nog naar andere dingen, dan wordt dat een samenvatting van een samenvatting. En zo op den duur, in de patserie, is het heel simpel. Als je een sausje wilt maken, moet je dat goed laten inkoken. Dan wordt dat echt een extractje. En dat is met kennis hetzelfde.

En ja, dat is gewoon, daar doe je het toch voor. Je wilt toch iedereen later de kans geven op uiterst geluk en niet gewoon denken, ah ja, ik zal later ook wel in die fabriek, aan die een band, daar staan, want voor mij deden ze dat ook. Nee, toont de andere verhalen

de goeie kant, maar ook de slechte kant. Want je moet ze ook niet blind maken. Je moet ook niet, het is geen roze uremanen schijnen. Ja, dat ze het ook weten wanneer ze erin stappen. Ja, jawel. Dat merk ik wel af en toe bij jonge ondernemers. En voor mij was dat exact hetzelfde. Je start met ondernemen en je hebt je plan.

Je hebt je businessplan en zo en je denkt, oh, ik ga het groot geld verdienen. Maar dan start je en dan besef je dat dat helemaal niet zo is. Klopt, dan zit er niks meer met dat plan. Voilà, exact. Dus daarom vind ik het heel belangrijk om die verhalen te horen, als je daar gaat naar vragen, maar dat dat ook proactief een beetje van

de topondernemers komt, of mensen die die eerste heel moeilijke jaren al hebben doorgestaan en die eerlijk kunnen zeggen, het is geen roze uremanen schijnen. Het is normaal, dat het moeilijk gaat. Je moet geen andere dingen verwachten. Het gaat moeilijk gaan,

maar zo kan je het misschien een beetje beter doen. Dit kan je helpen en zo kan je er sterker uitkomen. Dus ik vind het heel goed dat je dat doet en ik hoop dat je dat gaat blijven doen. Ja, jawel. Daar ligt ook echt gewoon een grote passie. Ik vind dat gewoon heerlijk. En ook dat, dat is gewoon dat teruggeven. Ik heb zoveel gekregen van mensen, wat voor een egoïst

zeiden ze dan, als je zegt, de kennis stopt in mijn hoofd hoor. Dan krijgen ze ook niet. Dan krijgen ze ook niet. Ik geloof dat je altijd een connectie moet hebben met mensen. En ja, dat is gewoon fijn. Ik geniet daar oprecht van. We hebben het al wat over strategie gehad.

En ik wou dat als bruggetje nemen naar een ander strategisch ding dat je onlangs hebt gedaan. Jij bent gaan schaken tegen een schaaklegende, Garry Kasparov. Garry Kasparov, ja. Hoe is dat

tot stand gekomen? En misschien ook belangrijker. Heb je gewonnen? Ik ga direct spoiler alert. Ik heb niet gewonnen. Maar ik heb het wel veel langer volgehouden dan verwacht. Dus ik was wel oprecht open trots. Het schaakgebeuren

is ook weer een verhaal. Apart eigenlijk. Ik heb op jonge leeftijd, rond mijn 12 of 13 jaar, zo 1 à 2 jaar een beetje geschaakt. Ik vond het wel tof, maar zonder meer. En dan is het eigenlijk vertrokken. Maar ik heb dat altijd heel mooi gevonden.

En ik vond, ik had nu na de brand, mijn kantoor was wat groter geworden en ik wou altijd een salonneker, waar we nu ook gezellig in zitten. En ik vond dat gewoon heel schoon staan op tafel. Ik had zo'n mooi oud schaakspel en dat stond daar. En doordat dat er staat, begin je daar meer en meer naar te kijken.

En dan begin je toch zo te denken van, ik moet dat eigenlijk terug vastpakken. Want eigenlijk schaken en ondernemen liggen verdacht dicht bij elkaar. Nu, wat gebeurde er? Het bedrijf groeide en ik wou een raad van advies, heb ik

u net over verteld. En één van die mensen dat ik had leren kennen was Inge Geerdes. Wat blijkt? Inge is fanatiek bezig met schaken. En Inge is hier op mijn kantoor geweest, zag dat schaakbord staan en heeft dat vuur terug in gang gestoken. En die

organiseerde dus dat event met Kasparov. En die belde mij een paar maanden geleden en die wist nog dat hier een schaakbord stond. En die zegt, Serge, ik heb volgens mij iets super tof voor jou. Ik haal Garry Kasparov naar België en ik zoek nog

mensen die mee willen sponsoren, steunen, betrekken en en en. Is dat niks voor u? Al houden we maar een beetje van schaken, de kans om tegen een grootmeester, de grootste ooit eigenlijk, te mogen spelen, is toch wel

uniek. Daarnaast was het way out of my comfort zone, want ik had dat al jaren niet meer gedaan. Nu, nogmaals, één ding wat een ondernemer altijd leuk vindt, is een uitdaging. En wat kon er nu uitdagender zijn dan

drie maanden voor het event te horen dat je dat mocht gaan doen. Dus ik heb mij drie maanden gigantisch verdiept in de schaaksport. Ik heb drie maanden lesgevolgd. Ik vond dat een waanzinnige opportuniteit. Nu, wie was daar allemaal op dat event?

