Stop Met Overleven, Start Met Leven: Van Stress Naar Kracht

Dag Thomas. Dag Ben. En dankjewel om mij hier bij je thuis te ontvangen. Dankjewel om tot hier te komen. Met heel veel plezier. Met heel veel plezier. Even een korte context schets. We hebben elkaar heel intuïtief leren kennen.

Gewoon even een LinkedIn-connectie en direct op de telefoon gesprongen. En ik weet nog dat wij toen een gesprek hadden van 37, 38 minuten. Dat voorbij is gevlogen en waarna dat ik echt heel veel energie had. Want, en dat is echt veel over een mens. Ik vind, als je energie krijgt van een mens, daarmee moet je omringen. Dus vandaar dat ik heel graag eens met jou samen zit om te praten over jou als ondernemer. Want je bent ook een heel interessante ondernemer. Over jou als persoon te praten.

Wat jij uit het leven wilt halen. Uit je business. Waarmee je mensen helpt. Ik denk dat er heel veel dingen zijn om over te praten. Klopt. En om te beginnen, en dat is wat ik toen in dat gesprek gezegd heb. Ik bedank jou voor het nemen van het initiatief. Want ik zei het ook.

Ik zei, ik heb je al een paar keer zien passeren. En ik dacht al een paar keer, oh, er is een berichtje aan het sturen. Of al is het maar eender welke manier van connectie. En jij stuurde mij toen dat berichtje. En ik zei ook, als je nu tijd hebt. Vandaag ben je inderdaad 40 minuten aan het babbelen geweest. En vandaag is het resultaat ervan. En van mijn kant was dat even goed.

Dat was een hele fijne babbel. En dat smaakt altijd nog meer. En dan is een podcast een heel mooie manier om dat verder te zetten. Ja, ik vind dat ook absoluut. Laten we dan eens even op die podcast springen. Want jij hebt zelf ook een podcast. Ja. Een folding podcast.

Een folding is zo de... Jouw merknaam, jouw bedrijfsnaam. Komt overal wel bij kijken. We zullen straks op die naam springen. Ja. Waarom praat jij zo graag met mensen? Of waarom doe je het podcasten? Want daar krijg je heel veel tijd en energie in.

Dat is eigenlijk... Ik leef al langer met dat idee. Ik heb zelf heel veel inspiratie gehad aan podcasts. Zoals de podcast van Jay Shady, die van Ben Greenfield. Dat heeft mij in de afgelopen jaren heel veel... ...kennis en inspiratie opgebracht, ook voor mezelf. En dus één, omdat het een medium is dat ik enorm apprecieer. En twee, omdat het meer...

Allee, er zijn er vrij vaak mensen tegen mij van... Eén, jij moet een podcast starten. Ik heb al geleerd, als er dingen naar je toe blijven komen... ...dan wil dat ook iets zeggen. En twee, heel vaak zijn er mensen tegen mij ook... ...van het gesprek dat wij hier gevoerd hebben. Ik heb zo weinig van die gesprekken in mijn leven. En ondertussen begrijp ik heel goed waar dat over gaat.

Dat gaat over diepgang. Dat gaat over aanwezig zijn in het moment... ...dat mensen verbinden met jezelf en met een andere persoon. Luisteren, zien, raken, voelen, proeven. En vandaaruit gaan verbinden in een bepaalde diepte... ...die dan niet op de oppervlakte ligt... ...gelijk de snelheid van het leven tegenwoordig. En dus voor mij is dat iets...

Ik vind dat heel fijn om te doen. Ik vind daar niks moeilijk aan. Voor mij is dat heel natuurlijk om die gesprekken te voeren. En dan kwam het idee... Oké, dan gaan we het gewoon opnemen. Dan gaan we het gewoon doen en gaan we het delen met de mensen. Ja. Supermooi.

Ik raad ook iedereen aan om er eens naartoe te luisteren. Want het zijn heel rustgevende, warme gesprekken. En je merkt ook die diepgang. Ik hoop dat mensen dat in mijn podcast ook horen. Want dat voel ik en ervaar ik zelf. Dat je heel diep kunt gaan zonder gestoord te worden door gsm of andere mensen. Want het zou maar raar zijn als je hier op onze gsm zit. Dus dat vind ik echt fantastisch.

Waar zoek jij zo nog naar in die gesprekken? Kan je iets meer vertellen? Eén over je podcast misschien. Wat het thema zo is. En waar jij naar zoekt in die gesprekken. Het thema is, zoals het woord het zelf zegt, een folding. En uiteindelijk is dat onze bedrijfsnaam geworden. Een paar jaar geleden was mijn vrouw zelf als marketingbedrijf zoekende.

Toen ze een bv ging oprichten. En dat is daartoe na een aantal sparringstessies met iemand dat er creatief mee bezig was aangekomen. Een folding. En toen hadden we alle twee al dat idee van... Oké, daar kunnen we alle kanten mee op. Want uiteindelijk zijn wij... Zelf als persoon constant een folding. Of eigenlijk aan het ontvouwen.

En dus in de podcast ook. Dan nodig ik gasten uit. En ik weet nog heel goed bij mijn eerste podcast dat ik vragen voorbereid. En geen enkel van die vragen heb ik gesteld. Letterlijk. En dat was ook... En dan merkte ik dat toen ook al. Voor mij is dat iets waar ik heel veel mee bezig ben in het leven.

Dat is intuïtie. Wat is dat voor te beginnen? Wat vertelt die intuïtie ons? En vooral, dat is niet per se iets rationeels. Dat is iets heel somatisch. Dat leeft in ons leven. Dat vertelt ons wat we misschien graag hebben. Of wat we juist niet graag hebben.

Dingen die we misschien kunnen gaan verkennen. Of die we niet hoeven te verkennen. En dus voor mij is de podcast eigenlijk gewoon iets heel intuïtief. Ik nodig mensen op basis van mijn intuïtie uit. Als ik zoiets heb van... Oké, die naam blijft in mij naar boven komen. Of die persoon blijft naar mij toekomen. En die gesprekken zijn dus ook heel intuïtief.

Zoals ik net zei, ik stel een hele open vraag. Ik vraag... Wie ben jij? Wie is Ben, zou mijn vraag, mijn openingsvraag zijn. En dan is het mijn taak als moderator in onze podcast om te horen welke deurtjes dat jij op een kier zet. En ook weer heel intuïtief ga ik de deurtjes beginnen opendoen. En vandaar begint een gesprek te stromen.

En het heel interessante vind ik dat we ongeveer rond het uur bijna altijd rond zijn. Al zien dat het verhaal echt rond is. En dan kijk ik meestal naar de klok. Dan zitten we meestal 50, 55 minuten. Dan stel ik nog een vraag. Wat wil je nog meegeven aan de luisteraars? En dan is de podcast rond.

En net als heel veel dingen in mijn leven had ik nooit durven geloven dat het zo... En gemakkelijk is niet het juiste woord. Maar dat het allemaal zo spontaan, zo authentiek zou kunnen zijn. En daar ben ik heel dankbaar voor. Om dat te mogen kunnen ervaren. Dat vind ik heel mooi.

Dat dat zo na een uurtje rond is. Dat je precies terug... En niet terug bij start aankomt. Maar dat het een mooi geheel is. Het gesprek. Het is heel mooi. En ik vond dat ook, als ik er zelf naar luisterde, dat dat wordt meegenomen door het leven van de gast

waarmee je dan spreekt. En ondertussen waren er ook zo'n dienstjes om even tot jezelf te komen. Om even grounded te worden. Ja, vond ik heel leuk. Top, misschien. Let's talk about unfolding. Ja.

Want dat... Dat interesseert mij altijd als startende ondernemer. Om te horen hoe dat ervaren ondernemers het doen. Wat dat hun bedrijf is. En welke tips en tricks dat ik en de luisteraar er kunnen van leren. Dus, wat is jouw missie met unfolding? Mezelf verder ontvouwen. Dat is eigenlijk de enigste missie al zien.

Ik heb nu in december vorig jaar, dus december 23, ben ik gestopt in de praktijk. Ik ben opgeleid als kinesist, tien jaar geleden nu. Ik heb vier jaar in verschillende praktijken gewerkt. Dan hebben wij onze eigen praktijk opgezet. De kinesisten in Merksem. Met twee ex-medestudenten van mij. Waar wij de drie vernoten.

En hebben wij eigenlijk... Of heb ik één van mijn dromen al mogen inlossen toen. Dat was kinesist afstuderen. Oké, goed. We willen een eigen praktijk. Toen wist ik al, ik wil niet een praktijk met mijn naam op de deur. Ik wil niet dat alles rond mij draait. En vooral dat alles afhankelijk zou zijn voor mij.

Ik heb zelf in praktijk gewerkt waar de mensen altijd naar hun eigenaar vroegen. De naam op de deur. En als die er niet was, dan waren de mensen... Ja. Ja, dan bij u. Het is ook wel oké. En dus dat wou ik niet. Want ik wou dat ik er juist voor de podcast kan zijn.

En ik wil kunnen reizen. Ik wil vrij kunnen zijn in mijn leven. En dus vorig jaar is dat voor mij heel sterk gebleken. In de praktijk. Dat dat verhaal voor mij... Dat ik dat eigenlijk een beetje ontgroeid was. Dat die manier van invullen van mijn tijd. En de hulp dat ik op die manier bracht naar de mensen.

Dat ik dat eigenlijk ontgroeid was. En dus heb ik dat met mijn vernoten. En heb ik dat medegedeeld ook. Na de zomer. En dan twee maanden later ben ik daar gestopt. Om op een heel fijne manier ook alles te kunnen afronden. Financieel ook. De verkoop van aandelen en dergelijke.

Ben ik heel blij. Omdat ik tegen hun zei. Ik zeg, kijk, deze... Mijn droom was de praktijk opzetten en samen verder gaan. Als we vijf jaar geleden... Als ik deze had geweten, hadden we dat nooit gedaan op deze manier. Maar het is wel mijn beslissing. En ik ben heel blij ook dat ze dat begrepen hebben.

En nu zijn we echt samen naar een heel mooie oplossing. Dat we eigenlijk gewoon elkaar tegemoet zijn kunnen komen. Ook financieel en dergelijke. Dat uiteindelijk vooral de praktijk voort kan. En dus dat is... Wat er vorig jaar gebeurd is. En dan ben ik volledig samen met mijn vrouw in een folding gestapt. Volledig wil zeggen...

Drie jaar geleden een eerste workshop gegeven. Zij kwam thuis met het idee van Intermiddle Living. Ik denk, dat is een heel mooi concept. Dat is een weekje dat ze bij KPN in België organiseerde. En ik vertelde tegen mijn vrouw. Ik zeg, ik wil mensen daarvan laten proeven. Maar een week is een grote tijds- en financiële investering. Ik zit met een idee van een workshop.

Ah, vertel. En dan heb ik haar beginnen vertellen. Op die manier en die manier. En ze zei... Dat klinkt leuk. Wanneer wil je ermee beginnen? Zal ik een website bouwen? Ik zal het op social media beginnen zetten.

Met haar marketingachtergrond. En zo zijn we dus drie jaar geleden begonnen. En dus sinds dit jaar, 24, ben ik er fulltime mee ingestapt. En wat mijn missie met een folding is eigenlijk... Of mijn missie in het leven is... Een van mijn grote talenten is dingen onder woorden brengen. En er zijn heel veel dingen waar dat niet over gesproken... gesproken wordt.

Of waar mensen bepaalde oordelen en vooroordelen over hebben. En voor mij is het dus in de eerste plaats eigenlijk... om dingen terug bespreekbaar te maken. Vooral ons well-being. Het welzijn van de mens. Gezondheid. Of de afwezigheid van ziekte. Maar daarnaast ook vooral het vergroten van het bewustzijn.

Ten eerste al zijn dat oppervlakkige, dat reactieve. Er zijn zoveel mensen dat er eigenlijk heel hun leven in gevangen zitten. In het maar zien dat we kunnen overleven. Dat we alles bijeen krijgen. Dat we elke maand... de eindjes aan elkaar geknoopt krijgen. En de rekeningen betaald krijgen. Dat is niet leven.

Voor mij is dat lijden. Dat is niet je leven lijden. Maar gelijk dat ze zeggen met langer en korter. Dat is lijden van het leven. Of onder het leven. Maar dat is niet je leven lijden. En dus voor mij... Mezelf ontvouwen wil zeggen...

meer mijn leven gaan lijden. Zoals ik wil dat ik het kan lijden. En daar mensen in meenemen. Mensen gaan inspireren dat dat voor iedereen kan. Als ze er bereid toe zijn om andere keuzes te gaan maken. En anders in het leven te gaan staan. Dat vind ik ook heel boeiend. Dat je een business creëert.

Die je leven aanvult. En niet dat je gaat leven voor je business. Om alles te doen draaien. En geld te verdienen. En zoals je zegt, de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Maar dat vond ik heel interessant. En daar wil ik ook meer over praten. Om te achterhalen hoe je dat kan doen.

Zo'n lifestyle business is het eerder. Ja, zeker. Ja. Ik vind dat iets heel moois. Het laat je ook toe om elk jaar te reizen. Er is zoveel om over te praten. Was dat een bewuste keuze om zo een soort business te creëren? Ja.

Ik heb het er juist al verteld. Ik heb het tegenovergestelde al gehad. In de praktijk als kinesiën-therapeut. Ik zeg vaak op mijn minst goede periode. Een paar jaar geleden zag ik 120 mensen per week. Actief. Sessies van een half uur. Dus dat wil zeggen 60 uur per week met mensen aan het werken.

En daarnaast de praktijk. Het reilen en zeilen. Administratie. Allerlei dingen. Dat kwam er ook allemaal nog eens bij. Dus 70 tangentuur per week werken. En dus met het geld dat we toen aan het verdienen waren. Ik had gewoon geen tijd of geen energie om het op te doen.

Dus los daarvan. Misschien wel goed in de kost verdienen. Maar voor mij toen heb ik gevoeld van oké. Alleen maar in service van anderen zijn. Is voor mij niet het leven. Want daardoor heb ik niet een tijd en energie. Om eigenlijk, dat ik juist zei. Mijn leven te kunnen gaan leiden.