Daar waren ministers, burgemeesters, top ondernemers en top, top, top ondernemers. En dan ook ik. Voor mij was dat een droom. Ik had

het lef, het lef, om naar Inge ook te sturen, dus voor het schaak-event een avond voor die was er een diner. Exclusief een diner, niet in een restaurant, echt in een locatie waar ze keuken staan, puur voor exclusieve dingen, waar ze wel bruus komen koken. Ja, en de

mensen aan die tafel, dat is bekend van, als je zo zegt van, wie wil allemaal eens ontmoeten in België, dat realistisch, nog een beetje, Elon Musk zat er nu niet, maar van Belgische ondernemers zaten daar de allergrootste. En dan dacht ik, wauw, als ik aan die tafel kan zitten. Dus ik had nog zoiets

gehad, zeg Inge, ik had zo een berichtje gestuurd, ik zeg, ik weet niet of er al een tafelschikking is, maar zo niet, zit ik graag naast Gary Kasparov. Ik zeg, een nee hadden, een ja konden krijgen. Een dag nadien belde Inge mij voor een andere vraag en ze begon met, oh Serge,

overlaatst zijn ondernemer tegen mij, een nee heb je, een ja konden krijgen. En stelde ze er een vraag. Op dat moment wist ik, ik zit met die in die nee naast Gary Kasparov. Hoe cool is dat? Dus ja, dat was een waanzinnige avond, met allemaal topondernemers, waarbij ik mij zo

de kleinste ter wereld voelde, maar geleerd en gevoegd ertoe op LinkedIn en geverbind, en dan de dag van het schaken zelf, was er nog een extra persoon die kwam schaken, dat was uiteraard Marek Koeken, de grootste ondernemer die we hebben in ons land. Gewoon om ook weer in dezelfde ruimte

te zijn met zo'n mensen, dat geeft zoveel energie, zoveel alles. En ja, met schaken zat ik dan ook nog naast de burgemeester van Antwerpen. Ja, super fascinerend, super boeiend. Dus ja, dat was, dat waren twee

avonden dat ik van zijn leven niet vergeet. Mijn ambitie was er niet als eerste uitgaan, dat was trouwens ook de ambitie van de mensen naast mij. Uiteindelijk hebben daar, zijn er veertien mensen van de twintig voor mij afgevallen, dus was dat voor mij echt een gigantisch succes. De lessen hebben gewerkt.

Jawel, jawel, al goed. Maar, het leukste, dat is eigenlijk begonnen naast de uitdaging en om te willen doen, maar nu heb ik die microben van de schaken ook terug volledig te pakken. En, tja, Inge zegt het ook, het ligt zo dichtbij

ondernemen en dat is nu ook weer zo gebleken, want in schaken je kunt aanvallend spelen en je kunt verdedigend spelen. En dat is in het bedrijfsleven ook. Maar wat je vooral moet doen, is niet één stap vooruit denken, niet twee, niet drie, maar zoveel als je maar kunt.

En, dat is met het bedrijfsleven ook. Dat is ook een woord dat ik bij Karel heb meegekregen. Iedereen doet aan nadenken. Na is te laat. Je moet voordenken. En dat woord staat niet in de woordenboek, maar bij mij wel en bij Karel en bij vele andere ondernemers ondertussen ook. En schaken is eigenlijk ook echt

voordenken. Je moet echt gaan anticiperen op wat nog niet gebeurd is. Kijk naar die brand. Heb je dat echt in mijn hoofd nog afgespeeld? Nee. Maar ik ga ook niet zeggen dat er zo nooit iets is gepasseerd. Want ik denk altijd in wat als dit of dat of...

En dat doe ik eigenlijk onderbewust al heel veel jaren. Het was me gewoon nooit echt opgevallen. Maar dan, met dat ondernemen, begin je echt te merken van hé, ik doe eigenlijk drie keer al aan voordenken. En met dat schaken is dat ook nodig. Want ja, uiteraard

ging ik niet winnen van Garry Kasparov, maar die mens die denkt 10, 11, 12 stappen voor u. Nou, dat betekent dat dat 4, 5, 6, 7, 800 combinaties zijn. Oké, die mensen, levenswerk is dat. Dus uiteraard meestert die je dat. Maar dat is in ondernemerschap niet anders.

Wat als je morgen ineens een grote klant kwijt bent? Ga je dan beginnen panikeren? Of weet je dan al, wacht, ik draai aan die twee knoppen en alles is nog oké. Wat als er ineens een grote klant bijkomt, maar je bent nog niet klaar voor uw groei? Dat hebben wij allemaal helder. En dat linkt eigenlijk enorm veel

met schaken. En Waras Inge, top onderneemster, dus echt proberen om jeugd aan het schaken te krijgen. Ja, heerlijk, wat die vrouw aan het ondernemen is daarin. En mensen snappen dat nog niet, maar wanneer je die klik maakt, verandert je mindset

zo gigantisch. Ik heb nu thuis vier schaakspellen staan, en mijn oudste is acht jaar. Begin ik die dan nu mee te oefenen? Omdat je gewoon merkt, je vat niet dat hij aan het leren schaken is. Voor hem is dat leuk, maar hij begint wel voor te denken,

zonder dat hij het doorheeft. Ik vind dat heel tactisch, en ik ben helemaal verliefd geworden op het schaakspel terug, door dat event. Wat uiteindelijk voor mij begon als wow, ik kan aan tafel zitten met Mark Koeken. Is dat zo gigantisch geworden, als in ik heb daar twintig mensen

leren kennen, met vijftien sta ik redelijk goed in verbinding. Maar ook de liefde voor het spel, om dan weer te kunnen linken aan het ondernemerschap. En naast je ondernemerschap, heb je ook je leven. In het leven is het ook waardevol. Datzelfde, we weten allemaal dat we ooit

iemand afgeven. Ga je daarop voordenken, of ga je daarop nadenken? Wij hebben, helaas, recent in een van onze vestigingen gehad, dat de partner is overleden van een fascist neemster. Ja, wij wisten direct hoe, wie of wat. Wij wisten, ik ga

naar daar, want ik ben eigenlijk operationeel redelijk overbodig, ik heb je winkel gaan openhouden, je kunt dingen doen, maar dat zijn allemaal dingen, als je dat overvalt, ben je altijd slachtoffer van tijd. Maar als je voordenkt, wat je bij schaken doet, en wat je echt gewoon eigen moet maken,

dan ga je zo veel voor zijn. Hetzelfde, ik heb je straks verteld, niet in de podcast, maar gewoon daarnaast, als ik een cursus volg, ik zit vooraan, op de eerste rij, het linkse stoeltje van de middengang. Maar ik wist dat al, wanneer ik na mijn eerste cursus aan het rijden

was. Dat zat in mijn hoofd, ik stuurde dat al uit, ik ga daar zitten, no matter what, al is daar Usain Bolt, ik zal wel zien dat ik rapper ben, voor dat stoeltje. Ja, dat is toch een leuke, leg eens uit waarom je per se daar wilt zitten. Ja, het is simpel, de cursussen kosten

veel geld, en je hebt soms ook cursussen waar je ook gratis tickets voor kunt hebben. Het is simpel, als je binnenkomt met een gratis ticket, dan sta je achteraan en ben je bezig met de mensen naast je, en je bent eigenlijk maar half aan het opletten. Terwijl als de eerste rij duurdere tickets zijn, wie zit daar dan?

Mensen die dat er ook voor over hebben. Dat zijn in mijn ogen, mensen met een andere mindset, met een andere ingesteldheid. En ik wil die mensen leren kennen. Ik wil niet die flauwe plezante die je straks wel een pintje wil trakteren, nee, ik wil die mens die daar full focus zit, daarmee wil ik in verbinding.

Daarnaast gevolg een cursus naar iemand dat je denkt, die heeft mij iets te leren, die heeft mij iets te vertellen. Ik zou niet liever willen, dan met de cursusgever in verbinding te kunnen gaan. Om die mens om daar in het oog te vallen. Ja, dat doe je

ook niet door op de achterste rij te zitten. Dat doe je wel door vooraan te zitten. Plus, wij Belgen, in Nederland is dat heel anders, maar wij Belgen, als je een zaal vult met mensen, de allerlaatste rij die gevuld is, is de voorste rij. Niemand gaat vooraan zitten bij ons. Ik vind dat

zo grellig, maar nergens niet. Dus, wat wil ik doen? Ik wil top of mind zijn bij wie er op het podium staat. Hoe doe je dat? Door op te vallen. Hoe valt het op? Door als eerste, als een zot, naar die eerste rij om die beste stoel te gaan zitten. 1. Ik heb de beste plaats

in de zaal, en ik heb evenveel betaald. 2. Ik val op bij die cursusgever, want die denkt dat is lachen, hier zit een manneke, terwijl de rest van die rij raakt wel gevuld, maar pas helemaal op het einde. En ik zit daar elke keer. En in het begin liep ik echt voor dat plaatske, want ik wou van voren zitten. Ik wou goed kunnen

opletten. Laat mij maar een beetje het streverke zijn. Het maakte mij niet uit. Ik wou daar zitten. Daarnaast, ondertussen heb ik ook al eens op een podium gestaan. Als je op een podium staat en je kijkt in de zaal, en je ziet maar de eerste 1, 2 of 3 rijen, dan heb je al die spots in je gezicht. Dus ja, ik wou wel opvallen.

En dat is begonnen als in ik wil daar zitten, en dat is echt een eigen leven gaan leiden, want ik heb ondertussen al heel veel cursussen gedaan, en mensen weten gewoon, als Serge er is, die zit daar. Zonder zwans meer dan 1000 mensen zouden dat bevestigen vanuit de cursussen. Die weten gewoon, dat is mijn plaatske.

Tegenwoordig moet ik niet meer lopen voor mijn plaatske, maar het is er. Dat wordt voor je vrijgehouden. Ja, en het andere leuke is, ondertussen zijn er zelfs mensen die zeggen ga mee op de eerste rij zitten. Mijn vernoten ook, een tijd geleden waren we naar een seminar, een dagseminar geweest. Oh nee, jij wilt weer

op de eerste rij zitten zeker? Ik zeg, samen zeker. Dat werkt, want ik zat op de eerste rij, ze zaten een beetje tegen hun goesting mee op de eerste rij. Er worden vragen gesteld. Wie werd er betrokken in de gesprekken? Wij op de eerste rij. Het werkt gewoon.

En het leuke is, er zitten 300 man in de zaal. En die op het podium zegt, hier op de eerste rij, wie ben je? Ah, ik ben Serge Lammeral en ik zit in die sector. 799 andere mensen hebben dat wel gehoord hé, van

als er 800 in de zaal zitten. Maar ik weet niet wie er allemaal zat hé. En ondertussen is het zo dat heel veel mensen mij kennen, terwijl ik vaak niet weet wie ze zijn. Maar ja, Serge is aangehaald op het podium. Serge is dit, Serge is dat. Als hij daar van voor zat, het werkt.

En daarom, ik zit altijd middengang, linkse stoeltje, helemaal vooraan, dat is mijn vaste plekje. Fantastisch. En ik hoop dat mensen dat nu gaan toepassen. Misschien niet op je plaats dat ze daar gaan zitten, maar dat ze middengang, rechtse padje, rechtse stoeltje daar gaan zitten. Maar ook dat heeft mij gewoon veel gebracht.