Leiderschap op te nemen voor mijn leven. En dus die stap is wat ik er juist zei. Een hele bewuste geweest begin dit jaar. Van oké. Ik weet en ik geloof dat het anders kan. En nu gaan we het ook gewoon doen. Dat kwam eigenlijk samen met het feit te voelen. Ik ben dat ontgroeid in de praktijk.

Alzin vond ik dat ook best wel fijn om dat te doen. Maar ik was er een beetje gewoon op uitgekeken. Eigenlijk dat ik het zeg. En daar is niks juist te fouten. Maar ik was dat gewoon ontgroeid. Het was tijd voor mij. Voor iets nieuw. Voor mijn andere stap in mijn leven.

Mijn leven. En vooral ook opnieuw. Die verantwoordelijkheid ervoor op te nemen. Want ik heb juist gezegd. Dat kan ook gewoon. Dus inderdaad. Our way of life. Dat is eigenlijk hoe wij een folding runnen.

En hoe we dat in de wereld zetten. Klopt. En wat was dan de eerste stap? Drie jaar geleden was je al met die overschakeling bezig, zeg je? Dat was eigenlijk geen overschakeling. Dat is heel spontaan slash intuïtief gekomen. En daarvoor deed ik eigenlijk niks samen met mijn vrouw. Dat is eigenlijk gewoon toen.

In die allereerste workshop. En oké. Dat was een koude workshop. Met living, ademhaling, ijsbaden en dergelijke. Dat sloeg ook vrij goed aan. Onze eerste sessie toen in oktober waren we met twaalf mensen. En ik denk dat wij ondertussen 300 à 350 mensen in het ijsbad gestoken hebben. In ademcessies begeleid hebben.

Daarnaast zijn wij andere workshops beginnen doen ook. We hebben hitte workshops gedaan. We hebben ademhaling workshops gedaan. En doen we nog steeds. We werken rond persoonlijke groei. Dus we hebben ruim misschien zes, zevenhonderd mensen. Aangeraakt in ons leven. En aangeraakt wil zeggen in een ervaring meegenomen.

En het mooie is, vind ik, dat wat ik doe is... Het gaat niet om mij of wat ik weet of kan brengen voor de mensen. Maar wij creëren ervaringen. En iedereen ervaart zelf wat er te ervaren is. En voor mij sluit dat aan bij het gezegde van... Mensen vergeten wat je vertelt. Ze vergeten ook wat je ze laat zien. Maar ze vergeten nooit hoe jij het laat voelen.

En dus dat is opnieuw... Dat is opnieuw... Dat is opnieuw... Dat is opnieuw... Dat is diepte. Dat is weg vanuit je rush. Weg vanuit dat je jaagde, dat je haaste. En bijvoorbeeld die Codeworkshop.

Die duurt vijf uur. Maar gelijk afgelopen weekend hadden we weer een. En ik weet dat ondertussen ook al. Mensen percipiëren dat alsof dat dan een dag en zelfs bijna een weekend is. Omdat we de tijd daaruit wegnemen. Omdat we in de diepte gaan. We moeten nergens niet liggen haasten. We moeten nergens op tijd zijn.

We moeten... Nee, dat loopt helemaal in de flow eigenlijk. En mensen, ik zeg het, na vijf uur... Kijk eens dan op de klok. Maar het is nog maar twee uur minuut. Het is minuut. Dat begint om negen uur. Maar eigenlijk nog een halve dag.

Nog meer dan een halve dag. Wat doe je dan zojuist tijdens die Codeworkshops? Ik vind het iets heel interessants. Die Code. Zelf ook al geëxperimenteerd met Codedouches. En in de wellness, voor die ene keer dat ik daar naartoe ben geweest, vond ik het Codebad ook het beste van al. Dat je daarna zo herboren bent.

Waarom hebben jullie dat in jullie aanbod opgenomen? En wat... Wat doen jullie dan zo tijdens die vijf uur? Dat voelt als een weekend. Waarom is dit dat erin? Ik zeg het, dat is eigenlijk letterlijk hoe we gestart zijn. Ik kwam met dat idee thuis, zoals ik ergens vertelde. En Christina zei gewoon tegen mij,

het is goed wanneer je wilt starten. En eigenlijk van daaruit, omdat dat aansloeg, we hadden er mensen voor. En wij beginnen te denken, oké, goed. Welke kennis heb ik nog? Wat zijn dingen waar ik nog om geef? En voor mij is dat dan ademhaling. Ademhaling in ons zenuw, of heel ons lichaam eigenlijk.

Maar vooral ademhaling is een hele mooie. Waar we het zo biedt ook nog wel uitgebreid over hebben waarschijnlijk. Maar dus die workshop is... Ik geef een uurtje. En in het begin is dat gestart met dat ik echt een uur les gaf eigenlijk. Ik ging vertellen, we zijn niet aan het eten, niet aan het drinken. We gaan zo biedt ademhalingsoefeningen doen. We gaan eten, bewegen zonder dat we gegeten hebben of gedronken.

En dan gaan we nog een ijsbadpakje doen. En dus eigenlijk heel simpel levensstijlinterventies gaan toepassen. Dat is het concept ook, intermedia living, dat we die combinaties gaan maken. En vertellen aan de mensen, dat is wat er gebeurt als je die ademhalingsoefeningen doet. Dat is wat er gebeurt als je naar het ijsbad gaat. En op die manier kun je dat in je dagelijks leven gaan gebruiken om meer energie te krijgen, om beter te slapen,

om je zieke capaciteiten te gaan verbeteren. Dus dat was zo heel... Voor mij was dat toen heel rationeel in het begin. Dat was eigenlijk het moment ook hoe ik zelf in het leven stond. Maar ondertussen is dat veel meer, wat ik er juist vertelde, die experience geworden. Dus ik vertel nog wel wat we gaan doen, wat dat in het lichaam doet ook. Maar ik ga veel meer met de mensen in die diepte

wat denkt dezelfde dat dat gaat doen. En opnieuw, als we die ervaringen ingaan, oké, wat brengt u dat? Wat vertelt u dat? Hoe kun je eigenlijk vooral... Dat is een uitnodiging dat ik zelf elke dag voor mezelf doe en waar ik mensen ook altijd in meeneem, die ervaring, van dat denken naar dat voelen.

Hoe voelt dat voor u? Wat voelde jij allemaal? Hoe voelde jij je nadien? En vooral, welke mooie dingen kunnen daaruit voortkomen? En dus van dat uurtje de diepte ingaan, maar theoretisch. En vooral naar gevoelsmatige dingen toe. Nadien zijn we een uur buiten, gaan we sitting breaks doen,

bewegen we in de natuur, gaan we ademhalingsoefeningen doen ook. Komen we terug, doen we een uitgebreide breadwork sessie, extending breadwork, zoiets waar we het waarschijnlijk nog wel over hebben. En dan, als keres op de taart, is dat ijsbataar. Dus mensen hebben vijftien, zestien uur niet gegeten, niet gedronken. We hebben al bewogen, we hebben al nieuwe kennis opgedaan, we zijn al in ons gevoel gezakt.

We hebben al een diepgaande ademsessie ervaren ook, die dat u ook in uw gevoel laat zakken. En dan gaat u ineens in dat ijsbad stappen. En dat ijsbad, dat is voor iedereen, dat is de meest fysieke stress dat we kunnen ervaren. Want dat doet pijn aan uw huid. Dat water is vijf, zes graden. Dat doet pijn aan uw voeten, aan uw handen.

Eigenlijk alles in uw lijf, als je daar instapt, zegt daaruit. Alle geluk, want dat is overlevingsdrang. Maar daarin eigenlijk een spiegel kunnen gaan zien hoe jij in het dagelijks leven met stress omgaat. Dat is wat dat koud water u vertelt. Heel simpel gezegd, als je in dat water kijkt, zie je je eigen en laat dat gewoon zien. Zo ga je in dat dagelijks leven met stress omgaan.

Er zijn mensen die dat daar terug uit willen uit dat bad. Er zijn mensen die dat zich schrap zetten en we gaan er gewoon door. Hoe lang is het nog? En dat is het interessante. Omdat uiteindelijk, en voor mij is dat een oefening, niet om te doen wat je altijd doet, maar doe het eens anders. Als je gewoon bent om je volledig schrap te zetten als er stress is, durf je je eigen niet zo'n spannen.

Gebruiken we de adem ook om dat systeem tot rust te brengen. En dus vooral... Op een andere manier dan anders met stress om te leren gaan. En ook weer opnieuw, wat brengt u dat? Hoe voelt dat? Mensen die dat kaart in de spanning gaan, die dat kaart gaan beginnen vechten op stress, kost heel veel energie. Hoe moet dat zoveel energie kosten?

Ik begin over te stellen, mensen dat overal uit de weg lopen, of alles wat dan moeilijk is proberen te vermijden, dan komt het nooit nergens niet toe uiteindelijk. Dus dat huisbad of die kouden echt als leermeester gaan gebruiken, hé, hallo, kijk, zo ga je op dit moment met stress om. En van daaruit kunnen we weer al met diepte gaan, kunnen we weer al inzichten gaan vergaren. Ik heb geen inzichten te brengen,

mensen hebben zelf inzichten te ontvangen eigenlijk over zichzelf. Je gaat eigenlijk met dat ijsbad een spiegel voor hun om te zien, zo ga je om met stress, met druk, met chaos en zo. Maar het ijsbad of koude therapie in het algemeen heeft ook nog veel andere voordelen. Ja. Want ik hoor mijn slechte zelf al denken van, waarom zou ik dat doen?

Het is megakoud, dat is oncomfortabel. Ja, waarom moet ik dat dan wel doen? Alleen moeten, waarom kan ik dat dan bijvoorbeeld wel doen? Voilà, ik wou juist corrigeren, je moet helemaal niks... Je moogt dat wel, je moogt vooral ontdekken dat je veel sterker bent dan je zelf bent. Denkt te zijn. Belangrijk. Dus dat je heel veel mensen denkt, ik ga dat niet kunnen.

En dan heb je toch de moed om zich in te schrijven, maar er zijn heel veel mensen die dat een heel langstig moment doen. Omdat je die ervaringen niet hebt. En vooral, je weet totaal niet hoe je erop gaat reageren. Mensen hebben angst voor de reactie. Misschien voor angst voor hun eigen verschut te zetten, of voor onnozele dingen te doen, of het misschien niet te kunnen. En dan angst voor wat andere mensen ervan gaan denken.

Maar uiteindelijk gaat het, en dat zeg ik ook altijd, gaat over jij met je eigen in dat bad. We zijn geen trofee, er is niemand beter dan een andere. Dus jij met je eigen, stress dat daar is. En dus wat doet dat? De moment dat je in dat koud water komt en dat lichaam, zo gestresseerd wordt, op een fysieke manier, dat er een flinke stressreactie plaatsvindt,

en daar leren doorademen, daar leren mee omgaan, is een enorm krachtige tool om opnieuw in je dagelijks leven te gaan gebruiken. Dat is pretty empowering, dat je kunt voelen wat er hier ook aan het gebeuren is. Ik kan hier, het is niet dat fijn en comfortabel, dat hoeft het ook niet te zijn, maar ik kan hier oké mee zijn. Ik kan oké zijn met het feit dat mijn voeten keiveel pijn doen, dat mijn lichaam tegen mij schreeuwt,

uit dat bad, maar ik kan met mijn adem mij tot een bepaald punt brengen van rust, en daar gewoon oké mee zijn. Dus als de wereld op instorten staat, bij wijze van spreken, heb ik controle over mijn systeem. En hoe vaker je dat doet, hoe stressbestendiger je kan worden. Je kunt letterlijk je stressbestendigheid gaan verbeteren met onder andere koudetherapie. Wat doet dat nog? Een enorme release aan dopamine.

Dat is het stofje dat we heel veel zoeken elke dag, een beloning eigenlijk. Maar ongeveer tot, recent onderzoeken hebben dat aangetoond, ik denk 200 tot 250 procent meer productie van dopamine. Dus je krijgt eigenlijk, en dat is niet alleen met koude, maar alles wat dat fysiek moeilijk is, daar hebben wij een beloningssysteem voor in ons lichaam. En dus, zoals ze zeggen, etche is real dopamine,

dus ga terug voor fysieke ervaringen waarvan je vanzelf beloond wordt. In plaats van de video's te gaan bekijken, die dat je ook de dopamine geven, en te gaan scrollen, en te gaan eten, en al die andere dingen, waar je heel makkelijk en snel beloond wordt, maar waar je geen opgave, geen uitdaging niet meer aan vastzit. Dus dat is ook één. Wat gebeurt er ook nog?

Er zit heel veel pijndemping in, van koude. Dat is eigenlijk verdovend. En we weten dat als we onze voet omslagen, of onze kniepijn doen, dat we er ijs op leggen. En als je, het is je onderbenen eigenlijk al genoeg, als je ongeveer 20 tot 30 procent lichaamscontact hebt met koud water, en kouder dan 17 graden, dan gaat heel je lichaam al datzelfde effect krijgen.

Dan krijg je die dopamine, krijg je die pijndemping, krijg je die stressbestendigheid, en krijg je ook, en dat zijn heel veel endorfines die daar vrijkomen, dat zijn pijndempende stofjes, en ook die, en dat is net als met de runners high eigenlijk, dat ze zeggen, ook die geven je een ongelooflijk fijn gevoel. Dus dat zijn een aantal van de aspecten dat er mee aan vastzit gaan komen.

En je kunt dat eigenlijk ook heel simpel doen door bijvoorbeeld een koude douche te pakken. Dat heeft ook al dat effect. Misschien niet volledig als in een bad duiken, maar... Het gaat over het lichaamscontact voor een stuk ook, laat een koude douche. Uiteindelijk, waar gaat het over dat water moet? Voor een koude prikkel heb je minder dan 17 graden nodig.

En opnieuw, dat is mijn ervaring, het gaat niet over is het nu koud genoeg, heb ik er nu lang genoeg onder gestaan, moet ik nog tien seconden meer, moet ik... Het gaat niet over de opdracht, het gaat over de ervaring. Als jij eens morgens vroeger verkiest om een koude douche te pakken of misschien om koud af te douchen, dan is er voor veel mensen al de grootste uitdaging van de dag gepasseerd.