Hetzelfde, nog zoiets typisch aan mij, ik ben altijd veel te vroeg. Maar echt veel te vroeg. Als het om 9 uur start, dan ben ik daar om 7 uur. Ik ben daar gemakkelijk, vaak, voor de spreker zelf. Om twee redenen. Eén, ik haat in de file staan. Twee, ik ben altijd vroeg wakker. En ik ben uiteindelijk nog altijd een bakker van beroep.

Van nature. Dat vroeg opstaan, dat zit gewoon in je lijf. Maar door zo vroeg te zijn, gaat het ook weer veel rapper in verbinding. Want welke mensen zijn er nog op tijd? Mensen die stipt zijn. Je hebt ook altijd mensen die te laat zijn. Daar heb ik een allergie op. Maar ik ben er vaak voor de spreker.

Wat mij dus weer in de gelegenheid heeft gebracht, ik zat daar, in de lobby, en de spreker komt langs, en op dag één knikt hij naar mij. Goeiemorgen. Nadien zie je, oh, die jongen zit hier in mijn cursus. Op dag 2 was ik daar weer. Die knikt.

Die denkt, maar ik zeg, die is hier vroeg. Op dag 3 is hij gewoon naast mij komen zitten en bij een uur gebabbeld. Dat uur was al heel die investering van je cursus waard. Dat alleen, en dat vroeg zijn en van voor zitten, dat heeft mij

zoveel al gebracht. En dat kost geen geld. Daar moet je nu eens niks voor kunnen. Daar moet je geen vaardigheid voor hebben. Nee, gewoon op tijd vertrekken en zien dat je van voor. Dat heeft mij al zoveel gebracht. Echt ongelooflijk veel. Fantastisch. En dat is zo stom, eigenlijk.

Ik vind van uw leven dat ze daar zo een film van zouden moeten maken. Maar de eerste stap is een boek. En daar ben je nu ook aan bezig. En die komt binnenkort ook uit. Ja, klopt. Vertel eens het verhaal van die boek en wat we daarin zullen

kunnen lezen en waar we die gaan kunnen vinden. De boek, dat is ook zo begonnen. In één van de cursussen moesten we een vision board maken. En ik weet niet hoe het komt, maar sinds mijn zestien jaar ben ik regelmatig dingen

beginnen noteren van mijn leven. Niet meer, ik wil later... Ik weet niet hoe dat dat komt. Gaandeweg begon ik echt wel een verhaal te vinden. En nadien had ik zoiets van al mijn mentors hebben boeken uitgebracht. Dat is dus zo...

Ooit wil ik ook echt iets te vertellen hebben en wil ik dat... En zo is dat eigenlijk op mijn vision board beland. En... Ja, de afgelopen jaren, sinds ik ondernemer ben, is er op korte tijd zoveel gebeurd. Maar ik had ook nog heel mijn verleden van vroeger, wat ook al

best wel is gebeurd. Mijn ouders zijn uiteengegaan op mijn zeven, dat is nu niet zo heel bijzonder. Maar ik ben mijn moeder heel jong... Ik was begin de twintig dat ik mijn moeder ben verloren. En dat verandert een mens. Voor mij was dat een hele simpele... Mijn moeder zei altijd

later gaan ook nog dit en dat en zus en zo. En ineens... Game over. Later is er nooit gekomen. En voor mij was dat enerzijds... Ja, oké, je bent je moeder kwijt, wat mega grellig en ingrijpend is. Anderzijds, ik zat direct met...

Och, garme. Die heeft zo geleefd en gespaard en en en... Voor later. En er is geen later. En dat was voor mij echt zo'n wake-up call van... Oké, je moet nu leven en je moet nu genieten.

Maar je moet ook weer... Je moet die combinatie vinden. Je moet die balans vinden. Maar dus, dat zorgt ook wel... Dat heeft wel een invloed op je leven. En dan nadien, het ondernemerschap, dat was zo ups en downs en risico's. En ik merkte dat ik best jong was toen ik met al die dingen aan de slag ging.

En dat mensen daar wel echt naar opkeken en wel geïnteresseerd waren in die verhalen. En doordat ik eigenlijk zo heel mijn jeugd al had, ben ik dat blijven doen, dat schrijven. En... Ja, ik kan zeggen, toen na de brand en na die kanker, had ik echt zoiets van... Wow.

Goed geweest. Het mag nu wel eens gaan keren. En het is toen ook beginnen keren. We hebben dat bedrijf hier beginnen bouwen. Dubbel zo groot. Het gaat echt goed nu. Er zijn uiteraard nog uitdagingen. Maar ik was nog altijd aan het schrijven. En ik had zoiets van, misschien is deze nu wel eens een mooi moment voor het eerste stuk. Want op den duur had ik zoiets van

ja, vroeger had ik één winkel, dan twee, dan drie. Waarom één boek en later nooit een tweede of een derde? En ik had zoiets van, misschien moet ik nu afsluiten, halverwege mijn dertig, om te zeggen van hé kijk, dit is het tot hiertoe geweest. En het boek is eigenlijk mijn levensverhaal. Letterlijk van bij de geboorte

tot nu, met alles wat ik heb meegemaakt. Want ook privé met de kinderen, dat is ook allemaal niet vanzelf gegaan. We hebben een kind gehad met heel veel problemen. Dat we uiteindelijk in het buitenland terecht zijn geraakt om die te laten genezen. Had iets in zijn nek, dat is in België niet opgelost gekregen. Maar dat waren momenten dat dat kind alleen maar krijste

de eerste vier maanden van zijn leven. Dat je gewoon begreep dat er soms accidentjes gebeuren thuis. Dus er is nog heel veel meer dat we allemaal niet in de podcast kunnen steken uiteraard. Maar dat zit allemaal wel in dat boek. Dus dat boek gaat echt letterlijk van mijn geboorte tot eigenlijk een paar weken,

maanden geleden. Waar dat zowel met het privé samenloopt met heel het ondernemersverhaal. Met de uitdagingen. Gelukkig heb ik toen tijdens al die uitdagingen ook altijd blijven schrijven. En je merkt ook wel in het boek dat het begin geschreven is door een duidelijk jongere gast dan die je nu ziet. Maar dat heeft ook wel zo

zijn charmes. Zeker. En het stuk van een boek is ook weer ja, toeval bestaat niet hé. Maar ik heb altijd een boek willen schrijven. Maar ik wist niet hoe, wie of wat. En ik heb een paar jaar geleden, reed ik van hier, van de productie, naar een vestiging. En daar stond een mens te liften.

Nu, die mens, die zag eruit. Het was los in de zomer. Die was bezweet. En die stond met z'n dummeken. En ik passeerde met m'n Porsche, kreeg daar langs, en ik had het laat gezien en ik dacht, och germ,

niemand gaat die mens meepakken. Dus ik ben gedraaid aan de lichten, ik ben teruggereden, er terug voorbij, om dan terug terug te tegen, om mij dan aan de kant te zetten en te zeggen, vriend, stap in. En die mens stapte in, en die was verbaasd. Die zei, ik heb nog nooit in zo'n nood al gezeten. Keileuk hé, want uiteindelijk

hebben we met peanuts gekost, destijds. Dus die mens kei gelukkig. En we zijn beginnen babbelen. En ik ben daar blijkbaar in een babbel geraakt. Ik herinner me dat het mij niet meer perfect, maar ik heb die mens blijkbaar toen zo geïnspireerd en gemotiveerd en ideeën

gegeven. Twee weken nadat ik die mens heb afgegeven, ik ben dan ook zo nog eerst wat verder gereden, want die moest wat verder zijn dan dat ik moest maar ik ging niet zeggen, ik moet hier zijn, stap eens uit. Twee weken later kreeg ik van die mens een kinderboekje aan, die had mij opgezocht, had mij een adres gevonden, en die zat in de boekensector.

En ik kreeg hem een boekje aan voor Axel, ik had toen nog maar één kindje. En ik kreeg bij hem een boekje van, en met kerst kreeg ik daar een kaartje van, en geconnecteerd op Facebook en LinkedIn. En dan gaan er gewoon drie, vier jaar voorbij, en dat idee van die een boek, dat was dan uiteindelijk op mijn vision board beland, en ik zeg, come on,

je moet dat hard maken, ik wil dat echt, en ik vind echt dat ik alweer wel iets heb om te vertellen. Maar hoe, wie of wat, en wat kost dat, een boekje te brengen, dat weet ik ook niet. Al mijn geld zit momenteel in het bedrijf, na die brand, dat gaat ook weer all in, want je schuilt ineens alles. Dus ik denk, oh wacht,

die Gunther, ik ga die eens op Facebook, ik zoek die op, ik stuur die een bericht, hé Gunther, ik zou eens met jou willen praten, ik heb eigenlijk vanaf mijn 15, 16 beginnen schrijven, ik zeg maar echt, gewoon in Word, vol dt-fouten, mijn vader is journalist, die mens

vergeeft me dat nooit, dat is de grootste ergernis denk ik, maar oké, het zij zo, ik zeg, dat is echt mega rauw, ik zeg, dat is echt, allé, ik zeg, Serge, je gelooft eerst nooit, ik heb deze week aan u gedacht, en ik wou u een bericht sturen.

Hij zei, ik kom af. Een dag later is hij naar hier gereden, naar ons kantoor, zat hij hier waar jij nu zit, in de zetel, en zei hij van, hoe kan ik u helpen? Dus ik zeg, ik wil een boek uitbrengen, ik heb een super rauw script, ik wil daar iets mee doen, maar ik weet niet hoe, wie of wat, en ik weet,

dat jij wel in die sector zit. Nu, blijkbaar is deze bedrijf gigantisch gegroeid, door ons half uur gesprek in die auto. Die zei, jij hebt mij daar ideeën gegeven, dat ik ben gaan uitvoeren, en wij zijn meer als verdubbeld, verdriedubbeld. Hij zei, ik ben kik u eeuwig dankbaar,

hoe kan ik u helpen? Ik zeg, ja, ik heb een hyper rauw script, echt verschrikkelijk, en dat moet een boek worden. Ik zeg, en ik weet ook niet wat dat kost, ik zeg, want momenteel, de financiën staan uber laag, ik zeg, alles zit hier in het bedrijf, dus het is misschien ook niet voor nu.