Waar je rustig kunt doorademen. Dus dan heb je al een gigantische winst morgens om zes, zeven, acht uur, ik weet niet hoe laat dat de mensen koud douchen, maar dat is al een gigantische win dat je hebt. Dus wat kan u in die dag nog gebeuren? Bijvoorbeeld. Het geeft u inderdaad echt wel, niet alleen geloof in jezelf, maar zo'n kracht en die dopamine dat vrijkomt.

Voelt u zo gezond en fris en wakker. Heel levendig. Ja, voilà. Die levende energie, daar wil ik eigenlijk mijn podcast mee beginnen hier. Oké. Vandaag. Maar dat viel mij op tijdens ons gesprek, dat je zo vol drijf zit en vol goesting om te leven,

ook als je gaat reizen met je vrouw, maar ook gewoon als je werkt. Want we waren erover bezig daarnet dat het eigenlijk niet werken is, want je doet het supergraag. Ja. Allee, het kan ook werk zijn dat je het supergraag doet. Tegenwoordig is dat zo precies dat dat niet mogelijk is. Maar waarvan krijg je die drijf, die levensgoesting?

Van smorgels mijn ogen open te doen. Machtig. Wauw. Ja, ik sta daar mee op. En pas op. Dat wil niet zeggen dat dat elke dag zo is. En dat is belangen niet altijd zo geweest. Maar ik heb een gigantische passie voor het leven.

En wat is die passie voor, wat ik er juist ook zei, een folding voor te ontdekken. Wat heb ik zelf in mijn mars? Welke ervaringen kan ik vandaag meemaken? Hoe kan ik mij voelen? Of hoe mag ik mij voelen vandaag? En dan vind ik het een enorme cadeau om, ik zei dat afgelopen zondag met die koude workshop ook nog,

iets wat ik gepassioneerd over ben, om dan mensen te mogen in meenemen. Ja, ik vind dat een ongelooflijke cadeau dat dat kan. Dat ik dat mag doen. En dat ik op die manier mijn geld kan verdienen en mijn leven kan leiden eigenlijk. Ja. Mooi, mooi.

Ik zou eigenlijk graag een keer meedoen aan die koude workshop. Maar je hebt nog verschillende andere zaken ook. Dus waarvoor kunnen mensen allemaal bij jou en je vrouw, bij een folding terecht? In het kort gezegd, is als je voelt dat er meer in je leven mogelijk is, maar dat je er niet aan geraakt. Of dat je voelt dat je vaak op frustratie

of op bepaalde emoties of bepaalde resultaten terugbotst. En dat je niet in staat bent om jezelf momenteel of op dat moment naar een hoger niveau te brengen. En een hoger niveau is eigenlijk wat ik er juist zei, ook qua bewustzijn. Dus als je wilt groeien als persoon, dan kun je bij een folding terecht. Bij die koude workshop,

we hebben introducties tot ecstatic breathwork, dus dat we alleen de ademstessie, we hebben er ook vervolgstessies op. En daarnaast hebben we een persoonlijk groeitraject, waar we op tien weken tijd vijf sessies hebben, waar we een combinatie maken van de teachings dat we geven. Dat wil zeggen, dat zijn topics, de kracht van je zenuwstelsel, van je gedachten,

van emoties, ademhaling, en dan uiteindelijk de kers op de taart is het schaduwwerk. Dus één, beter leren, jezelf beter leren kennen, de lichaamse signalen meer beginnen voelen, en van daaruit in vraag gaan stellen wat je denkt te weten. En vooral jezelf terug gaan afleren wat je dient in je leven. We worden opgevoed door onze ouders met de beste bedoelingen,

en die geven allemaal dingen mee die voor hen belangrijk geweest zijn, of wat ze geleerd hebben in het leven, dat misschien juist zijn of fout zijn, enzovoort. En als kind nemen wij een spons die water opneemt, een droge spons neemt heel veel water op, nemen wij dat allemaal op. Maar als volwassenen leven wij met die overtuiging, dat we als kind hebben opgedaan,

en de ervaringen ook, dat we daar hebben opgedaan, en we blijven diezelfde patronen halen, maar heel vaak dient dat niet in een volwassen leven, als volwassen persoon. En dus als je dat heel simpel bekijkt, een volwassen persoon die nog heel veel gedragingen heeft als kind, dat is eigenlijk geen volwassen persoon. En gelijk dat ik druist ben,

dan gebeurt het heel vaak dat je dezelfde dingen in je leven terug tegenkomt, maar dat die dan in een ander context zijn. Dat mensen die je boos maken, die je bang maken, die je verdrietig maken, dat die elke keer een andere masker draaien, dat dat eigenlijk andere mensen zijn, maar dat je dat in je leven blijft opnieuw tegenkomen. En daar, als je dat begint waar te nemen,

dan wordt het een interessant moment om met ons contact op te nemen. Dat is ook de waarde van mentoring en coaching enzo. Dat je een keer iemand anders hebt die naar je kijkt, of gewoon een spiegel voorhoudt. Want als je zelf altijd in die tunnel zit en je leven aan het leiden bent, dan kijk je niet zo vaak naar jezelf met een kritische blik, van waarom doe ik dit eigenlijk? Je kijkt vaak naar jezelf omdat je zo zelfobsessd bent waarschijnlijk,

maar nooit van is er geen betere manier of ben ik wel gelukkig met dit of waarom? De waarom-vraag is ook altijd heel powerful. Ja, maar hij is wel een gevaarlijke ook. Waarom? Omdat je op elk antwoord op je waarom-vraag ook terug een waarom kunt stellen. En dan is het... Wij zeggen heel vaak voor te beginnen, zet dat even terug aan het woordenboek, die waarom-vraag,

en steek er gewoon al eens de wat-vraag in. Wat denk ik? Wat voel ik? Wat doe ik? Wat geloof ik dat juist is of fout? Dat is veel tastbaarder en dat vertelt je veel meer dan te blijven kouwen op die waarom-vraag. Want... Vind ik heel goed. Want om die waarom-vraag...

Dat is een hele krachtige vraag, maar vaak als het over onbewuste patronen gaat, krijg je daar geen toegang toe tot het antwoord op die vraag. En dus opnieuw, blijven heel veel mensen... O God toch arme, waarom ik? Waarom moet dat weer met mij gebeuren? Waarom op die manier?

Waarom? Waarom? Waarom word ik ziek? Waarom heb ik problemen? Waarom ben ik depressief? Waarom heb ik angsten? Ja, er zijn eigenlijk... De relevante antwoorden liggen niet in de waarom,

maar wel in de wat. Als je angst ervaart... Wat is de angst voor mij? Hoe voelt dat, die angst? Wat voel ik? Of zeg maar iets in mijn keel die dichtnuipt, of een knoop in mijn buik bijvoorbeeld, of spanning in mijn kaakje.

Oké, en wat doe ik dan? Oké, dan begin ik mij te verstoppen, dan maak ik mij klein, dan word ik onderdanig. Oké, en wat geloof je dan dat er juist is? Ja, dat ik mij klein moet maken, want ik ben bang dat er iets met mij gaat gebeuren. Daar weten we veel meer over,

dan dat je aan je eigen vraagt... Ja, maar waarom word ik bang? Dat is die eerste analyse eerder, voordat je gaat denken van... Waarom gebeurt dit gedrag? Cool, leuk om dat zo in kaart te brengen. Die wat-vraag gebruiken wij heel veel om het...

bewustzijn te laten groeien. Als je bewustzijn al groter wordt, dan kun je meer toegang krijgen tot die antwoorden om die waarom-vraag. Maar heel simpel gezegd, en zo bekijk ik het op een heel tastbare manier, is ons bewustzijn... Als we ons niet bewust zijn,

dan zitten we op die reactiviteit van het leven. Dan reageren we constant op alles met die patronen wat we er juist gezegd hebben, die we geleerd hebben om te overleven. Maar niet om te leven. Te overleven. En dus dan blijven we heel ons leven, of zolang dat we niet bewust worden,

aan die oppervlakten reageren. Met alle brandjes dat er plaatsvinden te blussen. Maar, denk dat ik eruit zeg, dan blijven eigenlijk diezelfde brandjes terugkrijgen. Want als je elke keer blussen, wordt er misschien iets beter in Brussel, maar de brandjes komen altijd wel terug.

En dus, je bewustzijn laten groeien, wil zeggen dat je eigenlijk met een spiegel ook bijvoorbeeld, en op den duur zelfs in perspectief, naar jezelf kunt gaan kijken. Dat je jezelf kunt gaan observeren. Oké, welke gedachten zijn daar nu?

Oké, wat voel ik nu in mijn lichaam? Wat geloof ik nu? Wat geloof ik dan juist is? En ook weer, wat is dat gedrag? En hoe beter dat je dat kunt gaan observeren, komt er een moment, dat je die cirkel kunt gaan breken.

Die cirkel van datzelfde patroontje altijd, zie jij ineens, nu niet meer. Maar dat is angstig, want je weet niet wat er komt in de plaats. En dus, eentje dat we vaak zeggen, is dat heb ik zelf van een shaman mogen leren,

dat is een quote van hem. Die zegt dat, die zei altijd van, we zijn verslaafd aan ons eigen psychologisch leven. We hebben liefde, we hebben liever de pijn waar we vertrouwd mee zijn, dan iets anders te doen

en niet weten wat al het resultaat zou kunnen zijn. En waarom denk je dat dat is? Dat zijn die patronen, wat ik er juist zei. Omdat het toch maar vertrouwd is ofzo. Dat je weet wat er gaat gebeuren, ook al is het niet optimaal. Omdat het gaat,

en dat klinkt nog altijd heel bazaal, vind ik zelf, maar het gaat over leven. Wij komen op deze wereld als baby'tje, wij zijn hulpeloos, letterlijk. Wij zijn heel afhankelijk. En hoe ouder dat we worden, hoe groter dat we worden,

hoe verstandiger dat we worden, worden wij minder en minder afhankelijk. En worden wij letterlijk, en een eigen persoon, worden wij onafhankelijk. Maar om die stappen te kunnen zetten, hebben we wat ik er juist zei, opnieuw veel af te leren.

Want we worden niet onafhankelijk door te doen wat dat onze ouders tegen ons gezegd hebben dat goed is, voor ons. We kunnen wel onafhankelijk worden door te doen wat dat wij weten, voelen, intuïtief,

wat dat goed is voor ons, wat je wilt doen in het leven, hoe je in het leven wilt staan, welke ervaringen je wilt, of vooral wat je niet wilt ook. Dat bewustzijn vind ik iets heel interessants, maar dat is misschien nog wel abstract. Dus laten we even terugspoelen,

want voor veel mensen die willen beginnen aan de reis van zelfontwikkeling, wat ik iedereen aanraad, jezelf leren kennen en ontwikkelen, dat is het beste wat je kunt doen, vind ik. Hoe is dat voor jou begonnen? Bijvoorbeeld dat zelfontwikkelen,

die reis. Voor mij was dat boeken lezen, vooral non-fictie, in mijn tienerjaren begonnen. Ik vond dat fantastisch. Wat was dat voor jou? Dat is van alles en nog wat geweest. Ik ben kinesiotherapie gaan studeren,

omdat ik als jongere, de camera ziet dat niet heel veel mensen zeggen als ze mij de eerste keer ontmoeten. Amai, jij bent groot. Ik ben een meter 92. Ik ben erin geslaagd om 26 centimeter op een jaar te groeien. Als ik 14 was.

Logischerwijs horen daar fysieke klachten bij. Op die moment niet, vooral een jaar nadien heb ik jammer genoeg in de plaats van de sport en veel bij de kinesist gezeten. Die man heeft mij toen al kunnen inspireren van de interesse in het menselijke lichaam,

mensen kunnen helpen, maar vooral ook van hoe werkt dat allemaal en hoe kunnen we dat beter maken? In het begin ging het voor mij over het fysieke niveau gaan optimaliseren. Sterker worden, soepeler worden,

blessures kunnen voorkomen en er is echt, voor mij was het ook als kinesist, de belangrijkste doelstelling die ik had was preventie. Voorkomen dat er problemen kwamen. En dus van daaruit is het dan, omdat ik zelf allerlei fysieke klachten ervaarde,

een grotere zoektocht geworden van oké, dat fysieke, daarvoor gestudeerd, begrijp dat best goed, ben nog opleidingen aan het volgen, maar er is meer. Dan ben ik fasciatherapie gaan studeren. Fascia is het bindweefsel van ons lichaam

dat alles met elkaar verbindt. En je wilt zeggen dus dat er zijn al een aantal fasciaterapies in de fasciale lagen eigenlijk. Bijvoorbeeld, er stopt er één boven op onze wegbrauwen, dat is onze achterste fasciale keten, en die start letterlijk van onder aan onze tenen.

Dus eigenlijk de onderkant van de voeten helemaal achter aan het lichaam tot van boven op de wenkbrauwen, dat is een keten. Voorkant hebben we hetzelfde. En dus wat doen die ketens? Die zorgen ervoor dat wij complexe bewegingen kunnen doen. Dat wij onze nek kunnen gebruiken

en als wij achter onze rug willen kijken, dat onze borstkast gaat meebewegen, dat die schouders solteren in ons bekken. Dus dat wij niet, gevrichtje per gevrichtje moeten bewegen, maar dus dat die grote bewegingen eigenlijk heel natuurlijk kunnen plaatsvinden. En dus dat heb ik dan leren behandelen

en vooral, wat ligt daar dan in? Dat was mijn interesse ook. We hebben hier een fysiek lichaam, waar dat van alles in zit. Er zit een hart in, er zitten longen in, er zitten spijsverteringsorganen in, er zit een mild in.

Hoe draagt dat bij aan het menselijk lichaam? Oké, daar veel over geleerd. En dan kwam opnieuw voor mij het volgende. Oké, ik kan mensen beter helpen, mezelf weer al beter helpen. Maar, there is more, er is nog veel meer.

En dan ben ik de laatste vijf jaar vooral met de KPNI aan de slag gegaan. De wetenschap, de klinische psychoneuroimmunologie, woord zegt het zelf. Psycho, psychologie, neuro, neurologie, immunologie, dat is het immuunsysteem.

En heel simpel gezegd, dat is eigenlijk, dat zijn alle eilandjes van al de wetenschappen rond het menselijk welzijn, die met elkaar verbonden worden. En dus daarin hebben ze ondertussen heel wetenschappelijk mooi onderbouwd ook, hoe dat chronische ziekten tot stand komen,

hoe dat gezondheidsproblemen zoals Parkinson, dementie, multiple sclerose, arthrose en dergelijke, hoe dat dat stapje voor stapje in ons lichaam tot uiting begint te komen. Is er een manier om dat heel kort uit te leggen? Ik vind dat mega interessant.

Dat was al vrij kort. Ja, maar hoe dat dat tot stand komt, bijvoorbeeld die ziektes, dat we maar gewoon accepteren. Top dat je die vraag stelt. Ja. Er is altijd een luxerend moment. En een luxerend moment

is heel vaak een emotie die we als kind op die moment niet tot uiting brengen. En niet tot uiting brengen wil zeggen omdat we ons niet welkom voelen als we uiting brengen, of omdat we ons eigen dat afgeleerd hebben. Dat als ik als babytje boos werd misschien,

of als klein kind boos werd, dat mijn mama zei dat dat niet mocht. Je mag niet boos zijn. Of tegenovergestelde, mama zegt altijd je moet flink zijn. Snap je? En dus je neemt dat zo ter harte,

waarvoor je er kiest overleven, de liefde van mama en papa is belangrijker dan uiting te geven aan wat ik voel. En dus heel vaak is die eerste emotie die wordt onderdrukt. En dat is waar dat misloopt. Want alles wat we in ons lichaam onderdrukken, dat gaat uiteindelijk toch een weg zoeken.

En wat hebben we dan in de wetenschap gezien? De PNI heeft dat heel mooi duidelijk gebracht. Als dat luxerend moment daar is, wat is het volgende? Interne stress. Want stress is een productie van ons eigen lichaam. We produceren zelf cortisol via de nieren.

Dat is onze eerste stresshormoon. We hebben adrenaline, noradrenaline, om op die stressprikkels te gaan reageren, waar we het er juist over hadden, op een ijsbad bijvoorbeeld. Maar wij produceren dat zelf. En dus als wij voelen dat we iets te onderdrukken hebben,

hebben we daar energie voor nodig. En dat is al een stressreactie op zich. Een stressreactie is gemaakt om te overleven. En ons lichaam heeft daar allerlei programma's voor. Want wat gebeurt er met een stressreactie? Er wordt heel veel energie vrijgemaakt. Maar onze barrières, zoals we die noemen, gaan open. Wat zijn de barrières?

Huid, longen, spijsverteringsorganen. Eigenlijk de grens tussen de binnenwereld, ons lichaam, en de buitenwereld. En dus open wil zeggen, ik zeg dat altijd, dat is gelijk de Chinese muur, waar steentjes uit vallen. En ineens kun je erdoor kijken.

En wat gebeurt er dan? Dan kan de buitenwereld binnenkomen. Virussen, bacteriën, vuil, van alles en nog wat. Kan ineens in je lichaam, want die barrières zijn open. Die hebben we nu eigenlijk daartegen te beschermen. En dus als je vaak die interne stress ervaart, gaan die barrières vaak open,

en kan die in de buitenwereld binnenkomen. Immuunsysteem zegt dan, er komt hier iets binnen, dat is niet van ons lichaam, dat moet eruit. En op den duur wordt dat proces zo geautomatiseerd, dat dat lichaam, dat dat immuunsysteem, zijn kluts begint kwijt te geraken.

Want dat wordt zo vaak geactiveerd, omdat we constant dingen wegdrukken dan, en er komen constant dingen binnen ook, van de buitenwereld, dat dat eigenlijk helemaal verkeerde dingen begint te doen. En eigenlijk geen verkeerde. Dr. Gabor Maté, ik weet niet of je dat weet, of dat je die kent,

is een mens die dat, een tachtigjarige, of wacht een zeventigjarige, arts, ex-arts, die dat ook aanhanger is van de PNI, en hij vertelde, suppression leads to depression. Dus als je iets onderdrukt, gaat dat leiden tot een aanpassing van je systeem,

tot een onderdrukking van je systeem. En elke reactie is heel normaal, ons immuunsysteem is perfect normaal, dat dat actief gaat worden, als er iets van buiten naar binnen komt, maar, als wij aan die onderdrukking uit functioneren, dan hebben wij een normale reactie,

het immuunsysteem wordt actief, stress is daar, op abnormale omstandigheden. En die abnormale omstandigheden zijn dan, dat dat immuunsysteem zijn eigen begint te richten op ons eigen lichaam, omdat dat de kluts kwijtgraapt. En vandaar dat je dan,

van die ziektes krijgt, die eigenlijk niet logisch zijn. Nee, en vooral, en dat is het strafste van al, dat is onze eigen productie ook. Het zijn wij, het is ons eigen lichaam, gelijk dat ik het zeg, een normale reactie op abnormale omstandigheden,

waardoor, en dan spreken we niet over dagen, spreken we over maanden en jaren, dat dat uiteindelijk begint te uiten in tonische ziektebeelden. Ja. Dus stress is daar echt een belangrijke oorzaak van. Dat is de basis van alles. Ja, vandaar dat we daar best bewust mee omgaan.

Maar terug naar dat bewuste. Ja. Dat is misschien een heel moeilijke vraag, of die kan voor u heel gemakkelijk zijn. Laat maar komen. Wat is dat bewustzijn? Wat is bewustzijn? Dat is een heel mooie vraag in ieder geval.

Wat dat voor mij bewustzijn is, zoals ik erjuist vertelde, is, wij hebben de capaciteit, wij hebben niet alleen een lichaam, niet alleen een fysiek lichaam, maar wij hebben een bewustzijn en, I don't know, ik kan niet vertellen waar dat is. Ik weet dat dat niet in ons lichaam zit,

ik weet dat dat ook niet alleen in ons brein zit. Maar dat het een combinatie is van wat wij zijn. En voor mij is bewustzijn de capaciteit om jezelf volledig te gaan observeren ook. En om ruimdenkender te zijn dan wat je gelooft dat waar is. Dus wat ik erjuist vertelde, jezelf terug gaan ontleren of gaan afleren

wat je jezelf hebt aangeleerd om te kunnen overleven, geeft je vrijheid. En voor mij is bewustzijn vrijheid. Want hoe bewuster je bent van jezelf, van wat er in je wereld gebeurt van binnen en van buiten, krijg je de touwtjes terug in handen. Dus dat is voor mij, als we dat ontwikkelen, dat geeft ons de vrijheid terug.

Dat geeft ons letterlijk de teugels of het stuur terug in handen. Omdat je dan ziet wat je doet en daar precies van op afstand naar kunt kijken. Het woord zegt het, bewustzijn. Dus bewust wil zeggen mijn aandacht is daar waar ik ze plaats. Mensen leggen dat vaak uit als een vergrootglas eigenlijk. En als je dat vergrootglas constant op de buitenwereld houdt,

dan ben je bewust van misschien dat wat er rondom je speelt. Heel veel mensen zijn daar zelfs nog niet per se bewust van. Maar als je dan bewust bent, is het een keer naar die gedachten gaan brengen. Oké, wat denk ik nu? Of naar dat lichaam, wat voel ik ik nu? Oké, en dan oefenen daarin. Dan denk je, die gedachten brengen die gevoelens teweeg.

Oké, en dan dat gedrag. Dan kun je jezelf gaan observeren. En je bent dan niet dat lichaam, snap je? Je bent iets groter. Je bent een bewustzijn. En dat zijn, dat is geen actie. Dus het waarnemen van jezelf. Maar je moet daar niets voor doen.

Alleen je aandacht, je gerichte aandacht daarvoor gaan kweken. Dat is eigenlijk het ontwikkelen van bewustzijn. Dat is observeren. Wat gebeurt er in mezelf, in de omgeving? De keer dat je daarmee begint, is ook wel een straat zonder einde. Dat is een rabbit hole, gelijk dat dat eigenlijk alles is. En daarom dat ik heel vaak mensen meegeef. Het is geen must.

Er is helemaal niets nodig. Maar zoals we er juist al gezegd hebben, als je voelt dat er voor je andere dingen of meer dingen in het leven zitten, en dat je er niet aan geraakt, dan is dat eigenlijk een uitnodiging om de ladder van het bewustzijn te gaan beklimmen. En te gaan kijken, oké, wat kan ik over mezelf leren? En wat zijn die dingen die dan eigenlijk, niet dienen?

Want heel simpel gezegd, als we ergens aan vasthouden, dan is er ook geen ruimte voor nieuwe dingen om in je leven te komen. En dan bedoel ik met het ontleren of het terug loslaten, dat wat we geloven dat waar is, van bepaalde gedragingen, aan jobs en relaties en dergelijke, om ruimte te maken voor het nieuwe dat mag gaan komen. Ik vond het heel mooi dat je dat een ladder noemde. Dat toont ook dat het niet van,

nul naar alles moet gaan. Dat het niet zo'n grote stap is, want dat kan heel overweldigend lijken. Maar dat het perfect oké is, en misschien best is, om het stapje per stapje te doen. Ja. En het interessante aan een ladder is ook dat ik er af en toe terug afval. En niet dat je dan terug van nul te starten hebt,

maar, en dat is zoiets heel mooi dat, als je dat gaat bekijken, een probleem dat jij in je leven ervaart, dat is ook je eigen creatie op een bepaald bewustzijnsniveau. En de oplossing ligt nooit in de tijd. Mensen zeggen, tijd heelt alle wonden, maar dat heelt helemaal niks tijd. Wat denken we daar? We geraken, of we slagen erin om dat te beginnen onderdrukken, die herinnering.

En de pijn of het ongemak dat we daarbij gevoeld hebben, en dus tijd legt eigenlijk laagjes daarover. Er komt gewoon stof over. Maar er geraakt helemaal niks geheeld. Of er verandert vooral eigenlijk niks. Dus we verliezen het contact met die pijnlijke gebeurtenis, met die herinnering of dat wat er geweest is. En dus, als we in plaats van het horizontale,

de tijd eigenlijk, als we kunnen groeien naar boven toe in het verticale, dan kun je datzelfde probleem gaan bekijken van op een ander niveau. Dat we er juist zeiden vanuit een vogelperspectief bijvoorbeeld. En dan gaat die ineens begrijpen, ik doe dat zelf. Ik doe dat zelf. Want de pijn dat ik daar voel, ik wil die niet voelen.

Dus ik loop daar altijd voor weg. Bijvoorbeeld. En op het moment dat je dan vanuit een ander perspectief, vanuit een bewuster niveau, van een groter bewustzijn, kunt gaan kijken, dan ga je zeggen, ah ja, misschien moet ik die pijn gewoon eens doorvoelen. In de plaats van te hopen dat de tijd alle wonden heelt,

is gaan kijken, oké, tja, ah, maar dat is de pijn. En eigenlijk, wat is die pijn? Die nodigt mij eigenlijk uit tot iets. Wat ik heb ervoor gekozen of geleerd om er van weg te lopen. Wat als ik die pijn toelaat? Wat als ik dat gewoon ga voelen? Wat als ik dat toelaat in mijn lichaam? Wat dan?

Dat zijn de groeispurten soms die je aan je bewustzijn kunt nemen. Het is gewoon het accepteren voor dat wat dat is. Niet willen begrijpen, niks meer moeten doen, niet wegsteken. Nee, gewoon zijn. Punt. Interessant. Heel cool. We gaan even een ander doosje openen.

En dat is het doosje van intermittent living. Je sprak daarnet over bijvoorbeeld die koude therapie. Dat mensen daarvoor al zoveel uur niet gegeten hebben. Dus ik neem aan dat ze niet mogen eten totdat ze bij jullie aankomen of tot daarna. Voor mij is dat een heel onbekende wereld waar ik heel graag meer van wil leren. Ik denk dat ik het er in vorige gesprekken ook al kort heb over gehad, maar het is nog wat onduidelijk. Dus wat is intermittent living?

Ja, dat is in het Nederlands het pulserende leven. De golfbewegingen die in het leven horen te zitten. Maar het is een valkuil van het moderne leven dat we heel veel dat monotomen opzoeken eigenlijk, ook weer dat vlakke. En wat bedoelen we met monotomen? Is dat er eigenlijk veel te weinig afwisseling of uitdagingen in ons leven zitten. En intermittent living gaat er vooral eigenlijk over de combinatie tussen het fysieke en het mentale te brengen.

Dus het fysieke is het voelen, het mentale is het denken. En we zijn, juist al gezegd, in dat reactieve, in dat oppervlakkige monotomen in het leven, gaan we heel vaak alles willen begrijpen of alles willen bedenken. Vandaar ook die waarom-vraag heel vaak. En dus we kunnen op een fysiologische manier ons lichaam onder gezonde stress brengen. Daar gaan we mee acute stress werken. Ademhaling, beweging, koude, warmte, hebben we de tegenhangers ook. Honger en dorst zijn acute stressoren waar ons lichaam een programma voor heeft.

En wat bedoelen we met een programma? In de evolutie, wij als mens hebben altijd periodes van honger en dorst gekend. We hebben altijd eten moeten zoeken of moeten jagen, in warme of in koude omstandigheden moeten overleven. Dus ons systeem letterlijk heeft programma's om daarmee om te gaan met die stress. En als we dan gaan kijken, heeft dat tot voor de industriele revolutie, is dat altijd deel geweest van het leven. De seizoenen.

Perfect normaal dat het nu kouder wordt en dat ons lichaam eigenlijk met die koude kon gaan omgaan. In de zomer werd het dan weer warmer. We hadden in de zomer meer eten, meer voedsel. We hadden meer voedsel. We hadden meer voedsel. We hadden in de zomer meer eten, meer fruit, meer groenten, meer dieren in de natuur. In de winter veel minder.