En die mens zegt gewoon, vriend, ik kan u nooit terugbetalen. Wij doen ondertussen van A tot Z een boek. Hij zei, ik heb mensen ghostwriters, ik heb mensen die verbeteren, ik heb mensen voor illustratie. Hij zei, van A tot Z, tot, wij brengen dat uit, wij maken daar promo,

alles, alles, alles. Nu, dan zat ik nog, natuurlijk met één hamvraag, wat gaat me dat kosten? En dan zit hij er vlak af zo. Niks. Als ik nu eens iets kan terugdoen van wat jij toen voor mij hebt gedaan, is het dit. En we zijn nu,

deze week heb ik de finale go gegeven, voor het in druk te laten gaan, dus nu gaat hij heel het marketingplan NNN beginnen maken. En komt dat boek normaal nog voor einde jaar uit. Wauw. En hij zei, je gaat er alleen maar aan verdienen, ik heb gezegd, dat is ook niet een insteek, dus we hebben

alle twee afgesproken dat we er geen euro winst uit pakken en dat we alles aan goeie doelen gaan geven, want met Atelier Copijn steunen wij lokaal goeie doelen. En ik wil gewoon dat hij een boek, al is maar, één mens zijn leven iets kan betekenen, dat is voor mij meer dan voldoende. En hij zei, als jij er niks op verdient, ik hoef er ook niks

op, ik volg je, want ik kan je nooit genoeg bedanken. En dan denk ik, hoe crazy is daar heel de actiegevolgketen toch ook weer. En dat is waarom ik blijf geven, omdat je krijgt het ook echt wel terug. En soms op heel rare manieren, dat ik nooit zie aankomen.

Ik hoopte dat hij mij gewoon al wat kon helpen of begeleiden. En nu ik ga mijn boek uitkomen, en het is een 170 bladzijden geworden, wat ik echt wel indrukwekkend vind, dat ik denk van, oh, hoe cool is deze? Ja, dat is echt zot. En zo kan dat ook weer binnenkort van mijn vision board,

terwijl ik dacht van, hojam. En oké, ik kijk nu naar mijn vision board, daar staat best zelf, dus we moeten wel wat aantallen verzetten, maar daar gaan we voor zorgen. Sowieso. Ik ga die sowieso wel pre-orderen. Ik moet die inhebben, ik moet die inhebben. Want bijvoorbeeld in het boek,

het gaat zowel privé, maar ook zakelijk, mijn eerste financieel plan bijvoorbeeld, als het goed is, staat er ook in. Het is wel mijn levensverhaal, maar ook echt al wel met tools. Ik wil echt ook al wel dat mensen... Ja, dus er staat ook echt in hoe ik die banken heb benaderd, hoe ik mijn rendementen

heb uitgegeven, dus het is zowat een combinatie van... Het is niet een boek dat je echt... Ja, het is gewoon... Mijn kennis tot nu staat er ook grotendeels in. Er staan stukken in van Karel ook, daar heb ik ook de goedkeuring voor gekregen. Stukken van andere mentors. Dus het lijkt me wel echt een leuk boek. Sowieso.

Ik moet die inhebben en ik ga die dan ook delen, want het verhaal is echt te zot voor woorden. We gaan het hier bijna afronden. Nog twee dingetjes misschien. Je bent nog steeds vrij jong, ergens midden dertig.

Giga ambitieus en heel bedrijvig. Je bent met van alles bezig. Maar met andere venoten hier heb je ook wat meer levenskwaliteit voor jullie allemaal voorzien. Wat doe je graag om een keer te ontspannen? Wel, na alle...

uitdagingen van de brand en de kanker ben ik eigenlijk gekomen tot rust. Want dat is eigenlijk iets dat ik ontbrak. Ik had nooit het gevoel dat ik dat nodig had. Tot met de brand. Het staat ook in het boek, ook wel nog een bijzonder klein verhaaltje.

Na de brand ben ik zelf zo opgebrand geweest van alles wat ik daar moest insteken dat ik echt even rock bottom. En ik zat thuis en ik kon alleen maar zeggen ik moet even weg. En ik wist niet

naar waar. Ik wou alleen weg. En uiteindelijk heb ik iets gevonden. Een bestemming in Frankrijk. En ik weet niet hoe dat ik er ben bijgekomen. Maar dat was een nudistencamp. En ik had gebeld en ik had gevraagd zich wanneer is het seizoen

eigenlijk gedaan? En die zei die week is het eigenlijk gedaan. Ik zeg kijk, mag ik dan komen? Want ik wil eigenlijk helemaal eventjes alleen zijn. Weg van alles en iedereen. Geen gsm, geen laptop, geen

vrouw, geen kinderen, geen bedrijf. Niks, niks, niks, niks. En mijn lichaam zei echt weg van alles. En ik ben daar een week geweest. Daar was dus niemand meer. Daar had ik voor gebeld. Ik was daar helemaal alleen in het midden van Frankrijk in de natuur aan een meer.

En zelfs kleren waren daar optioneel. En zelfs die waren uit na dag 1. En ik heb daar geschreven ook. En dat had ik nog nooit eerder gedaan. Dat had ik ook van mijn mentors van Karel vooral geleerd. Zet je soms eens aan het schrijven. En blijf

schrijven. En schrijf voorbij je gedachten. En ik zat daar in mijn bloot. En ik snap het nog altijd niet. Ik weet niet vanwaar die neiging kwam. Maar ik zat daar en gevoelde, het was slecht weer, het regende zachtjes. Je voelde de miezer op heel je lichaam.

Je voelde de wind op heel je lichaam. Je hoorde alleen maar dieren. Ik zat daar aan een meer en ben beginnen schrijven. En ik ken dat boek hé. En die eerste pagina's zijn Waar zijn we mee bezig? Hier zitten we nu. In mijn bloot. In het midden van Frankrijk. Helemaal alleen. In een tentje.