Dus eigenlijk hebben we heel normale cyclusen gehad. Elk jaar opnieuw van die stressoren die ons gezond hebben gehouden. Niet alleen op fysiek niveau, maar ook op mentaal niveau. En nu dat we die monotomie hebben kunnen creëren als mens, verstaan we niet verkeerd, dat is prachtig, want we hebben ervoor kunnen zorgen dat de temperatuur altijd fijn is binnen. Warm of koud, airconditioning, chauffages. We hebben ervoor kunnen zorgen dat we nooit geen honger en dorst meer moeten hebben. De kraan, er stroomt altijd water, we hebben ijskassen met eten, drinken, voorraadkasten,

kunnen voeding en blikken. Superlang bewaren. Dus honger en dorst is ook volledig weg. We moeten zelfs al niet meer bewegen tegenwoordig. We hebben van die, ik vind het persoonlijk, verschrikkelijke stepjes. Die elektrische zo. Ik vind het verschrikkelijk als ingevaarlijk en mensen kunnen beter wandelen. Dat is mijn persoonlijke mening.

Maar dus we moeten fysiek zelfs niet meer bewegen. Dus ook die stress hoort er of hoeft er al niet meer te zijn. Er zijn heel veel mensen dat heel de dagen op hun kont zitten. En? Daarbij hoort aan, ademhalingsgewijs worden wij ook niet meer uitgedaagd. Omdat we, dat hangt heel veel samen met het bewegen. En dus dat is het concept. En Leo Pruijmen van de KPNI heeft dat vormgegeven in het middel van de living.

Met die juiste combinaties. Honger en dorst is er altijd bij. Voor de koude hebben we, dat we er juist zeiden, een heel langdurig bewegen, een wandeling of de fietstocht gaan maken. Hebben we hypoxie, dat is een bepaalde ademhaling. En hebben we ook koude. Aan de andere kant hebben we de warme dagen. Gaan we in de sauna.

In plaats van in de sauna. In de ijsbad. Gaan we high intensity bewegingen doen. Intervaltrainingen. En gaan we hypercapnie gebruiken. Dat is het tegenovergestelde van de ademhaling. Dat is niet duurstof, ook minder duurstof. Maar dan gaan we vooral CO2 verhogen.

En dus op die manier kunnen we het lichaam gaan prikkelen. En wat blijkt nu? We worden daar fysiek en mentaal en ook emotioneel worden we daar beter van. Als we ons lichaam met die kortstondige stressoren laten omgaan. We worden stressbestendiger. We worden besluitvaardiger. En vooral, ons energiemetabolisme wordt terug beter. Omdat we door al die comfort en luxe heel afhankelijk geworden zijn van alles buiten ons.

Dus het is meer dan wat het voor mij in mijn hoofd was. Van één keer per dag eten of uitstellen met eten tot 1, 2 uur ofzo. Het is veel meer dan dat. Echt een algemene levensstijl qua beweging, koude warmte. Het kan een levensstijl zijn. Wat zie ik heel vaak, dat zijn levensstijlinterventies. Dat zijn dingen die je kunt gebruiken. Dat je kunt gebruiken om je levensstijl te optimaliseren.

Maar het allerbelangrijkste misschien van intermiddelliving is dat er chaos moet zijn. Waarom chaos? Dat is in ons leven altijd zo geweest. We hebben nooit geweten wat er ging komen. En dus opnieuw, om comfortabel te kunnen zijn met niet te weten wat er komt. Horen we, kunnen we in alle dagen wat chaos inbrengen. En dat is dan het mooie. Dat je de mensen altijd uitnodigt.

Maak dan een flopje of een washandje. En steek dan. Met de workshops, de interventies die je geleerd hebt. Schrijf die op een briefje en steek die erin. En elke morgen trek jij een briefje. En misschien staat er op dat briefje vandaag. Misschien moet je vandaag maar één keer eten. Of misschien moet je vandaag de hele dag door eten.

Of moet je niet drinken. Of maar op drie uur tijd drinken. Of moet je een uur gaan wandelen. Of misschien twintig minuten een high intensity workout doen. En dus op die manier wat chaos in je leven brengen. Is misschien de mooiste manier om stressbestendigheid te gaan verbeteren. En vooral eigenlijk het feitelijke comfort in je leven. Comfort denken we allemaal.

Ah ja, dat is warmte en zacht en dingen. Nee, feitelijk comfort is dat het allemaal niet uitmaakt wat er gebeurt. Maar dat je er wel mee om kunt gaan. En dat je toegang blijft hebben tot je rationele beslissingscapaciteit. En dat je ook weer bewust kunt aanwezig blijven in je lichaam. Wat er ook gebeurt. Zoals dat je net al zei. Je kunt, of zo dat talent van jou was.

Je kunt echt wel heel zwaar tellen. En complexe zaken zo. Toch op een manier vertellen dat een normale mens gelijk ik het begrijpt. Iemand die daar niks van weet. Dus merci daarvoor. Dat is een heel mooi talent. Hoe kan iemand dat. Want ik vind dat van de briefjes al een heel aantrekkelijk idee.

Hoe zou je een leek gelijk ik bijvoorbeeld. Ik sport wel regelmatig. Maar voor de rest qua intermittent living komt daar niet veel bij kijken. Hoe kan je een starter daarin aanraden om dat te beginnen. Begint met dat wat dat u het bereikbaarste lijkt. Dat kan een koude douche zijn. Dat kan eens een maaltijd overslagen zijn. Dat kan eens een keer gaan sporten zijn zonder te drinken tijdens het sporten.

En heel veel mensen zeker in de fitness. En dan hebben ze een Thai box en zo ook drinkpauzes. Gewoon al eens een keer dat uitstellen. Opnieuw is iets anders doen dan dat je altijd doet. En vandaar opnieuw vooral de kracht gaan voelen. Ah tja, maar ik kan dat. Of s'ochtends een workout gaan doen. Voordat je gegeten hebt.

Dus nuchter. Nuchter gaan bewegen. En ook hetzelfde. Al eens in de sauna kruipen. Koude douche. Ademhalingsoefeningen misschien al eens gaan verkennen. En daar gewoon hele kleine stapjes weer in gaan zetten. Opnieuw, wil ik er juist ook weer.

Dat is een ladder dat we te beklimmen hebben. Stapje voor stapje. Niet ineens alles omgooien. Want dat is zo eentje van de moderne tijd ook. En ik ben daar in het verleden ook schuldig aan geweest. Ineens alles omgooien. We gaan het ineens goed doen. Maar doordat de verandering zo extreem is.

Houden we dat niet vol ook. En wat gebeurt er? Er komt een moment dat we een aantal kinderen ingooien. En waar gaan we terug naartoe? Naar hoe we het altijd gedaan hebben. En uiteindelijk is er om het cru te zeggen. Je fluit verandert. Dus stapje voor stapje.

Kleine dingetjes. Kleine dingetjes van verandering. Wat ik juist zei. Een beetje chaos. Een beetje chaos zagen. Dat vind ik ook een heel belangrijke qua consistentie. Stel als je met iets nieuws bezig bent. Je wilt meer sporten.

Dat je dat niet elke dag begint te doen. Want als je het dan een keer vergeet. Kun je het dan misschien een keer laten vallen. Of gewoon opgeven. Maar dat het meer gaat om regelmatiger bewegen. En als je het een keer mist. Geen enkel probleem. Maar je blijft gewoon gaan.

En dat is zo met alle habits denk ik. Om iets op te bouwen. Niet te veel hoog op je vork nemen. Want dan overweldig je jezelf. En vooral niet stoppen. Alleen niet opgeven als je het een keer vergeet bijvoorbeeld. Want dat is totaal niet erg. En die consistentie is ook een belangrijke.

Om op een gezonde manier daar doelen voor te gaan stellen. Iets bereiken op zes of acht weken. Daar is geen uitdaging aan. We kunnen allemaal zes of acht weken. Even alles anders gaan doen. Een heel ander dieet gaan eten. Dan mag je misschien wel dat vallen. Of misschien eens acht weken naar de fitness gaan.

Want je gaat op vakantie. En je wilt er fysiek goed uitzien. Sorry, maar daar ligt geen uitdaging in. Maar ervoor kiezen. Volgend jaar wil ik magerder zijn. Volgend jaar wil ik sneller kunnen lopen. Volgend jaar wil ik meer gewicht kunnen heffen. Dan nu.

Oké. Want eigenlijk is ons brein daarvoor gemaakt. Om een doelstelling in de toekomst te plaatsen. En dan eigenlijk onderweg de probleempjes uit te vogelen. Dat intermittent living. Ik vind dat heel interessant. Ik zou er zelf ook mee willen experimenteren. Dus wat zou dan een toegankelijke manier zijn om daarmee te starten?

Heel simpel. Wat u het toegankelijkste lijkt. Op een manier. Als je een keer vanmorgen gaat bewegen. Misschien nog niet per se gaan sporten. Maar gaan bewegen voordat je gegeten hebt. Of zelfs misschien voordat je gedronken hebt. Of tijdens de workouts die je anders doet.

Is niet drinken. Op die momenten. Als je gewoon bent om tussendoor te drinken. Kun je dan een doorsprikkel gaan toedienen op die manier. Als je niet gewoon bent van high intensity te bewegen. Er zijn heel veel mensen die heel veel duursport doen. Is een keer misschien heel korte intensieve stukjes. Kan doen.

Is wat meer gewoon spurten terug bijvoorbeeld. Is een keer wat burpees doen. Wat intensievere zaken. Om je systeem ook terug te gaan prikkelen. Af en toe in de sauna. IJsbad of koude douche. En op die manier eigenlijk gaan voelen. Dat wat dat in het begin.

Begint met één of twee dingetjes. Het meest toegankelijke lijkt. Begint dat al eens een keer toe te passen. En opnieuw. Niet door ineens een heel groot resultaat te verwachten. Maar wel een bepaalde consistentie daarin te brengen. Drie, vier keer per week een koude douche. Twee keer per week.

Dus morgens niet ontbijten bijvoorbeeld. En op die manier ermee gaan spelen. Dus. Het is ook niet om dat bijvoorbeeld elke dag te gaan doen. Bijvoorbeeld de koude douche. Want dan kun je dan zo wat gewoon worden. En dan. Allee.

Toen ik dat deed. Dan begon ik daar naar uit te kijken. Dat dat soms iets leuks werd. Dat gevoel. Dus het gaat over. Het gaat over. Wat ik er juist op zei. De chaos.

En vooral de afwisseling. Uiteindelijk ook weer. Als je het. Als je er zo vertrouwd mee geraakt. Dan verlies je. Doordat je het altijd doet. Bijvoorbeeld. Een stukje van de voordelen.

Want de stressprikkel is voor je lichaam niet meer hetzelfde. En een andere valkuil. Dat heel vaak mensen hebben. Is ook dat ze er afhankelijk van worden. Als je morgens je koude douche niet hebt gehad. Hoe gaat je dag er dan uitzien? Snap je? En dus.

En dat. Dat is wat ik er juist ook al zei. De belangrijkste oefening is. Is terug die onafhankelijkheid te kunnen gaan claimen. Dat we geen eten. Geen drinken nodig hebben. Wat dat een dag ook brengt. Dat we alle energie vooral in huis hebben.

Om daarmee te kunnen omgaan. En is dat allemaal wel gezond? We gaan het direct hebben over sporten zonder drinken. Want dat vond ik een interessante. Maar ik denk bijvoorbeeld aan. Ja nee. Bijvoorbeeld opstaan. Geen water drinken.

Beginnen sporten. Geen water drinken. Keiveel zweten. Lichaam wat uitdrogen. Is dat allemaal wel gezond eigenlijk? Is dat ongezond? Ik weet het niet. Als ik zo lang niet drink.

Krijg ik koppijn. En dat lijkt me toch een signaal. We zijn niet goed bezig. Ik denk niet goed bezig. Oké. Dat is interessant. Dat is jouw interpretatie daarvan. Van hoofdpijn wel hé.

Van wat krijg je dan nog hoofdpijn? Te veel naar een scherm te kijken. En wat zegt dat u dan? Ja ook niet goed bezig zijn. Te veel naar een scherm uitkijken. Het signaal is niet per se niet goed bezig zijn. Maar wel dat je ergens last van hebt. En wat is dat met drinken zeker?

Dorst is. Ik zal het anders zeggen. Het belangrijkste orgaan in heel ons lichaam. Is ons brein. Want als we daar niet meer genoeg energie, voeding, energie en vocht, water hebben. Dan kunnen we niet overleven. Simpel. Dan kunnen we het niet meer beredeneren.

Kunnen we geen oplossingen meer bedenken. Kunnen we het niet meer waarnemen. En dan stopt het. Dus daar is het de belangrijkste plaats om vocht en energie te hebben. Maar als we dat altijd, als we dat gewoon zijn om altijd de hele dag door te eten en te drinken. Dan is die kop, dat brein, dan is dat niet meer de baas. Dan lijdt je dat lichaam niet meer.

Want dan doe je mee samen met de rest. Want er is toch altijd eten. Er is toch altijd drinken. En wat bedoel ik met lijden? Ons brein heeft letterlijk de capaciteit om te trekken aan energie en aan vocht. Om letterlijk te zeggen in het lichaam. Oké, er is schaarste. Nog geen tekort.

We zijn nog niet uitgedroogd op 24 uur. Helemaal niet trouwens. Dat idee leeft wel bij de mensen. We gaan ook nog niet doodgaan van een honger na een dag niet te eten. Alles behalve. Maar dat brein heeft dat. Maar dat brein heeft daar wel last van. En dan is hoofdpijn een van de eerste signalen.

Als mensen met intermittent fasting of intermittent drinking beginnen. Dat er hoofdpijn komt. Puur omdat je, wat ik juist al zei ook. We doen iets anders dan anders. En wie heeft daar het meeste last van? Uw brein. Want dat ondervindt direct dat het terug aan de bak moet. Het moet terug gaan werken.

Het moet zijn eigen terug op de eerste plaats gaan zetten. En dus vandaar wat ik er juist zei. De uitnodiging als je ermee aan de slag gaat. Met kleine stapjes. Er zit geen winst in. Als je deze hoort. Om nu morgen ineens 24 uur te gaan watervasten. Je gaat daar heel veel last van hebben.

Dat beloof ik je. En ga je daar ineens heel veel beter van worden? Nee. Maar wat ik er juist zei. Door s'morgens misschien twee, drie keer in de week. Eerst een wandeling te gaan maken voordat je een glas water drinkt. Of misschien eens tot tien uur of zelfs tot twaalf uur te wachten. Voordat je drinkt.

En dus uw drankgedrag. Of uw eetgedrag. Uw beweeggedrag. Eigenlijk uw gedrag is gaan veranderen. Al met kleine stapjes. Voor mij lijkt het al vooral interessant om het eten uit te stellen. Ik heb het wel moeilijk met de drank. Allee, met water bedoel ik dan.

Maar zo eten uitstellen lijkt me bijvoorbeeld wel een handige. Gewoon al van niet moeten ontbijten. Omdat dat weer tijd vraagt. Zo één maaltijd per dag vond ik een heel interessant concept van intermittent living. Maar dan denk ik ook meteen. Ik heb dat bijvoorbeeld al gehad. Als ik weinig heb gegeten en door mijn dag aan het gaan ben. Allee, als ik ergens naartoe moet bijvoorbeeld.

Dat mijn energie dan laag is ofzo. En dat ik dan wat licht word in mijn hoofd. Dat is misschien ook. Je gaat daar weer een logische verklaring voor hebben hé. Ik heb zojuist al gegeten. Je kent het antwoord al. Wanneer zou er licht worden in je hoofd? Wanneer in je lichaam heeft dat lasten?

Als je brein niet meer op basis is. En als je gewoon langzaam bent. Waalend. Als je die capaciteit hebt om de energie die het nodig heeft op te eisen. Er zit. Dat is een vraag aan u. Hoe lang kunnen we zonder eten? Wat de wetenschap zegt hé.

Ik heb nog niet getest zelf. Ik zou het niet aanhouden. Ik dacht iets van een maand ofzo. 30 à 40 dagen inderdaad. Tot 50 dagen wordt er geschreven. Wat denk je zonder drinken? Dat is een paar dagen dacht ik. 5 tot 7 dagen voor het levensbedreigend zouden.

Dus om maar aan te geven. Er is vocht genoeg in ons lichaam. En er is ook vooral energie genoeg in ons lichaam. Om te kunnen overleven. En ook weer. En dan gaat het over over leven. Maar dus maar gaat het vooral ook. Wat ik er juist zei.

Onafhankelijk daarvan worden. Wat er ook moet gebeuren. Wat we wel of niet gedaan hebben. Het maakt niet uit. Maar die kop kan trekken aan dat vocht en aan die energie. Om te doen wat er moet gebeuren. Onze lever heeft al voor uren glucose opgeslagen. Ten allentijde.

Onze vetcellen in ons lichaam hebben energie. Voor 30 à 40 dagen te kunnen overleven. Maar één. Als we het niet gebruiken. Dan verliezen we die capaciteit. Use it or lose it. Is één van de principes die we daarin altijd terugzien. Als wij altijd eten en drinken en gemak aanbieden.

Dan zie je ons lichaam. Dat is heel eenvoudig. Dan moet ik het geen moeite meer doen. En opnieuw. Dan worden we zelf lui. Dan worden we monotoon. Het systeem zegt. Als het er toch altijd is.

Dan moet ik met al die andere systemen niks meer doen. Dan moet ik mijn programma voor honger en dorst niet meer bewandelen. Dan moet ik dat niet oefenen ook niet. Dus we verliezen die capaciteit. Op die manier. Ik vind dat een heel aantrekkelijke levensstijl. Om misschien niet altijd te weten wat er gaat gebeuren. Want dan voel je je meer alsof je aan het leven bent precies.

Niet precies. Ja. Als je altijd weet wat er gaat gebeuren. En je bent het gewoon. En alles is vertrouwd. Dan worden ze wat depressief. Dat is de dood zonder te weten dat je dood bent. Dat is hoe ik het monotomen in het leven zie.

En daarom. Ik zou zeggen dat alles allemaal chaos moet zijn. Dat er geen gewoontes in je dagelijks leven mogen zitten. Maar durf een boel gewoon eens een keer op z'n kop te zetten. Durf dat eens een keer voor jezelf. En vooral voel inderdaad hoe dat dat voelt. Ervaar dat vooral gewoon. Het lijkt me cool om gewoon eens uit nieuwsgierigheid te testen.

Want als ik nu mijn ontbijt een keer skip. Dan ga ik doodvallen waarschijnlijk niet. Allesbehalve. Is het echt zo erg? Want je denkt ik ga honger hebben. Ik ga daar in die meeting zitten. Het zou kunnen dat je maag begint te gongen. En wat is dan het ergste als je honger hebt?

Ja. Waar gaat je waandacht naartoe? Naar je maag ofzo. Waar is ze dan niet op die moment? Ik weet het niet. Als je nu honger zou hebben. Waar zou je waandacht aan zijn? Naar eten.

En dus niet? Naar deze gesprek. Snap je? En dat bedoel ik met afhankelijkheid. Dat wil zeggen dat er zoveel dingen zijn. Die ons in onze gedachten ergens anders naartoe brengen opnieuw. Waardoor dat we niet in het moment. Aanwezig kunnen zijn.

Dat we niet. Wat er juist al over gaat. Kunnen niet bewust zijn. Want onze aandacht. Ons vergrootglas. Wordt weggetrokken. Door een noodzaak die we denken te hebben. Honger.

Dorst. Warm. Koud. Te weinig ademt. En al die andere dingen. Zo. We maken het zo complex in ons hoofd. Terwijl dat eigenlijk gewoon super eenvoudig is.

Ik denk dat ik het begin te snappen. Want je bedoelt eigenlijk. Dat je er gewoon niet afhankelijk van wordt. Dus dat je. Dan perfect in het moment. Bewust kunt zijn. Omdat je weet van. Ik moet niet nu direct eten.

Of nu direct drinken. Het is perfect. Oké. Ik ga het wel overleven. Dit oncomfortabele gevoel. Ga wel weg. En niet alleen overleven. Je kunt het leven beleven.

Want als morgens vroeg aan schop staat. En heel de wereld staat op zijn kop. Dan kun je eerst doen wat er nodig is. En als er dan om tien uur eten is. Of misschien nog niet. Of pas om twaalf uur. Of misschien pas s'avonds. Of zelfs gewoon je naam.

Of zelfs gewoon je dag. Niet. Dan heb je toch al een energie voor handen. Want je lichaam is dat gewoon. Om om te gaan met onverwachte dingen. En vooral. Met niet altijd eten te krijgen. Met dus gewoon die reserves.

Met regelmatig kunnen aanboren eigenlijk. En dat is flexibiliteit. Ik ben heel benieuwd. Als er iemand luistert. Die daar bijvoorbeeld al ervaring mee heeft. Je zou dat altijd een keer mogen delen. Bijvoorbeeld naar Ben's Mentors op Instagram. Ja.

Ik wil daar graag eens meer ervaringen over horen. Om te zien hoe je dit allemaal kunt toepassen. Iets anders wat ik vaak van luisteraars hoor. Is dat ze benieuwd zijn naar de manier van leven van ondernemers. En daarmee heb ik het over hun gewoontes. Of hoe ze hun dag spenderen. Want daar heb je niet zoveel inzicht in. Als buitenstaander.

Dus hoe zien je dagen er zo uit? Heb je bepaalde ochtendroutines? Dingen die je sowieso dagelijks doet? Of... Laten we daarmee beginnen straks. Naar andere manieren. Die je zo af en toe een keer doet. Ja.

Eigenlijk ook weer niet veel vaste routines. Niet meer. Ik heb dat allemaal gehad. Ik heb ochtendroutines gehad. Er was een moment dat het anderhalf uur lang was. En dan eigenlijk wat we er juist over hadden. Dan begon ik te merken. Oké, ik ben hier afhankelijk van aan het worden.

Als ik niet heel mijn ochtendroutine heb. Als ik bij mij zo'n spreker tien minuten later uit mijn bed ben. Of ik moet een half uur vroeger ergens naartoe. Oef, dan werkt het niet. Dan werkt het niet. En dan heb ik er last van. Dus daar ben ik beginnen merken. Oké, goed.

We kunnen heel veel optimaliseren. Maar op het moment dat we er afhankelijk van worden. Dan verliezen we eigenlijk terug. En dus wat heb ik vooral mezelf daarin geleerd? Opnieuw. Juist ook al gezegd. Dat voelen. In de ochtend.

Ik sta eigenlijk elke... Zo goed als elke dag. Vijf of zes op de zeven. Dan sta ik om half zes op. Waarom? Om tijd te hebben voor mezelf. Te maken. Om aan mezelf te vragen.

Wat heb ik nodig? Hoe zit ik in mijn vel op deze moment? Is er onrust? Is er onrust in mijn hoofd? Dan kies ik voor een meditatie. Of voor een... Of een ijsbad bijvoorbeeld. Heb ik niet goed geslapen?

Dan kan dat een breadwork sessie zijn. Of kan dat ook een ijsbad zijn. Kan dat misschien... Als ik me daar gewoon goed voel. Kan dat een wandeling zijn in de ochtend? Of misschien ook een meditatie. Omdat ik het fijn vind. Kan dat gewoon wat lezen zijn?

Kan dat wat schrijven zijn? Ik heb geen een... Er is niks dat ik moet doen. Maar wel de vrijheid heb om te mogen connecteren met mezelf. En te voelen. Wat heb ik nodig? Wat kan ik mezelf geven? Wat heb ik nodig?

Wat heb ik nodig? En hoe voel ik mij? Wat heb ik nodig? Om mij misschien wat beter te voelen? Of deze vermoeidheid te voelen? Nee. Er is niks dat ik niet moet doen. Maar wel de vrijheid heb om te mogen connecteren met mezelf.

En te voelen. Wat heb ik nodig? Wat kan ik mezelf geven op deze moment? Omdat ik daar de tijd van uit trek. Omdat ik dat belangrijk vind. Om die tijd te kunnen geven aan mezelf. Dus ik heb geen vaste routines. Ik vind dat heel cool dat je gewoon in een moment zelf kijkt.

Wat heb ik nodig? En hoe voel ik mij? Wat heb ik nodig? Om mij misschien wat beter te voelen? Of om deze vermoeidheid... of andere dingen tegen te werken. Vooral om om te gaan met dat wat er is. En ik zeg het, als dat vermoeidheid is,

en ik moet die een dag niet veel doen, dan gebeurt het soms zelfs letterlijk dat ik mijn eigen even terug neerleg. En dan niet per se slapen, maar gewoon even terug wat rusten. Of gelijk dat ik er juist ben, dan kan dat een meditatie zijn, of een ademsessie, of een koude douche, of een koude bad, want ik heb er hier in mijn tuin in staan. En dus de ruimte om die flexibiliteit

je eigen te kunnen geven, is enorm. Als ik die ruimte die een dag niet heb, als ik misschien wel ergens moet presteren, en ik heb niet goed geslapen, dan kan ik mijn energie gaan switchen. Dan kan ik mijn eigen energie gaan oproepen ook weer. Dan kan ik zorgen dat ik er wel klaar voor ben, ondanks dat de nacht het niet geweest is. En ik misschien mag gestresseerd of onrustig,

dan weet ik ondertussen al, oké, dan mag ik ervoor zorgen dat in mijn hoofd terug wat rustiger wordt. Er zijn allerlei tools voor. Ik heb al heel veel van die verschillende dingen gedaan. Ik heb heel veel routines gehad. Met heel veel geëxperimenteerd worden, dat ik heb geleerd. Dat zijn de dingen die... Dat zou voor mij werken.

Als ik ben nodig. En van al die tools, manieren, ijsbad, breathwork, al die dingen die je al hebt verzameld in je gereedschapkist, wat is jouw favoriete manier om tot jezelf te komen? Om weer even bewust te worden? Te zijn. Gewoon niks. Bewust zijn.

Gewoon, eigenlijk, dat is wat heel veel mensen omschrijven. Dat is meditatie, eigenlijk. De moment, de tijd te nemen om gewoon te zijn. En heel veel mensen hebben daar het idee van, dat moet op je kussentje gewoon zitten en je vingers bij je in doen en misschien beginnen te zingen of andere dingen. Nee, meditatie is gewoon, eigenlijk, wat ik er juist ook al zei, helemaal in het moment aanwezig zijn.

Niet met daar juist, met gisteren, met vorig maand, vorig jaar, of zo biedt en straks zijn we gewoon hier aanwezig. Wat denk ik? Wat voel ik? Wat is er gewoon? Hoe ben ik op deze moment? En gewoon niks moeten doen ook. Gewoon zijn. Dat is het allermooiste dat er is, is een rijkdom. Ja, ik deed dat ook een tijd en ik vind dat zo jammer

dat ik dat nu niet meer doe. Ik zeg altijd, ik ga dat weer oppakken. Ik weet niet waarom ik dat niet doe. Het is wel iets interessants om mezelf die vragen te stellen. Stel nu de vraag, wat doe je in de plaats? Ja, werken. Bezig zijn. Vooral bezig zijn, want ik heb vaak, als ik mediteer, dat ik dan weet van, ah, ik moet hiermee bezig zijn.

Maar dan geef ik dat tijd aan dingen waarvan ik denk dat het belangrijk is, maar dat het eigenlijk niet zo belangrijk is. Ah, dat is... M'n hoofd aan mezelf. Ik ga dat weer doen. Zoals hij zegt, zo'n mooi effect op je vind ik. Mooier dan misschien een of ander.

IJsbladen vind ik dat dat ook een heel cool effect heeft op je, maar dat mediteren en dat zijn gewoon... Oh, dat is gek. Echt cool. Ik vind dat een gigantische rijkdom om te mogen voelen wat je kunt voelen in zo'n meditatie of na zo'n meditatie. Dat zijn dingen... Ik vind dat heel moeilijk om dat onder...

Ik kan het goed uitleggen, maar dat kan ik moeilijk onder woord brengen. Om dat eigenlijk ook weer... Het hoeft misschien eigenlijk niet onder woorden gebracht te worden. Dat wat je dan voelt, die lichtheid of die ontspannenheid, eigenlijk gewoon dat zijn. Ja, het is een gevoel, hè. Misschien voor iedereen anders. Ook anders, sowieso.