Op de heenrit nog gestopt voor wat eten enzo. En zo begint dat. Ja, ik weet niet over wat ik moet schrijven. Het is hier wel mooi. Oh, ik zag juist een grote vis. Ik weet niet of ik... Zo begint dat. En iets is er gebeurd

en heeft het overgenomen en ik kan het niet anders verwoorden. En ik heb daar acht uur of negen uur geschreven tot het donker was. Om dan echt op de tast mijn tent terug te vinden. En een dag nadien werd ik wakker

en ik ben beginnen lezen wat ik heb geschreven. Ik kon dat niet voor de geest halen dat ik dat had geschreven. En dat klinkt keistoem als je dat over wij gezegd hé. Maar daar stonden ideeën in dat ik dacht oh jong.

En ik kon mij dat echt waar niet voor de geest halen dat ik dat had geschreven. En ik heb daar vijf dagen in mijn bloot zitten schrijven. En dat heeft mij zo'n rust gegeven waardoor ik nadien een busje ik noem het een busje, zo een camper van heb gekocht met de nummerplaat Heerlijkheid

maar dan zonder de klinkers, want dan was het te lang. En nu kan ik thuiskomen en daar staan twaalf Ikea bakken gevuld. Paar mee eten, paar mee kleren. En je kan op vijf minuten weg zijn dan nergens. Met of zonder kleren, maakt niet uit. Maar ik kan thuiskomen en zeggen

ik stap in mijn busje en ik ben even weg. En dat heeft heel mijn leven stabiliteit gegeven. En soms ben ik voor één of twee dagen weg soms naar de zee, soms naar de Ardennen soms naar het buitenland en we zijn nu naar Kroatië geweest met dat busje. Nul luxe, want je hebt geen luxe nodig.

Je hebt vrijheid nodig, je hebt rust nodig. Is dat juist de luxe? Want ik heb toen ook in mijn dagboekachtig iets ook zo'n tekstje geschreven want mijn busje noemt een Ford Panama. En dan heb ik zo een tekstje voor mijn eigen gemaakt van de Porsche Panamera naar de Panama. Hoe een verrijking

dat dat was van mijn leven. En dat afstappen van al dat materialistische nu, het blijft leuk een toffe auto, maar dat busje ja, voor geen geld van de wereld zou ik daar... Dat is pure vrijheid. En dat is echt wel zo ja

een van die dingen dat ik zeg van dat je echt nodig hebt, die balans, die rust. Dat is echt een mega cool verhaal. Ik had niet verwacht dat laatste. Dat zijn dingen die ik soms vergeet, maar die zijn wel allemaal gebeurd. In je boek staan die natuurlijk allemaal. Maar ja, dat is lang geduurd. Nu zeg ik dat wel echt, dat hij met hem bloot was.

Heel veel mensen weten dat niet. Nu weet iedereen het. Er zijn al wel mensen dat dat weten, dat ik dat heb verteld. Die zeggen zot, ik zeg probeer het eens jongen. Het was zo speciaal. Ik heb wel eerst gebeld, ik wou dat niet tussen 50 mensen zitten ook niet, maar ja, die wind, die natuur

die... Ik wilde het niet nodig doen. Ik was zo op na die embrend. Pfoew. Dat is pure vrijheid. Nu, als laatste. We hebben het al heel het gesprek gehad over mentorschap. Uw mentors hebben heel veel voor u betekend.

Mijn mentors hebben al heel veel voor mij betekend. En jij bent nu ook een mentor van de podcast en van de luisteraar. Als je nog een laatste advies of boodschap kunt meegeven, wat zou dat zijn? Leert van anderen. Ze zeggen het allemaal.

Je hoeft het wiel niet op. Ga in verbinding met ondernemers. In het begin had ik daar ook wat weerstand op, want je denkt die mensen zijn succesvol en wie ben ik? En, en, en... Maar ga gewoon in verbinding. Durf die vragen te stellen, durf die mensen te benaderen. Ik vond dat super moeilijk in het begin,

maar dat heeft mij alles gebracht. Alles. Verbind met mensen. Dat menselijk aspect is zo waardevol. Dat heeft voor mij heel mijn leven veranderd. Ik kan niet alleen maar tegen mensen zeggen volg cursussen, investeer daarin,

ga niet in verbinding met de mensen die ook cursussen volgen, die daarin investeren en zoek contact. The sky is the limit als je het niet vraagt. Een nee heb je, een ja kun je krijgen. Dat is zo'n echt waarheid gezegde. Ik weet de eerste keer dat ik Karel zag, dat was voor mij

untouchable. Dat was de man op het podium met alle wijze. Het impact, dat was... En zie nu, zoveel jaar later heb ik die leren kennen, ik heb er zoveel van geleerd en begin er zelf ook in een rol te komen dat je een verhaal krijgt voor anderen.

Het verbinden is voor mij de rode draad in heel mijn leven geweest. Vertrouwen in mensen, vertrouwen geven en dan komt het echt wel terug. En samenwerken, ik werk met vernozen, ik werk met franchisenemers, ik werk met mentors. Laat u omringen. En oké, soms zit er misschien

een verkeerde tussen, dat komt er heel rap uit. Maar ik ben enorm daar zijn voor elkaar. Het is ook niet voor niks onze slogan bij Atelier Copain, is altijd daar voor elkaar. Als je steun geeft en steun krijgt en steun vindt, kun je alles aan.

Een brand, kanker, moeder, verlies op jongleven, maak het niet uit. Zolang je er niet alleen voor staat, kun je alles aan. En als je denkt dat je er alleen voor staat, dan denk je verkeerd, want er zijn altijd mensen die het ook hebben meegemaakt en die ook denken dat ze alleen staan. En zoek gewoon totdat je die mensen vindt.