Daar twijfel ik zelf. We zeiden in het begin van het gesprek al dat we het er nog over gingen hebben. Het is ook gerelateerd aan het mediteren. Maar die breathwork, wat kan ik daaronder verstaan? Breathwork of ademhalingswerk, ademhalingsoefeningen. Dat is een tool ook weer. Dat is een manier om iets mee te kunnen bewegen in je lichaam, in beweging te brengen of je status van zijn te gaan sturen.

En hoe komt dat? Omdat onze ademhaling is gerelateerd aan ons zenuwstelsel direct. En we weten dat allemaal. Spijsvertering, ik zal het aan u vragen. Kun jij tegen je darmen zeggen, nu moet je beginnen verteren of nu moet je even stoppen? Nee. Je kunt tegen je huid zeggen, nu kippenvel krijgen.

Nee. Je kunt tegen je voeten zeggen, nu warm worden. Zeker niet. Dat wordt ook allemaal geregeld door ons zenuwstelsel. Maar dan moet het autonome, dus hetgeen waar we geen controle over hebben. En onze ademhaling wordt daar ook geregeld. Samen met de bloedtruc, met ons hartritme en dergelijke. En dus eigenlijk gaat dat constant reageren op verandering.

Een koudere ruimte terechtkomen. Om ons lichaam daarop te anticiperen. Als we gegeten hebben, anticipeert dat enzovoort. En dus, onze adem is eigenlijk de enigste manier waarop we rechtstreeks in toegang tot ons zenuwstelsel krijgen. Want als je er niks mee doet met je adem, dan vertelt dat eigenlijk een stuk over de spanning in je lichaam. Afhankelijk van hoe je ademt.

Als je snel, oppervlakkig in je borstregio gaat ademen, dan vertelt dat eigenlijk meestal dat er spanning in je systeem is. Als er rust in je systeem is, dan ga je meestal wat dieper, wat trager en vooral wat lager in je buik ademen. Neus en mond is hetzelfde. Neus is heel ontspannen. Mond is vaak gespannen, is gestresseerd. En dus door gewoon al op te merken, oké, hoe ben ik aan het ademen,

vertelt dat al iets over je binnenwereld. En dan kun je je eigen vraag stellen, oké, dient mij dat met wat er nu moet gebeuren? Schrik nu op deze manier aan het ademen, zou ik zeggen. Dan gaat dat geen fijne podcast zijn. Dan gaan de mensen dat letterlijk, jij gaat dat voelen, maar de luisteraars thuis even goed gaan voelen. Wauw. Je is gestresseerd en je is zenuwachtig.

Dat is zelfs besmettelijk, de energie van je zenuwstelsel. Je gesprek hebt met iemand dat heel gestresseerd is, dan zal dat zelf gestresseerd worden. Je gesprek hebt met iemand dat heel rustig is, dan wordt het zelf ook veel rustiger daarvan. Zo mooi werkt het. En dus als we niks doen, dan vertelt dat over onze binnenwereld, maar wij kunnen onze adem gaan sturen.

Als ik tegen u zeg, kun je je adem inhouden, Ben? Gaan we. Kun je langzamer uitademen? Kun je dan terug je adem vasthouden? Kun je door je mond of je neus ademen? Dat kun je ook kiezen, toch? En zo gemakkelijk kun je je zenuwstelsel gaan beïnvloeden. Door gewoon je ademhalingspatronen eens te veranderen.

Dat verschil tussen borst- en buikademhaling, zou je dan een keer kunnen uitleggen? Want dat is iets... Ik snap het zo niet goed, hoe je dan juist meer door je buik kunt ademhalen. Wat zijn juist de mechanieken dat je kunt doen? We hebben een ademhalingsspier, en die ligt eigenlijk op de bodem van onze ribbenkast. En als je zo, just onder je ribben, waar je maag ligt,

dat is een plateau eigenlijk, en dat heet ons diafragma. En ik zeg altijd, een plateau, voor mij is dat eigenlijk zo, gelijk een lichtkoepel. Wij hadden dat thuis vroeger. En een lichtkoepel, dat is geen veranda, maar een plaat, zo'n bolle raam eigenlijk, op het dak. En dus, ons diafragma is zo'n bolle plaat. En de moment dat wij inademen, als we in onze buik ademen,

dan gaat die plaat naar beneden. En wat gebeurt er dan? Dan drukt die onze ingewanden naar beneden, en in onze rug hebben we geen plaats, en in ons bekken ook niet, dus onze buik wordt daar dikker van. Dus dat is letterlijk die spier die dan naar beneden drukt, dat plateau, en die onze ingewanden naar beneden eigenlijk daardoor naar voren drukt. De moment dat we dan uitademen, dan die vanzelf terug,

dan gaat die koepel terug naar boven gaan, en gaat de lucht ook weer uit onze longen. Doordat die naar beneden beweegt, creëren we een onderdruk in onze longen, waardoor er lucht aangezogen wordt. En als we dan in onze borst gaan ademen, dan moeten we onze hulpanemalingsspieren gebruiken. Het woord zegt het zelf, hulp. Hulp, ademalingsspieren.

Die zijn gemaakt om in 5 of 10 procent van de tijd actief te zijn. Als je heel intensief aan het sporten bent, bijvoorbeeld. Welke zijn dat? Die liggen hier rond je nek. Ik ga het overdrijven, zodat je het kunt zien. Dat zijn de diep. Dat zijn schalenie en dergelijk, tussenripspieren ook. Maar die moeten keihard trekken aan zo'n stijve ribbenkast,

om daar beweging in te gaan krijgen. En dus, dat weten we ook weer, als we hier beginnen ademen, dan neemt de spanning in ons zenuwstelsel toe. Dat is eigenlijk al een stressreactie op zich. Ademen in de borstkast. Dan krijg je minder zuurstof binnen en het kost meer moeite. Het klinkt heel logisch dat het dan stresserend is. En kun je dat trainen dan, om meer met je buik te ademen?

Ja. En hoe? Door daar dan gewoon op te letten? Dat is alleen, door erop te letten. Je kunt bijvoorbeeld een hand op je buik gaan leggen en bewust je hand gaan weggedrukken als je inhalent in je buik. Je hebt... Als je in ritmes bepaalde oefeningen gaat doen. Het eerste wat ik nu aan denk is een boxbreeding bijvoorbeeld.

In plaats van de neiging altijd om diezelfde oefening in je borstkast te gaan doen, heel bewust je aandacht naar je buik te gaan brengen. En eigenlijk zo vaak mogelijk als je bewust wordt van je ademhaling, je ademhaling naar je buik te beginnen sturen. Je hebt daar allerlei dingen voor ook. Ik werk zelf vaak met een aerofit, dat is een ademhalingstoestelletje. Een mondstuk eigenlijk met weerstand op. Dan kun je je ademhaling gaan trainen.

Maar ook weer. Als je de oefeningen volgt en je doet het op dezelfde manier als dat je altijd ademt, dan ga je heel vaak hoog in die borst zitten ademen. Dan gaan je ademhalingsspieren ook sterker worden, maar dan mist je een groot stuk van het verhaal als in die buikademhaling. Die buikademhaling of dat diafragma is gemaakt om te ademen. En als je zegt, die andere spieren, die hulpademhalingsspieren, die zijn gemaakt om te helpen, maar die hebben vooral ook andere taken.

Als we die constant gebruiken, kwam ik bij mijn frustratie als kinesist terug terecht, dan krijgen de mensen elke twee, drie maanden, vier maanden misschien een verschot in hun nek of hun schouders die pijn doen en dan simpel verkrampt zijn. Omdat ze in die stress met die hoge oppervlakkige ademhalingen zitten. Adem 15.000 keer per dag ongeveer. Als mensen met hyperventilatie zitten tot 25.000 keer per dag. Kun je je inbeelden dat je evenveel bicepskeuvels doet?

Je kan biceps gewoon nog wel voelen. Dat is een heel interessant ding om te bestuderen, adem. Omdat dat gebeurt de hele dag door. Ja. Je kunt er, zoals je zegt, heel veel mee doen om je gemoedstoestand enzo, hoe je dat voelt, om dat te gaan besturen. Echt een heel cool ding om een keer te gaan ontdekken. Voor mij is het ook weer een tool om verantwoordelijkheid op te nemen.

Opnieuw. Als je over dat bewustzijngesproken verantwoordelijkheid gaat opnemen, jij kunt door middel van je ademhaling gaan sturen in de richting dat je het nodig hebt. Dan kun jij zeggen, oké, gesprek. Jij bent nerveus, ik ga niet mee in je nervositeit. Ik ga rustig blijven ademen. Of ik ben zelf nerveus, maar ik heb hier een spannend moment. Oké, maar goed, ik ga mijn adem wat meer naar mijn buik sturen.

Ik ga dat wat rustiger maken, want dan weet ik dat die stress minder aanwezig gaat zijn. Of kan ik misschien beter met die stress omgaan? Kan ik ervoor zorgen dat ik wel mijn best ben, in plaats van helemaal mee te gaan in die stress en je eigen erin te verliezen? Misschien om even een gavastje aan mensen mee te geven. Tegenwoordig is er heel veel stress van werk en van sociale media erbij. We zijn nooit... We zijn nooit eigenlijk niks aan het doen.

Aan het zijn? Ja, we zijn nooit gewoon aan het zijn, inderdaad. En vaak komt dat al zo wat in de nek, dat je zo gespannen bent en alles is een blok beton. Wat is zo'n, ja, een quick fix ga ik het niet noemen, maar iets dat je zo even kunt doen om die stress even neer te leggen naast je? Langzaam uithalen. Dat is het allergemakkelijkste. Langer uithalen. Dan gaan we altijd ons zenuwstelsel ontspannen.

Juist over bloeddruk en ademhaling en spijsvertening gesproken. Spierspanning wordt ook gereguleerd vanuit ons zenuwstelsel. Als wij het gevoel hebben dat we onder stress staan, we geven ons eigen dat gevoel, want we creëren dat zelf, dan gaan we onze spieren opspannen. We moeten spierspanning toenemen. Als je rust brengt in je zenuwstelsel, dan gaan we die spierspanning afnemen ook.

En dus bijvoorbeeld, twee of drie tellen in en zes tellen uit. Dat is het allergemakkelijke. Een ademhaling, vijf, tien, honderd. Hoe vaker je het gaat doen, hoe meer de spanning in je zenuwstelsel verandert. Maar dus met één keer in de verandering brengen. Wat ik er juist zei, elk patroon dat we doorbreken,

geeft een ander resultaat. Ook met een ademhaling. Ja. Sundar zegt dat gewoon. Dat je doorheen de dag een keer kunt doen. Iedereen heeft zo'n tien seconden of twintig seconden om even te ademen. Als ik erover spreek, dan zeg ik altijd, je hebt vijftienduizend opportuniteiten per dag.

Als je vijftienduizend keer per dag in- en uitademt, dan heb je evenveel opportuniteiten om er eens contact mee te maken of er iets mee te doen als je het nodig hebt. Het is zo gemakkelijk. Voor mij ondertussen al een platgetrapt mopje, maar je hebt het altijd op zak, je adem. Je hebt hem altijd bij. Voor mij een nieuw mopje, dat is toch heel goed.

Dat is goed. Waar kijk jij zo nog naar uit in je carrière? Want je hebt heel veel leuke dingen aan het doen nu. Ja. Ik denk... Ik ben al zeer geïnteresseerd om er nog meer over te leren en zelf een keer live dingen te komen meedoen. Dat lijkt me echt tof.

Ik zie er de waarde zwart van in. Maar dat is zo nu. Waar kijk je zo nog naar uit? Iets om daartoe te leven. Dat mag elke dag gewoon op mij afkomen. Gisteren hadden we het erover met Frick. Maar er is toch eigenlijk niks mooier dan niet te weten wat er komt.

Zo, Ram Dass, dat is een man die ondertussen overleden is, maar dat was in de jaren 70 en 80. Een spirituele leraar die was heel veel met meditatie bezig in de reliquie. En die heeft een meditatie, dat kan men toe doen. En in die meditatie vertelt hij me ook van stel je nu voor dat je in je dromen bewust kunt zijn. Dat noemt lucid dreaming, want dat kan ook echt. Er zijn mensen die bewust kunnen zijn in hun dromen.

En dat je in je dromen eigenlijk... Alles wat je van droomt, kunt doen. En elke nacht ga je terug slapen en ga je je stoutste dromen, je grootste dromen beleven. Ga je reizen, ga je wat je ook wilt doen, ga je dat doen. En zeg maar elke nacht, word je wakker terug hier in dat leven waar je niet weet wat er komt. En zeg na tien jaar, twintig jaar, elke nacht,

je dromen te beleven, wat schiet er dan nog over? Het enigste dat er dan nog over schiet, wat je zou wensen, is wakker worden. En niet weten wat er komt. Want dat is de verrassing. Dat is het avontuur van het leven. Dat is het mooie van het leven. Dat je niet weet wat er komt.

Ja, toch willen we steeds zoveel mogelijk controle hebben. En zo comfortabel mogelijk zijn. Ik vind het heel cool. Ja. En daarnaast heb ik uiteraard nog dromen. Eerst dat me niet verkeerd. Ik heb trouwens tegen jou ook al even gezegd, ik ben volop met mijn Frans bezig.

Volgend jaar begin ik te spreken. Ik spreken ook in het Frans. Wat ik nu meer en meer aan het doen ben, ook voor bedrijven, mensen qua bewustzijn gaan faciliteren, in leiderschap, stressmanagement gaan begeleiden, daar keynotes over geven. En voor mij is het een... Het is eigenlijk echt een missie,

omdat dat is iets wat ik stelde ondertussen niet meer in vraag, maar als we kijken naar de Amerikanen, die hebben een heel groot landoppervlak. En die slagen erin om heel veel verbinding daarin te creëren. Maar niet over het politiek en dat is nog een heel ander verhaal. Maar ik wil zeggen, die slagen erin om eigenlijk een heel groot stuk van de wereld te bereiken, zelfs de Amerikanen.

En wij in Europa hier, wij zitten allemaal binnen onze landsgrenzen, met onze eigen taal. En wat doen wij daarmee? Dus voor mij is het... Voor mij, daar zie ik mezelf ook echt in als pionier, van over die landsgrenzen te gaan, door mijzelf, wat ik er juist zei,

die talen ook machtig te maken, en daarover te gaan communiceren. Wij zijn niet meer, oh god, toch gaan we dat klein wel hier. We kunnen dat blijven. Maar we kunnen ook Nederland en Duitsland en Frankrijk, en Frankrijk,

en Spanje, en eigenlijk heel Europa meer gaan open trekken, vind ik ikzelf. We zijn allemaal gewoon mensen, en we hebben allemaal dezelfde problematieken, of we hebben allemaal dezelfde zoektocht. Dus waarom kunnen we in Europa niet meer verbinding gaan creëren? Ik zou het anders zeggen,

dat is eigenlijk een groot stuk van mijn missie, om in Europa meer verbinding te gaan creëren. En waarom is dat zo belangrijk voor jou, om die verbinding te creëren? Omdat dat... Oh, dat is een goeie vraag. Waarom is dat belangrijk? Omdat ik het...

Gelijk dat ik er juist zei, en dat weet ik, dat ik dingen heel mooi onder woorden kan brengen, omdat mijn gevoel leeft dat heel veel mensen zoekende zijn, maar heel weinig mensen vinden. En verbinding is voor te beginnen, jij met jezelf.

Bewustzijn is jij met jezelf. En als jij beter kunt verbinden met jezelf, dan ga je ook beter verbinden met anderen. Als jij je eigen goed voelt, dan geef jij het mooiste cadeau aan eender wie op de wereld, dan ben jij die die goed voelt. En dus vandaar dat,

en dat is voor mij een verbinding, mensen terug meer in contact brengen met zichzelf, waarna dat we mee alles wat we willen in de wereld kunnen gaan verbinden ook. Je ziet me hier lachen, maar ik ben naar die quote aan het kijken. We hebben dat voor de podcast opgeschreven. It's all about me.

En nu... Ja, nu is het precies ook weer zo rond. Wat betekent dat eigenlijk? It's all about me. Nu praat je al over dat je bij jezelf begint om andere mensen te kunnen helpen, maar wat zit erachter?

Exact dat. En nog veel meer. Er is een Latijnse spreuk, mea culpa heet die, en die wordt heel vaak in de rechtspraak gebruikt als ik ben schuldig. Maar mea culpa is eigenlijk veel ruimer dan dat. Dat wil zeggen,

ik neem verantwoordelijkheid op voor alles in mijn leven. En dus in de rechtspraak wordt dat gedaan. Ik ben schuldig. Geef toe dat ik iets verkeerd gedaan heb. Volgens de rechtspraak. Maar je kunt dat ook in je dagelijks leven gebruiken. En dat is wat ik er juist ook zei.

Er is niemand die dat de kracht heeft om je ongelukkig te maken. Buiten jezelf. Er is niemand dat je boos kan maken buiten jezelf. Er is niemand dat je bang, maar ook niet blij kan maken buiten jezelf.

Er is niemand dat ons iets kan aandoen buiten jezelf. Er is niemand dat voor het monotomen kan kiezen buiten jezelf. En er is niemand dat zijn leven kan gaan leiden buiten jezelf. Dus daarom, it's all about me. Het gaat erover.

Kan ik verbinden met mezelf? Kan ik voelen dat ik nodig heb? Ben ik, durf ik te dromen en durf ik actie te ondernemen? Durf ik het leven te gaan leiden dat ik wil leiden? In plaats van een leven te leiden dat niet dat van mij is.

Ja. Mooi. Dat vind ik ook zo belangrijk voor iedereen om te weten. Staat jezelf gewoon toe om het leven te leiden dat jij wilt. Want niemand verplicht. Om een job te doen waar je niet gelukkig mee bent.

Of om een leven te leiden waar je niet gelukkig mee bent. Je kunt letterlijk alles veranderen als je het wilt veranderen. En dat is ook wat we hier toevallig voor de podcast zeiden tegen elkaar. Ik vroeg je hoe je dat ging gaan doen. Zo het internationale gaan en zo.

Jij zei, heel simpel. Ik ga dat gewoon doen. Het kan zo makkelijk zijn. Dus staat jezelf gewoon toe. En opnieuw, wat je er juist ook vroeg. Voor mij zit er geen mijlpadel tussen. Voor mij is het, oké, ik ga mezelf verbeteren in mijn talen.

Ik spreek daarover met mensen. Waardoor ik nu mijn eerste opdracht voor volgend jaar al bevestigd gekregen heb in Frans. In maart heb ik een eerste sessie in Frans. Omdat ik mij daar werk van aan het maken ben en ik communiceer daarover. Dus op die manier creëren we

onze realiteit ook. Niet door dat tegen mezelf te zeggen en daarmee niemand niet over te praten, dan kan dat ook niet opgepikt worden. Dan kan er ook niks naar mij komen. Dus het gaat erover, opnieuw, neem daar verantwoordelijkheid op. Wat wilde jij in het leven? Wees daar consistent in en dan komt dat

toch vanzelf naar je toe. Dat is ook een beetje dat manifesteren, zeker? Waar je ook veel over... Niet een beetje. Dat is manifesteren. Daar hebben we het nu nog niet echt over gehad, maar misschien ook zeker nog wel eens interessant. Hoe werkt dat juist? Het is niet dat je gewoon

zegt van, ik wil een perfecte podcast of ik wil een goede podcast maken en dat die er dan ineens is. Ja, je kunt dat. Maar of dat gaat werken, I don't know. Wat ik zelf over manifesteren weet, het is interessant, want het is zo... Mijn gevoel zegt dat

het een nieuwe hype aan het worden is. Nadat we in de afgelopen jaren heel veel yoga gehad hebben, is breadwork daar nu een huiswaarde. En manifesteren begint zo vanuit de spirituele wereld zijn intrede te doen in de meerwestense wereld. En heel veel mensen hebben daar aandacht voor, maar manifesteren is eigenlijk

in de realiteit omzetten. Wat dan naar u hoort te komen. En naar u hoort te komen is, en dat is het interessante, het gaat over, als je er cijfers moet oplakken, voor het grootstuk over het zijn. Niet over het doen of het dingen hebben.

Maar als uw status van zijn op onze ladder, waar we het in het begin over hadden, als die een hoog genoeg is, dan ga jij dat stukje dat je wel gaat doen, dat je er juist bent. Trainen,

talen spreken en al die andere dingen, waarmee mensen over spreken, dat is eigenlijk maar het stukje dat jij te doen hebt. Het over fysieke doelstellingen hebt, het stukje dat jij te doen hebt, ook weer, is je trainingen. En wat heb je er allemaal voor nodig?

Die status van zijn is vertrouwen in jezelf. Zelfvertrouwen. Je kunt niet gaan rekenen op jezelf, twijfel niet aan jezelf, want dat bepaalt voor het grootstukje je status van zijn. En ook weer, vanuit welke plaats wil je dat doen? Wil je dat doen om aan de mensen iets te bewijzen, vanuit het

tekort zelf? Zie mij wat ik hier doe, of kan dat vanuit overvloed? Dat is gewoon iets wat ik graag zou willen, maar ik heb eigenlijk helemaal niks nodig. En al die verschillende facetten bepalen al vanuit de plaats waaruit dat dat komt. Maar als je eerst kunt werken aan je status van zijn, door

daar op de ladder naar boven te gaan klimmen, dan ga je merken dat alles veel gemakkelijker naar je toe komt. En gemakkelijk wil dat zeggen dat je veel minder moeite moet voor gaan doen. Maar heel veel mensen leven nog met het idee, dat is eigenlijk het concept van being, doing,

having. Dus dat wil zeggen, zijn, doen en hebben. En in die volgorde hebben ze het nu zelfs in wetenschappelijk al aangetoond dat het klopt. Er is een boek, ik ben even op de naam aan het denken, Be Your Future Self Now

noemt een boek, maar ik weet niet, Adam Grant is de schrijver. Dat is een onderzoeker, ik denk dat hij een psycholoog is, ik ben niet 100% zeker. Hij heeft een aantal boeken geschreven, dat is een van zijn laatste boeken. Prachtig, een boek trouwens, heel interessant om te gaan lezen ook. En daarin omschrijft hij dat concept op.

En heel veel mensen denken het omgekeerde. We moeten eerst iets hebben. En als we iets hebben, dan kunnen we gewoon doen wat erbij hoort, en dan zijn we het. Dus zeg maar iets, we moeten een diploma halen. Ik moest

mijn diploma halen om kinesist, om kinesiotherapie te kunnen geven, en dan was ik kinesist. En in die manier klopt dat, en dan gaat dat op. Maar eigenlijk, als je een podcast wilt starten, moet je iets hebben, of moet je iets zijn

voor een podcast te starten? Je kunt het zonder veel materiaal doen. Zo ben ik ook gestart. Wat is dat zijn? Dat is gewoon de goesting en het vertrouwen. Dat is wat dat er in je leeft. En dat is al zat. En wat ga je dan doen? Je wil een podcast maken?

En dan krijg je alles wat dat erbij hoort. Alles wat dat erbij hoort. Dus het begint dan eerder met het zijn en de rest volgt wel. En het mooie is, als je niet krijgt wat je wilt, dan kun je niet een vraag gaan stellen

wat is mijn status van zijn? Als ik er juist ben, komt dat vanuit een plaats van tekort, vanuit een angst, vanuit een boosheid, vanuit een frustratie? Of komt dat gewoon vanuit het zijn, vanuit het neutrale, van niks nodig te hebben? Want als je vanuit een tekort iets wilt gaan

manifesteren, wilt gaan krijgen, dan had je daar heel andere dingen voor te doen. Ga je overachieven, ga je overpresteren. Heel vaak perfectionisme is niet een van die grote valkuilen van mensen die te weinig vertrouwen hebben in zichzelf. Als ze aan hun eigen twijfelen,

dan zullen ze er maar voor zorgen dat alles wat ze doen, dat dat perfect is. Maar perfectie bestaat niet. We proberen het na te streven, maar we kunnen het nooit niet halen. En dus ook weer opnieuw, dat is in vraag stellen waarom wil ik dingen perfect doen? Waarom vind ik dat belangrijk?

Dat gaat over je status van zijn veel vertellen. Hm, interessant. Dat is een heel goeie ding om ook verder te onderzoeken. Er zijn heel veel zaken dat we gezegd hebben dat veel impact kunnen hebben op je leven en dat je ook

ik kan niet zeggen gelukkig maken, maar dat je zo meer vertrouwen in jezelf kunt geven en je meer oké met jezelf laat zijn. En hoe voel je je dan? Gelukkig, hè? Dus exact. Ook dat, we creëren

ons eigen geluk. We kunnen daar een verantwoordelijkheid voor opnemen. Punt. En that's it. Dat is misschien de key lesson uit al dit van, je kunt je kunt zelf die verantwoordelijkheid nemen en je kunt zelf de bal aan het rollen brengen en alles in beweging

zetten. En zo kun je krijgen wat je wilt, of kun je van alles krijgen dat je niet wilt ook, door dat niet te doen. Door het allemaal aan het oeval over te doen. Ik wil graag een keer zo'n sessie van u meedoen, hè. Misschien heeft er iemand geluisterd

die dat ook wil doen. Wat kunnen ze allemaal bij u komen volgen of meemaken of ervaren en hoe kun je dat boeken ofzo? Waar kun je het beste naartoe hebben voor meer informatie? Op onze website

staat eigenlijk alles uitgeschreven. www.enfolding.be Daar staan de datums op met een agenda letterlijk staan alle sessies dat wij geven ook staan die uitgeschreven. Dan ga je naar de reviews vinden, ga de ervaringen van andere mensen

vinden, ga de omschrijvingen van ons vinden. We geven op dit moment de koude workshop, wat we het uitgebreid over gehad hebben, ademhalingssessies, persoonlijke groeitrajecten. En daarnaast ben ik vooral in bedrijven ook actief als spreker en facilitator van leiderschap

en stressmanagement, laat ik zo zeggen. Dat heb ik allemaal op de website trouwens. Daarnaast heb ik maar een Instagram vinketomas, vinken is mijn Y, C-K-E, waar ik heel veel op deel. Op mijn LinkedIn staat omgekeerd Thomas Vinkje. Daar deel ik ook

heel veel over. En voor mij ook nog hoe langer hoe meer eigenlijk ook de content die ik allemaal deel, gaat over het inspireren, over het iets in beweging brengen, het iets aanraken in de mensen die dat zien, horen, luisteren en met de podcast even goed.

Dus de ene staatnodiging die ik iedereen stuur is eigenlijk van, durf eens te voelen wat dat in beweging brengt, content. Of ook deze podcast, en niet alleen deze podcast, maar elke podcast. Want jij weet exact wat je nodig hebt,

maar opnieuw, wat we het er juist over gehad hebben, er liggen heel vaak stoflaagjes over. Voordat we het niet meer weten. Wat dat ons eigenlijk echt gelukkig kan maken. Ik ga ook sowieso naar al die socials en de website linken, dus dan is het gewoon maar één knopje. Maar zeg het wel waar.

Bekijk het een keer. Je bent niet verplicht om iets te doen, maar zie een keer wat het in beweging brengt. En kijk dan zelf wat je ermee wilt doen. Ik vind het al een zalige gesprek geweest. Ik heb er zelf al veel aan gehad.

Je bent een zalige blok van rust en tegelijk ook van energie. Dus ik vond het heel leuk dat we elkaar na die eerste ontmoeting ook zo dief hebben leren kennen. En het is niet laatst, ik wil echt daar in dat ijsbad zitten

in de winter als het kou is. Dus ja, dat wil ik doen. Ik kan je er zo bieten eens insteken, als je wilt. We doen het. Oké, dan gaan we hier afronden. Dikke merci voor je tijd en voor alle nuggets, alle informatie, alle content. Het was echt machtig.

Dank je. Dank je wel om te luisteren naar Ben's Mentors. Ik nodig je van harte uit om je te abonneren op de podcast, zodat je geen enkele aflevering mist. Heb je van het gesprek genoten of wil je de podcast steunen? Geef dan gerust een rating en volg onze Instagram pagina

at Ben's Mentors voor leuke content en een nog leukere community. Tot de volgende! Tot de volgende!