Dat is gewoon... En dat start bij jezelf, met dingen te delen en te geven aan andere mensen. Deel niet alleen je successen, maar ook je uitdagingen. Want je vindt veel meer verbinding om die uitdagingen. Want wij schamen ons daar allemaal voor. En ik snap het, ik heb ook momenten gehad dat ik dacht van

ik zit echt niet meer zitten en je wilt wegkruipen en je wilt je verstoppen en je wilt weg van alles. Maar breng dat, en al doe je dat een week of een maand of een jaar later, wanneer je dat naar buiten brengt, dan vind je de verbinding met de juiste mensen. Je vindt de verbinding niet van, hé, zie eens naar mijn nieuwe Rolex.

Oh, wij hebben ook allemaal een nieuwe Rolex. Zie eens naar mijn Ferrari. Successen delen moet ook. Maar de echte waarde die hier zit, die vinden helaas wel in je uitdagingen, in je shit. En help elkaar daardoor en dan verzet de bergen.

Allee, super stom, maar ik heb nu veel huurders. Daar zijn mensen bij die niks hadden. Niks. En ik heb die toch kunnen inspireren en die hebben soms vakantiewerk gedaan en op gang gezet. Daar haal je voldoening. Dat... Dat schoonste dat er is... Ik heb huurders gehad

die aankwamen met niks waar ik een tandenborstel zou zijn voor gaan kopen en een dekbed en, en, en voor die kamer of die studio in te richten. Die zijn nu eeuwig dankbaar en dat krijg je nergens anders terug. Maar dat lukt ook alleen maar door je shit ook te vertellen. Want als ik mij daar positioneer in, hé, manneke, jij bent

mijn huurder, ik ben hier huisbas van veel, dan raak je daar niet. Maar als je verbinding maakt op menselijk niveau en dat is iets dat ik geluk heb gehad met mijn mentors, die gaven daar ook om. Dat was niet gewoon, ik sta op een podium en bla bla. Nee, die gingen ook echt in die diepte.

Die cursus van Matrix van Leiderschap dat ging zo diep. Als je daar met tachtig man staat, je kent die alle tachtig. En je kent die hun pijnen en hun successen. Je kent de beide kanten. Maar je gaat in verbinding op die miseriemomenten. En als je elkaar daar doortrekt, dat was zelfs

hier met die embrant. Ofwel val je uiteen, ofwel maak je een front. En als je dan een front maakt, dat zijn relaties voor het leven. En dat zijn de dingen die er echt toe doen. En helaas vinden die meestal pas in shitmomenten. Anderzijds, dat maakt van die shitmomenten

je schoonste momenten, als je naar die terugkijkt. Prachtig. Serge, ik wil je graag uit de grond van mijn armen bedanken voor de laatste bijna drie uur. Het is voorbij gevlogen. En het is zo'n ongelooflijk mooi verhaal, dat

alles heeft. Het heeft dieptes, het heeft hoogtepunten. Het is een puur ondernemersverhaal van doorzetting, veerkracht. Alles zit erin. Mentorschap, iets wat ik het mooiste vind. Misschien één van de mooiste dingen aan het leven.

Het zit er allemaal in. Ik apprecieer je tijd. Ik vind het prachtig dat we dit hebben kunnen doen. En ik kijk enorm uit naar de volgende stappen ook. Naar het boek, naar de verdere groei. Ja, naar dat er in Gent, waar ik nu woon, een Atelier

komt bijvoorbeeld. Het zal er ooit wel aankomen. Ja. Echt, dankjewel daarvoor. Ja, ook super bedankt. Ik vind het gewoon heerlijk dat jij mij bent bezig te zijn. Ook mijn boodschap kan zo weer gedeeld worden. Het kan alleen maar een positief effect hebben. De mensen die er niet naar luisteren, fine.

Maar wie het wel luistert, ga altijd. Ik heb nog nooit de podcast gehoord dat ik niks heb uitgehaald. Dus ook langs jouw kant vind ik het heerlijk dat jij zo'n dingen doet. Want ja, je hebt het ook nodig. Je kunt wel iets in de post doen, of, of, of, maar ik geloof enorm als je ziet je podcast, wie je allemaal

bereikt, dat is toch zot? Ja, dat moet ik zelf ook soms nog bij stilstaan. Zo lang ben jij ook nog niet bezig hé. Ja. En dan denk ik van, hoe, hoe is deze? En zo'n mensen samenbrengen, ja, daar gebeurt toch al het magische. Ja. Het is...

Nee, nee, ik ben heel, heel blij dat ik een aflevering mag zijn ook bij jou. Een echt super top. En een knaller van een aflevering. En voor de luisteraar, als je hier nu nog bent, laat even iets weten. Deel dit gesprek bijvoorbeeld op je story op Instagram, stuur een briefje naar Serge of

naar mij, dat je tot hier bent geraakt. En deel misschien ook wat je eruit hebt gaan gehaald. Ik denk dat dat misschien te weinig gebeurt. Ja. Wat dat je uit andermans verhalen haalt en ik denk dat we elkaar daarmee ook kunnen steunen en kunnen inspireren. Ook daar hebben we

weer die samenvatting van hé. Ja. Klopt. Ja. Super. Dankjewel voor het luisteren. Serge, dankjewel voor zoveel ervaring te delen. We gaan hier af. Super graag gedaan. Dikke merci. Bedankt.